Η όπερα “Imeneo” του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, ένα έργο μέσης περιόδου, φέρνει στο νου περισσότερο το “Όνειρο Θερινής Νύχτας” του Σαίξπηρ παρά το “Così fan tutte” του Μότσαρτ, παρόλο που η πλοκή της περιστρέφεται γύρω από δύο ζευγάρια νεαρών ερωτευμένων. Παρόλο που μπορεί να υπάρχουν αναπάντεχα μοτσαρτικά βάθη σε αυτή την οικεία κωμωδία καθήκοντος και επιθυμίας, δεν υπάρχει ίχνος από τον κυνισμό ή τη σκληρότητα του “Così”, σε ένα έργο όπου τα παιχνίδια παίζονται αποκλειστικά με τους όρους της ίδιας της όπερας.
Με την μόδα της ιταλικής όπερας να έχει σχεδόν ξεπεραστεί, έχοντας εκθρονιστεί τη δεκαετία του 1740 από τη νέα τάση των αγγλικών ορατορίων, το “Imeneo” βρίσκει τον Χαίντελ σε μια πειραχτική, “τέλος σχολικής χρονιάς” διάθεση. Αυτή η οπερέτα – ο συνθέτης δεν την τίμησε με το βάρος μιας πλήρους όπερας – θέτει συμβάσεις μόνο για να τις ανατρέψει. Άριες da capo; Περιστασιακά. Τρελή σκηνή; Όχι ακριβώς. Ευτυχισμένο τέλος; Σίγουρα όχι. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, συχνά μεταθεατρικό έργο, και ο σκηνοθέτης Guido Martin-Brandis μαζί με την opera-company/”>Cambridge Handel Opera Company αποτυπώνουν όλη τη γνωρίζουσα, αυτοαναφορική γοητεία του σε αυτή την υπέροχη σκηνοθεσία.
Μια σειρά από ιωνικές στήλες που πλαισιώνουν τη σκηνή αποτελούν τη μόνη αναφορά στην αθηναϊκή τοποθεσία του δράματος. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια φαντασίωση του 18ου αιώνα με περίτεχνα παρτέρια και πέργκολες (μια αψίδα που στάζει γλυτσίνες σχολιάζει παιχνιδιάρικα το “Bridgerton”), όπου τα ντεκολτέ είναι βαθιά και τα διακυβεύματα ακόμα χαμηλότερα.
Πειρατές-απαγωγείς, οι οποίοι έχουν αρπάξει όλο το απόθεμα των νεαρών παρθένων της πόλης που είναι έτοιμες για γάμο, αποστέλλονται από τον Imeneo (Timothy Nelson) μέσα σε λίγες φράσεις ρετσιτατίβου και στα πρώτα πέντε λεπτά. Η μόνη σύγκρουση που απομένει είναι εάν η Rosmene (Ellie Neate) θα επιλέξει την ευγνωμοσύνη και θα παντρευτεί τον σωτήρα της, ή την πίστη και θα ενωθεί με τον εραστή της, τον Tirinto (Bethany Horak-Hallett). Ο Χαίντελ το ξεδιπλώνει γευστικά, με τη βοήθεια μιας δευτερεύουσας πλοκής της μικρότερης αδελφής της Rosmene, Clomiri (Lisa Dafydd), και του πατέρα τους Argenio (Trevor Eliot Bowes), μας νανουρίζοντας σε οικείους ρυθμούς ρομαντικής κομεντί πριν τους ανατρέψει σε ένα τέλος που χωρίζει και ενώνει όλους τους “λάθος” ανθρώπους.
Με τον μουσικό διευθυντή Julian Perkins να διευθύνει από το τσέμπαλο – επί σκηνής μαζί με την ορχήστρα του – ο Martin-Brandis προσκαλεί τους μουσικούς στη δράση. Οι χαρακτήρες κάνουν παρενθέσεις προς αυτούς (και ένα κοντραμπάσο σχολιάζει με τη σειρά του), όταν δεν σπάνε τον τέταρτο τοίχο με τη βοήθεια του εύγλωττου φωτισμού της Trui Malten. Μια καρέκλα, μερικά επιχρυσωμένα κάδρα και ένα ζευγάρι καπέλα είναι τα μόνα σκηνικά αντικείμενα – χρησιμοποιούνται με ατελείωτη εφευρετικότητα, ευφυΐα και φροντίδα από ένα καστ που ισορροπεί όμορφα το ακριβές κοκτέιλ τεχνητότητας και ειλικρίνειας του Χαίντελ.
Ο Perkins “αναπνέει” αυτή τη μουσική, αν και στην πρεμιέρα η ορχήστρα του δεν ήταν ακριβώς μαζί του: τα βιολιά χαλάρωναν, οι είσοδοι ήταν περιστασιακά δειλές. Καμία ανησυχία, ωστόσο, από ένα υπέροχο καστ: η Rosmene της Neate είναι ζωηρή, μεγαλώνοντας σε δύναμη μέσα από την τεράστια τελική σκηνή. Η Dafydd είναι σαγηνευτική και γλυκά τραγουδισμένη ως η αποφασισμένη Clomiri. Η γυαλιστερή μέτζο της Horak-Hallett ταίριαζε απόλυτα με τον όμορφο βαρύτονο του αντιπάλου της, Nelson, αφήνοντας τον Bowes να μετατρέψει τον πατριάρχη σε έναν ασταμάτητο κωμικό χαρακτήρα. Η μεταγενέστερη σκέψη του Χαίντελ για την όπερα αποδεικνύεται εξαιρετική ως κύριο γεγονός. Μέχρι τις 28 Μαρτίου.
