Η ψυχή των Sugar πάντα αντηχούσε από τον ήχο της κιθάρας του Bob Mould: ένα κολοσσιαίο, μεταλλικό, βροντερό τέταρτο, σαν ηχητικό έκρηξη που θα μπορούσες να σφυρίξεις. “Ήταν απίστευτο, το να σε κατακλύζει αυτό το τείχος ήχου”, θυμάται ο μπασίστας David Barbe από το γραφείο του στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, λίγες εβδομάδες πριν το συγκρότημα δώσει τις πρώτες του εμφανίσεις μετά από περισσότερες από τρεις δεκαετίες. “Ο Bob ήταν τόσο δυνατός, υπήρχαν στιγμές στη σκηνή που έβλεπα τον Malcolm να παίζει ντραμς, αλλά δεν τον άκουγα πραγματικά.”
“Δεν φορούσα ωτοασπίδες όταν άρχισα να παίζω με τον Bob”, προσθέτει ο Malcolm Travis, ο προαναφερθείς ντράμερ, από το σπίτι του στο Cape Cod της Μασαχουσέτης. “Αλλά λίγο αργότερα, το έκανα. Ήταν απλά εκκωφαντικό.” Και ενώ όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι 30 χρόνια μεγαλύτεροι από την τελευταία φορά που έπαιξαν μαζί, η ηλικία δεν τους έχει αλλοιώσει· όποιος έχει παρακολουθήσει τον Mould να παίζει σόλο τα τελευταία χρόνια, θα βεβαιώσει ότι η κιθάρα του είναι ακόμα τρομακτικά δυνατή.
Ωστόσο, οι Sugar δεν περιορίζονταν μόνο στον όγκο. Το ντεμπούτο τους το 1992, “Copper Blue”, έθεσε αυτόν τον θόρυβο στην υπηρεσία διαμορφωμένων, μελωδικών ποπ τραγουδιών, εξασφαλίζοντας κριτικές επευφημίες και εμπορική επιτυχία που μέχρι τότε ήταν αδιανόητη για έναν underground καλλιτέχνη όπως ο Mould. Όταν όμως οι Sugar διαλύθηκαν τρία χρόνια αργότερα, εκείνος βρέθηκε εξαντλημένος από την ένταση αυτού του κομβικού κυλιόμενου ρολάντ. Όπως λέει τώρα, από το σπίτι του στο Σαν Φρανσίσκο, “Δεν υπήρχε πολύς χρόνος για περισυλλογή κατά τη διάρκεια των χρόνων των Sugar.”
Ο Mould είχε γράψει τα τραγούδια του “Copper Blue” το 1991, την ίδια χρονιά που η πρωτοποριακή επιτυχία των Nirvana έφερε πολλούς από τους εναλλακτικούς ροκ συγκαιρινούς και εμπνευστές τους στον mainstream. Αλλά ενώ το προηγούμενο συγκρότημα του Mould, οι Hüsker Dü, είχαν αποτελέσει βασική επιρροή για τους Nirvana, η ευρεία επιτυχία που απολάμβαναν “νονoί της grunge” όπως οι Sonic Youth, Soundgarden και Dinosaur Jr, έμοιαζε μακριά από την εμβέλειά του· μετά την διάλυση των Hüsker Dü το 1988, είχε κυκλοφορήσει δύο σόλο άλμπουμ με μέτριες πωλήσεις, τα οποία τον είχαν αφήσει χωρίς συγκρότημα, δισκογραφική εταιρεία ή μάνατζμεντ. “Ένιωθα να έρχεται αυτό το πολιτιστικό κύμα, αυτή η υπέροχη ενέργεια να συμβαίνει”, θυμάται, “αλλά ήμουν στην άκρη των πάντων, όχι στο κέντρο.”
Χωρίς κατεύθυνση, διατήρησε ωστόσο την πίστη του στο τραγουδοποιία του, περιοδεύοντας ασταμάτητα σε Ευρώπη και ΗΠΑ συνοδευόμενος μόνο από την κιθάρα του, δοκιμάζοντας νέα τραγούδια μπροστά σε κοινό. Από τα γραφεία της Creation Records στο Λονδίνο, ο Mould έλαβε μια δισκογραφική συμφωνία από τον Alan McGee και μια προ-κυκλοφορίας κασέτα των My Bloody Valentine’s “Loveless”. “Ήμουν μαγεμένος, απλά το απορροφούσα”, θυμάται, για τον εκπληκτικά ευτυχισμένο noise-rock του άλμπουμ, το οποίο θα επηρέαζε βαθιά το δικό του επερχόμενο έργο. “Δεν είχα ακούσει κανέναν να πιάνει αυτόν τον ήχο τόσο σωστά εδώ και πολύ καιρό.”
Για να τον συνοδεύσουν σε αυτό που οραματιζόταν ως το επόμενο σόλο άλμπουμ του, ο Mould προσέγγισε τους φίλους του, Travis και Barbe. “Ο Bob και εγώ ακούσαμε τα demos του, πίνοντας καφέ και καπνίζοντας τσιγάρα”, θυμάται ο Travis. “Τα τραγούδια ήταν απίστευτα.” Ο Barbe συμφωνεί: “Αποτύπωσαν τις καλύτερες πτυχές όλων όσων είχε κάνει: τη μελωδικότητα των ύστερων Hüsker Dü, τη δύναμη του πανκ ροκ, την ωριμότητα των σόλο άλμπουμ του… Έμοιαζαν με μια συλλογή επιτυχιών.”
Ο Mould σύντομα συνειδητοποίησε ότι αυτοί δεν ήταν συνοδοιπόροι, αλλά μέλη ενός συγκροτήματος, βαφτίζοντας τη νέα τους ομάδα ενώ κοιτούσε ένα σακουλάκι με τη γλυκιά ουσία σε ένα Waffle House στην Αθήνα της Γεωργίας. Οι Sugar στη συνέχεια μετακόμισαν στα προάστια της Μασαχουσέτης για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ, το οποίο κυμαινόταν από νανουρίσματα και τραγούδια αγάπης, μέχρι πιο σκοτεινά και φιλόδοξα κομμάτια όπως το “The Slim”, ένα διαβρωτικό βαλς που ο Mould έγραψε “στη φωνή κάποιου που χήρεψε από AIDS”. Αυτή η αιχμηρή ισορροπία γλυκύτητας και ουσίας απέφερε ένα ύμνο, πολύπλευρο αριστούργημα που προκάλεσε κριτική ευφορία κατά την κυκλοφορία του τον Σεπτέμβριο του 1992. “Ξεκινήσαμε με φόρα”, θυμάται ο Mould. “Δεν έβγαλα καν τα παπούτσια μου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1993.”
Οι συνεχείς περιοδείες και οι λαμπρές κριτικές έφεραν τελικά στον Mould την πρώτη του επιτυχία στο Top 10 των βρετανικών charts, και όταν το “Copper Blue” κέρδισε το βραβείο άλμπουμ της χρονιάς του NME για το 1992 – το οποίο ο Barbe χαρακτηρίζει “σαν να κερδίζεις Όσκαρ” – το MTV και αμερικανικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί όπως το KROQ το έβαλαν στη λίστα τους. Ενώ η επιτυχία ήταν μια γλυκιά δικαίωση για τον Mould, δεν επαναπαύτηκε, κυκλοφορώντας το “Beaster”, ένα EP 32 λεπτών με νέο υλικό “με θρησκευτικά θέματα και βαριά εικόνα” που ήθελε να κυκλοφορήσει το Πάσχα του 1993.
“Το ‘Beaster’ ήταν ένας συναισθηματικός πυρετός, κάθε είδους τρέλα ταυτόχρονα”, λέει ο Mould για τον κύκλο έξι τραγουδιών που συνδύαζε την ψευδαίσθηση του ροκ σταρ-μεσσία και την σκοτεινή πλευρά της οργανωμένης θρησκείας, αλλά έφτασε στο Νο. 3 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η ρίζα ήταν “αυτό που η ‘ηθική πλειοψηφία’ είχε μετατρέψει την Αμερική της δεκαετίας του 1980, και πώς αυτό επηρέασε εμένα ως έναν νεαρό, κρυφό ομοφυλόφιλο άνδρα· πώς η κυβέρνηση αγνόησε τον HIV και το AIDS για τόσα χρόνια, κατόπιν αιτήματος της εκκλησίας.”
Η ομοφυλοφιλία του Mould ήταν ένα ανοιχτό μυστικό στους κύκλους του πανκ. Ωστόσο, μόλις η φήμη των Sugar άρχισε να ανεβαίνει, ο Barbe λέει ότι “μπορούσε να νιώσει τους δημοσιογράφους να ψαρεύουν για την αποκάλυψη, ώστε να είναι εκείνοι που θα ‘έβγαζαν’ τον Bob.” Το 1994, το περιοδικό Spin έστειλε τον μυθιστοριογράφο Dennis Cooper να πάρει συνέντευξη από τον Mould, με την κατανόηση, όπως είπε ο Mould το 2008, “αν δεν αποκάλυπτα τον εαυτό μου, θα με αποκάλυπταν εκείνοι.” Η εμπειρία ήταν τραυματική, αλλά σήμερα απλώς ανασηκώνει τους ώμους. “Γιατί δεν το έκανα πολύ νωρίτερα; Θα μπορούσα να ήμουν πολύ πιο χρήσιμος στην κοινότητά μου. Η μόνη αρνητική αντίδραση που βίωσα ήταν ότι μερικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στον βαθύ νότο αφαίρεσαν τους Sugar από τις λίστες τους.”
Αλλά το επεισόδιο ήταν ένα ξυπνητήρι για τον Mould, ότι αυτή η πραγματικότητα μετά τους Nirvana σήμαινε ότι ακόμα και συγκροτήματα όπως το δικό του έπαιζαν ένα άγνωστο παιχνίδι διασημοτήτων – ότι, όπως λέει, “η αθωότητα του 1992 είχε χαθεί.” Τον Μάρτιο του 1994, οι Sugar μετέβησαν στο Triclops Studio στη Γεωργία για το δεύτερο άλμπουμ τους, αλλά οι δονήσεις ήταν άσχημες. Δύο άλλα άλμπουμ εναλλακτικού ροκ, το “Siamese Dream” των Smashing Pumpkins και το “Live Through This” των Hole, είχαν ηχογραφηθεί πρόσφατα εκεί· και τα δύο ήταν θριάμβοι, αλλά το αποτέλεσμα αμφιλεγόμενων και βασανιστικών ηχογραφήσεων. Ίσως ο χώρος να ήταν καταραμένος; Τότε, στις 8 Απριλίου, η τηλεόραση του στούντιο που είχαν αφήσει συντονισμένη στο MTV έφερε την είδηση ότι ο Kurt Cobain είχε αυτοκτονήσει. Ο Mould ήταν συντετριμμένος. “Ήταν μια καλή στιγμή να φύγω για λίγο. Τράβηξα την πρίζα, διέγραψα εντελώς τις κασέτες. Δεν υπήρχε τίποτα άξιο διάσωσης.”
Μήνες αργότερα, οι Sugar έκαναν μια δεύτερη προσπάθεια για το δεύτερο άλμπουμ τους, “File Under: Easy Listening”. Αν και δυνατό, δεν ήταν ένα “Copper Blue II”· ο Mould είχε γράψει το πρώτο άλμπουμ μέσα σε ένα χρόνο, “δοκιμάζοντας τα τραγούδια μπροστά σε κοινό. Έγραψα αυτό το δεύτερο σε τρεις μήνες, από μέσα σε ένα βάζο αντί για έξω στο πεδίο, και μπορούσα να νιώσω την πίεση.” Έκαναν περιοδεία για την προώθηση του LP, αλλά όταν ο Barbe δήλωσε στις αρχές του 1995 ότι ήθελε να περάσει περισσότερο χρόνο με τα μικρά του παιδιά, ένας εξαντλημένος Mould άρπαξε την ευκαιρία να βάλει τέλος στους Sugar.
Για τις επόμενες τρεις δεκαετίες, ο Mould ακολούθησε μια ποικιλόμορφη και επιτυχημένη σόλο καριέρα, ο Barbe παρήγαγε άλμπουμ για συγκροτήματα όπως οι Deerhunter και οι Drive-by Truckers και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, ενώ ο Travis έγινε ντράμερ επί πληρωμή. Κακός συγχρονισμός εμπόδισε κάποιες φήμες για επανενώσεις, μέχρι – αφού έλαβε ένα βίντεο μήνυμα γενεθλίων από τον Mould – ο Travis είπε στον αρχηγό του συγκροτήματος ότι το να κλείσει τα 70 τον έκανε να συνειδητοποιήσει “ότι το παράθυρο για μια επανένωση κλείνει γρήγορα. Αν θέλουμε να το κάνουμε αυτό, καλύτερα να το κάνουμε τώρα.”
Και έτσι, οι επανενωμένοι Sugar περιοδεύουν στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, έχοντας ηχογραφήσει δύο νέα κομμάτια για να τιμήσουν την περίσταση. Ο Mould, ωστόσο, δεν αναφέρεται αν θα ακολουθήσει περαιτέρω μουσική από τους Sugar· η εστίασή του είναι αλλού. “Η μοναδική μου σκέψη στη δεκαετία του ’90 ήταν απλώς να διασφαλίσω ότι αυτό το πράγμα μπορούσε να συνεχιστεί”, λέει. “Αυτή τη φορά, απλώς προσπαθώ να τα απολαύσω όλα, με έναν τρόπο που δεν μπόρεσα την πρώτη φορά.”
Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θα είναι δυνατά – τιμωρητικά, ηλεκτρισμένα. Βεβαιωθείτε ότι θα φέρετε ωτοασπίδες.
