Η Felicity Kendal, η άλλοτε πρωταγωνίστρια και στενή συνεργάτιδα του αείμνηστου Tom Stoppard, ετοιμάζεται να ανέβει ξανά στη σκηνή για την επανεμφάνιση του έργου του “Indian Ink” στο Hampstead Theatre. Σε μια συνέντευξη που λαμβάνει χώρα λίγο μετά τον θάνατο του Stoppard, η Kendal αποκαλύπτει πώς ο συγγραφέας “αναπνέει” ακόμα μέσα από τη συζήτηση, αναφερόμενη σε εκείνον στον ενεστώτα χρόνο, γεγονός που προσθέτει μια ιδιαίτερη συγκίνηση στις αναμνήσεις της.
Το “Indian Ink”, ένα έργο που αρχικά παρουσιάστηκε ως ραδιοφωνικό το 1991 και στη συνέχεια ως θεατρικό το 1995, αποτελεί για την Kendal μια επιστροφή σε κάτι οικείο, όπως η ίδια δηλώνει: “Είναι ένα έργο που πάντα ήθελα να επιστρέψω.” Στην προηγούμενη παραγωγή, είχε υποδυθεί τη Flora Crewe, μια προκλητική Βρετανίδα ποιήτρια που ταξιδεύει στην Ινδία της δεκαετίας του 1930. Τώρα, αναλαμβάνει το ρόλο της Eleanor Swan, της αδελφής της Flora, μια γυναίκα που στις δεκαετίες του 1980 προσπαθεί να αποκρούσει έναν παρεμβατικό βιογράφο, ενώ ταυτόχρονα ξετυλίγει τις βαθιές και πολυεπίπεδες σχέσεις της αδελφής της στην Ινδία.
Η Kendal παραδέχεται ότι οι αναμνήσεις της από την αρχική παραγωγή είναι κάπως αχνές, καθώς, όπως λέει, “καθαρίζεις ένα έργο, αποβάλεις πράγματα καθώς προχωράς.” Τον ρόλο της Eleanor είχαν παίξει αρχικά οι θρυλικές Peggy Ashcroft και Margaret Tyzack. Η Kendal χαρακτηρίζει τις δύο αυτές ηρωίδες ως “bluestockings” (καλλιεργημένες γυναίκες) με παρόμοια πολιτική αφετηρία, παρόλο που η νεαρή Eleanor ήταν κομμουνίστρια και εμπλεκόταν με έναν έγγαμο πολιτικό. Η ηλικιωμένη Mrs Swan, ωστόσο, φαίνεται να έχει γίνει “λίγο πιο συντηρητική”, πενθώντας το παρελθόν.
Στη νέα παραγωγή, ο ρόλος της Flora αναλαμβάνεται από τη Ruby Ashbourne Serkis, η οποία περιγράφει τον χαρακτήρα ως “απελπιστικά τολμηρό. Είναι μια τυχοδιώκτρια.” Η Ashbourne Serkis πιστεύει ότι το έργο μιλάει για το “να λες ναι στη ζωή, να παίρνεις ρίσκα όταν σου δίνεται η ευκαιρία και να μην αφήνεις τις συννεφιασμένες μέρες να σε εμποδίζουν.” Η Flora έχει μάθει να μην δίνει σημασία στο τι σκέφτονται οι άλλοι, κάτι που η ίδια επιθυμεί για τον εαυτό της.
Το “Indian Ink” αγγίζει με καυστικότητα το ιμπεριαλιστικό παρελθόν της Βρετανίας, όπως φαίνεται από τη φράση της Flora: “Με εκπλήσσει πώς τα καταφέρνουμε, αγαπητέ μου, δεν θα εμπιστευόμουν κάποιους από αυτούς να διευθύνουν το Hackney Empire.” Παρά την έντονη θεματολογία, η Kendal επισημαίνει ότι ο Stoppard έχει κάνει όλη τη “σκαπάνη” και οι ηθοποιοί καλούνται να εστιάσουν στην επιφάνεια του κειμένου, χωρίς υπερβολική “θεραπεία”.
Η Ashbourne Serkis περιγράφει την πρόκληση του ρόλου ως “αρχικά αβίαστο, αλλά στην πραγματικότητα εξαιρετικά πολύπλοκο”. Η Kendal, από την άλλη, τονίζει την ανάγκη να “βρεθεί το στυλ και ο ρυθμός” στη γραφή του Stoppard, παρομοιάζοντάς την με μουσική που πρέπει να ανακαλυφθεί.
Σε άλλα έργα του Stoppard, η Kendal έχει υποδυθεί ακαδημαϊκούς, κατασκόπους και ηθοποιούς. Η κοινή τους συνισταμένη, σύμφωνα με την ίδια, είναι οι “πολλαπλές περιπλοκές” και η ικανότητα του Stoppard να “ελαφρύνει” τα βαριά θέματα με “απίστευτο χιούπ”.
Αν και ο Stoppard πέρασε σημαντικά χρόνια στην Ινδία, επέμενε ότι η εμπειρία του δεν αντικατοπτρίζεται άμεσα στο έργο. Η Kendal, η οποία μεγάλωσε επίσης στην Ινδία, αφιερώνει το “Indian Ink” στη μητέρα της, Laura. Η Ashbourne Serkis, κόρη επίσης ηθοποιών, ανακαλεί τις παιδικές της αναμνήσεις από τα καμαρίνια των γονιών της, ενώ η Kendal συμβουλεύει να “απολαύσει τη διαδικασία”.
Η παράσταση σκηνοθετείται από τον Jonathan Kent, ο οποίος, παρά την ασθένεια του Stoppard, συμμετείχε όσο μπορούσε στην παραγωγή. Η Kendal αρνείται την ιδέα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον Stoppard, δηλώνοντας ότι “έγραφε ό,τι ήθελε”.
Η Kendal, έχοντας συνεργαστεί με σπουδαίους συγγραφείς όπως οι Alan Ayckbourn, Michael Frayn και Simon Gray, δηλώνει ότι οι συγγραφείς είναι πάντα “πολύ εύκολοι” και τους αρέσει να είναι παρόντες. Η Ashbourne Serkis περιγράφει τον David Hare να “γελάει με τις δικές του ατάκες”, μια συμπεριφορά που μοιράζεται και ο Stoppard, ο οποίος έκανε συνεχώς αλλαγές στο κείμενο.
Ο θάνατος, όπως και στο “Indian Ink”, παραμένει ένα υποβόσκον θέμα. Η Kendal τονίζει ότι πρόκειται για ένα από τα “πιο συναισθηματικά” έργα του Stoppard, που υπενθυμίζει την ινδική του σύνδεση. “Ο καλλιτέχνης δεν ανήκει σε κανέναν”, καταλήγει, τονίζοντας ότι η Flora ζει μέσω του έργου της, καθιστώντας το “ένα υπέροχο έργο να ανεβαίνει τώρα”.
Το “Indian Ink” παρουσιάζεται στο Hampstead Theatre, Λονδίνο, έως τις 31 Ιανουαρίου.
