Μια αφοσιωμένη ερευνήτρια επιστήμονας εμφανίζεται σε μια κομψή εταιρεία venture capital για να παρουσιάσει την ιδέα της, κρατώντας ένα σετ από παλιές κάρτες. Η Willa (Letty Thomas) αρχικά απορρίπτεται από την νεαρή και φιλόδοξη May (Millicent Wong), μέχρι που η τελευταία συνειδητοποιεί ότι η Willa έχει βρει έναν τρόπο να προβλέπει τον καρκίνο στο ανθρώπινο σώμα. Πρόκειται για μια ιατρικοποιημένη εκδοχή της τεχνολογίας “precrime” του “Minority Report” του Philip K. Dick – μόνο που εδώ δεν διαδραματίζεται σε ένα φουτουριστικό τοπίο, αλλά στο σημερινό Σαν Φρανσίσκο.
Η May, η φιλόδοξη προστατευόμενη του αφεντικού της εταιρείας, Paul (Lloyd Owen), βλέπει ότι κρατάει στα χέρια της μια σπάνια, υψηλής αξίας startup (γνωστή ως “unicorn”). Ωστόσο, ο γάμος μεταξύ της τεχνολογίας αιχμής της Willa και της κερδοσκοπικής επιχείρησης του Paul δημιουργεί μεγάλα διλήμματα.
Ο Aaron Loeb, επιχειρηματίας και θεατρικός συγγραφέας, αποδεικνύει την εμπειρία του. Το έργο του διακρίνεται από γρήγορους διαλόγους μεταξύ της May και του Paul, με έναν αέρα που θυμίζει τον David Mamet και το “Glengarry Glen Ross”. Ο στόχος του να μας δείξει τι μπορεί να συμβεί όταν μια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη περνά μέσα από τον μηχανισμό του venture capitalism είναι φιλόδοξος, αλλά ίσως λίγο βιαστικός. Η δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένη παράσταση από την Chelsea Walker, διαδραματίζεται κυρίως στο γραφείο του Paul, σε στυλ Silicon Valley, με καναπέ, αποχυμωτή και άφθονες οθόνες.
Η σκηνική διαμόρφωση της Rosie Elnile αναδιατάσσεται επιδέξια μέσα σε δευτερόλεπτα, ενώ οι σκηνές μεταπηδούν από την εποχή της Covid σε ένα αόριστο κοντινό μέλλον. Ιατρικές ανακαλύψεις έρχονται με ταχύτατο ρυθμό, όπως θεραπείες για τον καρκίνο και το Alzheimer, αλλά και προληπτικές αγωγές. Αναφέρεται η δυνατότητα της ανακάλυψης της Willa να δημιουργήσει “designer babies”. Η πλοκή εξετάζει τις ηθικές και πολιτικές επιπτώσεις μιας τέτοιας επιστήμης, με την εμπλοκή μιας επιτροπής του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Προστίθεται μια εξωσυζυγική σχέση, καθώς και ένας χαρακτήρας με πρόωρη άνοια.
Όλα αυτά είναι δύσκολο να αφομοιωθούν σε περίπου 100 λεπτά. Υπάρχουν πάρα πολλές ιδέες, ενώ οι προσωπικές ιστορίες είναι υπερβολικά σύντομες για να αγγίξουν τα συναισθήματα. Αν και οι ερμηνείες είναι δυνατές, οι χαρακτήρες παραμένουν αχνά σκιαγραφημένοι και μερικές φορές μοιάζουν κλισέ (ο Paul με το χαλάκι γιόγκα και τα smoothies, για παράδειγμα).
Ο Paul ξεκινά ως ιδεαλιστής, λέγοντας στη May ότι θέλει να σώσει τον κόσμο. Η επιθυμία για κέρδος υπερνικά αυτόν τον ιδεαλισμό, ίσως πολύ γρήγορα, αλλά ο καπιταλιστής δεν είναι ο μόνος κακός εδώ. Η Willa, ως επιστήμονας, εκφράζει βαθιά προβληματικές απόψεις και θεωρίες συνωμοσίας για τη φυλή και τη γενετική, οδηγώντας την προς τις δεξιές δυνάμεις. Τελικά, το έργο αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η καθαρή επιστημονική ανακάλυψη δεν μπορεί ποτέ να παραμείνει “αγνή”.
Hampstead Theatre, Λονδίνο έως 11 Απριλίου.
