Η πρώτη εικόνα της ταινίας “In the Blink of an Eye”, της πολυαναμενόμενης sci-fi επικής παραγωγής του Andrew Stanton, μας μεταφέρει 45.000 χρόνια πίσω, σε μια βραχώδη παραλία. Ένας Νεάντερταλ, ο Jorge Vargas, εξερευνά την επικίνδυνη περιοχή. Για άγνωστους λόγους, αποφασίζει να αναρριχηθεί σε έναν μεγάλο, απότομο βράχο – ίσως για να βρει τροφή ή για να αγναντέψει τη θέα. Ωστόσο, χάνει την ισορροπία του και πέφτει προς τα πίσω, καταλήγοντας με ένα σπαρακτικό σφίξιμο πάνω στις αιχμηρές πέτρες.
Αυτή η στιγμή, όπως φαίνεται, υποτίθεται ότι αποτυπώνει την ευθραυστότητα της πρώιμης ανθρώπινης ύπαρξης – τη μία στιγμή ψάχνεις για τροφή, την επόμενη είσαι τραυματισμένος και σε κίνδυνο. Ωστόσο, η σκέψη στρέφεται και στην περίπλοκη πορεία της ίδιας της ταινίας. Γυρισμένη το 2023, η ταινία “In The Blink of an Eye” φτάνει στο Hulu περίπου τρία χρόνια αργότερα, μετά από πολλές καθυστερήσεις. Αν και οι καθυστερήσεις δεν είναι ασυνήθιστες στον σχετικά αργό ρυθμό παραγωγής ταινιών, αποτελούν συνήθως κακό σημάδι, ειδικά όταν ο δημιουργός είναι ο Andrew Stanton, υπεύθυνος για συναισθηματικά φορτισμένες επιτυχίες όπως το “Wall-E” και το “Finding Nemo”, καθώς και για άλλα έργα της Pixar και το “John Carter”. Η παρατεταμένη χρονική διάρκεια υπέδειχνε είτε μια δύσκολη και φιλόδοξη προσπάθεια, είτε, πιθανότερα, μια ολοκληρωτική αποτυχία.
Δυστυχώς, αυτή η άβολα συνυφασμένη ιστορία από το μακρινό παρελθόν, το παρόν και ένα παρωδικό μέλλον, δεν γίνεται αποδεκτή με την ίδια ευκολία που θα έπεφτε ο Νεάντερταλ στην παραλία. Το σενάριο, υπογεγραμμένο από τον Colby Day, προσπαθεί να καλύψει όλο το φάσμα της ζωής, από τη Μεγάλη Έκρηξη μέχρι άγνωστους πλανήτες, με συναισθηματικό βάθος που θυμίζει ρηχή παλίρροια και πολυπλοκότητα αντίστοιχη με ζωγραφιά σε σπηλιά. Οι μόνες “σπίθες” που βλέπουμε είναι αυτές που ανάβουν με πυρόλιθο η οικογένεια των Νεάντερταλ, τους οποίους συναντάμε μαζί με ένα απόσπασμα της Sylvia Plath: “Θυμήσου, θυμήσου, αυτό είναι τώρα, και τώρα, και τώρα”.
Με λίγη παραπάνω σοβαρότητα, ίσως θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει στον “προορισμό” της ταινίας. Η ταινία είναι ακούσια κωμική, ειδικά όταν τα προσθετικά και η στυλιστική προσέγγιση της προϊστορικής οικογένειας – Thorn (Vargas), Hera (Tanaya Beatty) και Lark (Skywalker Hughes), με τα ονόματά τους να δίνονται μέσω κάρτας, καθώς η γλώσσα τους είναι ακατανόητη – θυμίζουν τον “Geico caveman”. Είναι σχεδόν γελοίο ότι, στο παρόν, η καθηγήτρια ανθρωπολογίας Claire (Rashida Jones) δικαιολογεί την ακαδημαϊκή της έρευνα στα κατάλοιπα των Νεάντερταλ στη μητέρα της, σε μια τηλεφωνική συνομιλία γεμάτη λάθη συνέχειας, ως “κάτι σπουδαίο”, επειδή “σαν, θα μπορούσα να εκδώσω μια εργασία”. Ακολουθεί η βετεράνος του Saturday Night Live, Kate McKinnon, ως μια “πιλότος μακροζωίας” που στέλνεται να αποικίσει έναν μακρινό πλανήτη σε ένα μακρινό μέλλον, με μοναδική συντροφιά έναν σύντροφο AI (επίσης με τη φωνή της Jones) – και, ουσιαστικά, έχουμε σχεδόν μια κωμωδία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το “In the Blink of an Eye” είναι αστείο, per se, αν και έκανα ένα γέλιο όταν η McKinnon, μια δεξιοτέχνης στο “περίεργο”, κάποτε “απήχθη” από αλλοδαπούς με έντονη σεξουαλική επιθυμία (τουλάχιστον, σε ένα σκετς), κατέβαζε το δάχτυλό της κυριολεκτικά σε έναν πίνακα περιεχομένων ενός εγχειριδίου με τίτλο “Προετοιμασίες Αποικισμού” με ένα σοβαρό πρόσωπο. Στην πραγματικότητα, παρά όλες τις ακατανόητες μεταβάσεις, τις ωμές δηλώσεις (“τα αντιιικά δεν λειτουργούν!”) και τις παράξενες ιδέες (όπως η επώαση μωρών σε συρτάρια διαστημόπλοιων), το “In the Blink of an Eye” παραμένει βαρετά ανιαρό – πολύ αδύναμο, άτονο και άγονο για να προκαλέσει τον απαραίτητο θαυμασμό για την επιμονή της ζωής, ισοδύναμο με το να παρακολουθείς μπογιά να στεγνώνει στον τοίχο μιας σπηλιάς.
Αν, μέχρι τώρα, δεν έχετε κατανοήσει την ουσία αυτής της ταινίας 94 λεπτών, δεν είστε μόνοι. Είναι δύσκολο να περιγράψουμε μια κοινή αφηγηματική γραμμή, επειδή ουσιαστικά δεν υπάρχει, πέρα από τα πιο βασικά κίνητρα της αγάπης, της συντροφικότητας και της επιβίωσης, τα οποία είναι στερημένα από κάθε αίσθηση γήινης πραγματικότητας. Άνθρωποι και Νεάντερταλ αρρωσταίνουν, επιλύουν προβλήματα, κάνουν ό,τι μπορούν σε δύσκολες καταστάσεις. Δημιουργούν σχέσεις, όπως η Claire με τον καθηγητή στατιστικής Greg (Daveed Diggs, που με τόλμη κάνει την κενότητα σέξι), χωρίς να έχουν τίποτα κοινό πέρα από μια βραδιά γνωριμίας (φαντάζομαι ότι κόπηκαν αρκετές σκηνές). Επιβιώνουν, και η παρουσίαση αυτή μοιάζει περισσότερο με προσομοίωση του History Channel παρά με sci-fi έπος.
Ειρωνικά, είναι οι “άνθρωποι των σπηλιών” – οι πιο απομακρυσμένοι χρονικά, γλωσσικά και ως προς τη συνάφεια για όλους τους άλλους – αυτοί που πλησιάζουν περισσότερο στο να προτείνουν τον δέος που η ταινία επιδιώκει τόσο επίμονα να προκαλέσει στο γρήγορο, παράλογα τεχνο-αισιόδοξο τέλος της. Πέρα από τις φορεσιές που θυμίζουν αποκριάτικες στολές, υπάρχει κάτι δελεαστικά συναρπαστικό σε αυτή την κεφαλίδα της ταινίας, στην ωμή απλότητα, στη στοιχειώδη φαντασία της πρωτόγονης επιβίωσης. Έχω όσο λίγες ιδέες όσο και όλοι οι άλλοι για το πώς συνυπήρχαν οι Νεάντερταλ και οι άνθρωποι, πώς θα ήταν να ακούς για πρώτη φορά ένα φλάουτο από κόκαλο, πώς ήταν η ζωή με τόσο λίγη κατανόηση για το τι υπήρχε εκεί έξω. Μπορώ να φανταστώ μια συντριπτική αίσθηση θαυμασμού – αλλά αυτό είναι για μια άλλη ταινία. Το “In the Blink of an Eye” είναι διαθέσιμο στο Hulu στις ΗΠΑ και αλλού στο Disney+ στις 27 Φεβρουαρίου.
