Ο σύγχρονος χορός συχνά δημιουργεί την εντύπωση ότι απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις για να τον κατανοήσει κανείς. Ωστόσο, η παράσταση Ronin της Yukiko Masui διαφέρει ριζικά. Πρόκειται για ένα έργο ανοιχτό σε όλους –από παιδιά άνω των 10 ετών μέχρι και τους πιο ανυποψίαστους θεατές– που αποφεύγει τον ελιτισμό, προσφέροντας ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα.

Το Ronin ενσωματώνει με μοναδικό τρόπο στοιχεία από την ιαπωνική παράδοση των σαμουράι, αναφορές στα anime και την αισθητική των βιντεοπαιχνιδιών, διατηρώντας παράλληλα μια μεταφυσική αναζήτηση που διατρέχει ολόκληρη τη δράση. Η κεντρική πρωταγωνίστρια, Cher Nicolette Ho, ξεκινά ένα τελετουργικό ταξίδι μέσα σε έναν ψηφιακό κόσμο. Το σκηνικό μεταμορφώνεται διαρκώς χάρη στα καθηλωτικά ψηφιακά γραφικά του Barret Hodgson: από καταρρακτώδεις βροχές και δάση με ψάρια που κολυμπούν, μέχρι γεωμετρικά σχήματα που στροβιλίζονται και ένα ψυχρό φεγγάρι που συναντά τον ήλιο. Την ατμόσφαιρα συμπληρώνει η ηχητική επένδυση της Ruth Chan, που κινείται από τον φυσικό ήχο της βροχής έως τους έντονους ρυθμούς των ντραμς και τις στιγμές απόλυτης σιωπής.

Σε αυτό το ρευστό σύμπαν, η Ho συναντά δύο ακόμη συνοδοιπόρους, τον Nathan Bartman και τον Jacob Lang, οι οποίοι εναλλάσσουν τους ρόλους τους ανάμεσα στον σύμμαχο και τον αντίπαλο. Η χορογραφία διακρίνεται για την καθαρότητα και τη δυναμική της, με τις σκηνές ξιφασκίας να ξεχωρίζουν για την ένταση και την ακρίβειά τους. Ακόμη και χωρίς τα σπαθιά, η κίνηση των χορευτών παραμένει αιχμηρή, ρευστή και υποβλητική. Παρά το γεγονός ότι η αφηγηματική δομή κάνει ενίοτε άλματα, το αποτέλεσμα παραμένει συναρπαστικό, προσφέροντας στο κοινό μια οπτική πανδαισία που δικαιολογεί απόλυτα την επιτυχία της παράστασης.