Το “Love Actually“, μία ταινία που έκανε πρεμιέρα όταν η συγγραφέας ήταν μόλις 12 ετών, παρουσίαζε ερωτικές ιστορίες που έμοιαζαν με παραμύθι, στολισμένες με τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια. Η μαγεία της ταινίας, σε συνδυασμό με μια ερμηνεία από τον Ρόουαν Άτκινσον, δημιούργησε για την νεαρή θεατή την εικόνα ενός ιδανικού ρομάντζου, όπου η αγάπη μπορούσε να υπερνικήσει τα πάντα.
Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου και την ωρίμανση, ορισμένες σκηνές της ταινίας απέκτησαν διαφορετική ερμηνεία. Η σκηνή όπου η χαρακτήρας της Έμμα Τόμσον ανακαλύπτει ένα περιδέραιο στην τσέπη του συζύγου της (Άλαν Ρίκμαν) και συνειδητοποιεί ότι δεν είναι δώρο για εκείνη, αλλά για μια άλλη γυναίκα, είναι αυτή που άφησε ανεξίτηλο σημάδι. Η αντίδρασή της, η σιωπηλή μάχη με τον πόνο της προδοσίας, η προσπάθειά της να ελέγξει τα συναισθήματά της πριν επιστρέψει στην οικογένεια, ήταν κάτι που, παρά τη νεαρή της ηλικία, η συγγραφέας μπορούσε να αντιληφθεί.
Η συγκίνηση που προκάλεσε αυτή η ερμηνεία, η δύναμη που εκπέμπεται από την συγκράτηση, αλλά και η βαθιά θλίψη που φάνηκε στα μάτια της ηθοποιού, οδήγησαν την συγγραφέα σε μια προσωπική υπόσχεση: αν ποτέ βρεθεί σε παρόμοια θέση, θα επιλέξει την αποχώρηση. Η υπόσχεση αυτή, που δόθηκε κατά τη διάρκεια μιας εφηβικής παρακολούθησης της ταινίας, έγινε ένα σημείο αναφοράς.
Χρόνια αργότερα, σε μια μακροχρόνια σχέση όπου η αμοιβαία συμφωνία ήταν η μονογαμία, η πραγματικότητα φάνηκε πολύ διαφορετική. Η συγγραφέας αισθανόταν πνιγμένη και δυστυχισμένη, χειραγωγημένη ώστε να πιστεύει ότι η ατυχία της οφειλόταν αποκλειστικά σε δικό της λάθος. Η αίσθηση ότι δεν άξιζε κάτι καλύτερο την κράτησε δέσμια.
Μια άνοιξη, καθισμένη στο σαλόνι, άκουσε τον σύντροφό της να ομολογεί μια σειρά από προδοσίες που είχαν διαρκέσει καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης τους. Η συνειδητοποίηση της αλήθειας, μετά από μια διαφωνία που οδήγησε στην ομολογία, την άφησε άναυδη. Κοιτάζοντας γύρω της τον μικρό κόσμο που είχαν χτίσει μαζί, δεν έβλεπε πλέον παρά τα ψέματα που αποτελούσαν τα θεμέλιά του.
Εκείνη τη στιγμή, η σκηνή από το “Love Actually” επανήλθε στη μνήμη της. Η εικόνα της Τόμσον να στέκεται μόνη, να σβήνει τα δάκρυά της ακούγοντας την Τζόνι Μίτσελ, αποτέλεσε την απόδειξη. Σε αντίθεση με την ηρωίδα της ταινίας, εκείνη μπορούσε να κλάψει δυνατά, κλαίγοντας για τον χαμένο χρόνο. Η απόφαση ήταν πλέον ξεκάθαρη. Η υπόσχεση που είχε κάνει ως έφηβη, αποτέλεσμα της επιρροής της ταινίας, της παρείχε τα απαραίτητα όρια, μια σταθερή πυξίδα μέσα στο χάος.
Η απόφαση να τερματίσει τη σχέση ήταν η ευκολότερη που έχει πάρει ποτέ, ίσως επειδή ουσιαστικά είχε ληφθεί χρόνια πριν. Για αυτό, η συγγραφέας εκφράζει την αιώνια ευγνωμοσύνη της στην Έμμα Τόμσον και στην Τζόνι Μίτσελ.
