Στο βάθος του Turbine Hall στο Tate Modern του Λονδίνου, τρεις χορευτές κινούνται με τρόπο που θυμίζει περισσότερο μια ιδιόμορφη μορφή τάι τσι παρά μια παραδοσιακή χορογραφία. Η Yvonne Rainer με το έργο της Trio A, το οποίο παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο Λονδίνο, κατάφερε να φέρει την επανάσταση στον χορό, εισάγοντας καθημερινές κινήσεις και απομακρύνοντας το στοιχείο της θεατρικότητας.

Με αφορμή την 60ή επέτειο από την πρώτη του παρουσίαση, το έργο που γεννήθηκε στην καλλιτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης μεταξύ 1950 και 1970, επανέρχεται για να μαγνητίσει το κοινό. Αυτό που καθιστά το Trio A τόσο συναρπαστικό είναι η αυστηρή χορογραφία που ακολουθεί ο κάθε ερμηνευτής, αλλά η ελευθερία που διαθέτει στην εκτέλεση του ρυθμού. Καθώς ο κάθε χορευτής επιλέγει το δικό του τέμπο, οι κινήσεις σύντομα αποσυντονίζονται, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία στον θεατή.

Η καινοτομία της Yvonne Rainer έγκειται στο ότι αφαίρεσε το ψυχολογικό δράμα από τον χορό. Οι ερμηνευτές δεν απευθύνονται στο κοινό, ούτε αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Είναι απορροφημένοι στις δικές τους κινήσεις, θυμίζοντας προσωπογραφίες του 18ου αιώνα όπου το υποκείμενο είναι βυθισμένο σε μια δραστηριότητα. Όπως και η μουσική του Philip Glass, το Trio A είναι υποβλητικό, χωρίς κορυφώσεις ή υφέσεις, διατηρώντας μια ομοιόμορφη ένταση που σε καθηλώνει.

Η δυνατότητα να παρακολουθήσει κανείς αυτή την παράσταση δωρεάν στο Tate Modern, το Σάββατο 11 Ιουλίου, μεταξύ 2 μ.μ. και 8 μ.μ., αποτελεί ένα σπάνιο προνόμιο σε μια εποχή όπου η τέχνη μετατρέπεται συχνά σε ακριβό αγαθό. Είναι μια ευκαιρία να δείτε εξαιρετικά εκπαιδευμένους καλλιτέχνες να αφοσιώνονται απόλυτα στην εκτέλεση μιας σωματικής οδηγίας, ενώ ο κόσμος γύρω τους συνεχίζει να κινείται αδιάφορα.