Η κίνηση και ο ρυθμός έμοιαζαν για χρόνια με έναν απαγορευμένο κόσμο. Από την ηλικία των 13 ετών, όταν διαγνώστηκα με τη σπάνια νευρομυϊκή νόσο του Friedreich’s ataxia, η καθημερινότητά μου άλλαξε ριζικά. Σήμερα, στα 29 μου, χρησιμοποιώ αναπηρικό αμαξίδιο και η ιδέα της ενασχόλησης με τον χορό έμοιαζε μακρινό όνειρο. Όλα αυτά όμως άλλαξαν όταν παρακολούθησα ένα μάθημα προσαρμοσμένου μπαλέτου στο Λονδίνο, στη σχολή Royal Ballet, το οποίο διοργανώθηκε από την Kate Stanforth Academy of Arts.

Η Kate Stanforth, μια επαγγελματίας χορεύτρια που χρησιμοποιεί επίσης αμαξίδιο, κατάφερε να δημιουργήσει έναν χώρο όπου η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο στην έκφραση. Ταξιδεύοντας από το Δουβλίνο στο Λονδίνο, ένιωθα αρχικά σαν «εισβολέας» στους διαδρόμους της σχολής, αλλά ο φόβος εξαφανίστηκε μόλις μπήκα στο στούντιο. Εκεί, είδα δώδεκα χορευτές να προετοιμάζονται με πάθος και απόλυτη συγκέντρωση.

Η εμπειρία της εκτέλεσης χορογραφιών από το Giselle ήταν λυτρωτική. Καθώς οι χορευτές κινούνταν στον χώρο με τα χέρια τους να εκτείνονται αρμονικά πάνω από τα αμαξίδιά τους, η εικόνα ήταν μαγευτική — έμοιαζαν σαν να κολυμπούν στον αέρα. Όπως τόνισε η Stanforth, «αυτή η κοινότητα δεν είναι μικρή, απλώς δεν ήταν πάντα ορατή». Η τεράστια ζήτηση για τα συγκεκριμένα μαθήματα, τα οποία εξαντλήθηκαν σε λίγα λεπτά, αποδεικνύει ότι η ανάγκη για έναν πιο ανοιχτό και συμπεριληπτικό κόσμο στο μπαλέτο είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Για όσους επιθυμούν να ανακαλύψουν περισσότερες πληροφορίες για τα προγράμματα της σχολής, μπορούν να επισκεφθούν τον ιστότοπο για τις περιεκτικές τάξεις μπαλέτου.