Η Έμιλου Χάρις, η αδιαμφισβήτητη θρύλος της κάντρι μουσικής, έχει αφιερώσει 50 χρόνια στην εξερεύνηση του φολκ, του μπλουγκρας, του ροκ εν ρολ και της Americana, δημιουργώντας ένα μοναδικό ρεπερτόριο βαθιά ανθρωπιστικής μουσικής. Σε αυτή την πρώτη στάση της ευρωπαϊκής περιοδείας αποχαιρετισμού της, η Χάρις λέει το αντίο στους Σκωτσέζους φαν της στο πλαίσιο του φεστιβάλ Celtic Connections, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο σετ που καλύπτει όλη της την πορεία, συνοδευόμενο από αναμνήσεις θρύλων όπως ο Gram Parsons, η Nanci Griffith, ο Bill Monroe, ο Townes Van Zandt και ο Willie Nelson.
Παρά το γεγονός ότι η συναυλία σηματοδοτεί ένα τέλος, η ατμόσφαιρα δεν είναι σε καμία περίπτωση αποχαιρετιστήρια. “Τον Απρίλιο κλείνω τα 79, οπότε!” φωνάζει η ίδια, μετά την εκρηκτική απόδοση του “Two More Bottles of Wine” που μετέτρεψε το αθλητικό κέντρο του East End σε ένα αυθεντικό ντίσκο μπαρ. Η φωνή της παραμένει συγκλονιστική, εμπλουτισμένη με μια “κατοικημένη” χροιά που μόνο ενισχύει την ικανότητά της για αφήγηση. Το “Red Dirt Girl”, η σπουδαία μπλουζ τραγωδία της, προκαλεί ρίγη συγκίνησης περισσότερο από ποτέ. Είναι μαγευτικό να την παρακολουθείς να διευθύνει τριφωνίες σε μια γήινη, πνευματική εκδοχή του “Bright Morning Stars” α καπέλα, ενώ ο ενθουσιασμός της για τη μπάντα της είναι μεταδοτικός: “Είναι ωραίο να χειροκροτείτε τα αγόρια!” προτρέπει, μετά από ένα εντυπωσιακό σόλο μαντολίνου από τον Eamon McLoughlin. Μάλιστα, η καλλιτέχνιδα παρουσίασε και μια ολοκαίνουργια διασκευή του “Help Him, Jesus” του Johnny Cash, τραγουδιού που “πάντα λαχταρούσε να ερμηνεύσει”, βουτώντας στα χαμηλότερα φωνητικά της με αληθινό θράσος.
Η Χάρις παίζει για σχεδόν δύο ώρες, κάνοντας μόνο μια παύση για να πιει λίγο τσάι. Μια καθηλωτική ερμηνεία του “Luxury Liner” του Parsons ολοκληρώνεται με τις γροθιές της υψωμένες στον αέρα: “Τι διασκέδαση!”. Μετά από ένα συναισθηματικό standing ovation, δυσκολεύεται να αποχωριστεί το κοινό, προσφέροντας τελικά το “Boulder to Birmingham”, τη μεγαλοπρεπή μπαλάντα της για την αντιμετώπιση του θανάτου του Parsons. Και ακριβώς όταν τα μάτια γίνονται υγρά, κυνηγάει την ένταση με το “You Never Can Tell” του Chuck Berry – “απλά για τη διασκέδαση”, χαμογελάει πονηρά. Ένα ζευγάρι στο πλήθος πηδάει από τις θέσεις του για να χορέψει ροκ εν ρολ στους διαδρόμους, ενώ δεκάδες ακολουθούν, στροβιλιζόμενοι χέρι-χέρι. Αν αυτή είναι η κληρονομιά της Έμιλου Χάρις – μια βραδιά που καταγράφει τα χαμηλά και τα υψίστητα της ζωής – τότε ο αποχαιρετισμός γίνεται λίγο πιο εύκολος.
