Ο Ollie Maddigan βρίσκεται αντιμέτωπος με τη θανάσιμη απώλεια της μητέρας του, όμως είναι τόσο απασχολημένος με τις νεανικές του περιπέτειες και την προσπάθεια να εντυπωσιάσει κορίτσια, που η θλίψη παραγκωνίζεται. Αυτή η συγκινητική solo παράσταση, βασισμένη στην αληθινή ζωή του Maddigan, αποτελεί ένα γράμμα αγάπης στη μητέρα του – και κατ’ επέκταση, σε όλες τις μητέρες – αφηγημένο με απόλυτη ειλικρίνεια και αιχμηρό χιούμορ. Τα εισιτήρια ενδέχεται να χρειαστούν χαρτομάντιλα.
Ο Maddigan υποδύεται τον αλαζονικό 15χρονο εαυτό του, ο οποίος προσπαθεί να ξεπεράσει το πένθος, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τις κλασικές προκλήσεις της εφηβικής αγωνίας. Η παράσταση ξεκινά με τα “σημαντικά” για έναν έφηβο: πώς να γίνει φίλος με τον δημοφιλή συμμαθητή, πώς να προμηθευτεί αλκοόλ για τις εξόδους και ποιες ιστοσελίδες πορνογραφικού περιεχομένου είναι οι “κορυφαίες”. Ο Maddigan επιδεικνύει μια ευλυγισία εκφράσεων καθώς αναδημιουργεί αυτόν τον εφηβικό κόσμο γεμάτο ωμά αστεία και ανεξέλεγκτες στύσεις, ωθώντας οτιδήποτε πιο σοβαρό στο παρασκήνιο. Όταν αναφέρεται για πρώτη φορά στη μητέρα του, περνάει αστραπιαία πάνω από το γεγονός του θανάτου της, σαν να ήταν απλώς μια ακόμη λεπτομέρεια της καθημερινότητάς του. Σαν όλα να ήταν απόλυτα εντάξει.
Παρά την ατσαλάκωτη αυτοπεποίθησή του και τις προσπάθειές του να φανεί ενήλικος, η σκηνοθεσία του Scott Le Crass υπενθυμίζει συνεχώς ότι ο αλαζονικός πρωταγωνιστής είναι απλώς ένα παιδί. Ο Maddigan αφήνεται να “κάτσει” σε μια πλαστική καρέκλα, φορώντας τη σχολική του στολή και τη γραβάτα που του είναι κοντή, αγχώνοντας για το πώς θα μιλήσει στην όμορφη συμμαθήτριά του στην τάξη της φυσικής. Τα πράσινα φώτα του φωτιστή Adam Jefferys αποτελούν τα πρώτα σημάδια της θλίψης που αρχίζει να πολιορκεί τον Ollie. Ο Maddigan καλύπτει γρήγορα τα “κενά” με το επόμενο χοντροκομμένο αστείο, παρουσιάζοντας την κωμική του πλευρά με δεξιοτεχνία και αυτοπεποίθηση.
Σταδιακά, καταφέρνει να μας “λυγίσει” μέσα από το χιούμορ. Και όταν τελικά εγκαταλείπει κάθε προσποίηση ότι είναι καλά, τα ειλικρινή του λόγια προς τη μητέρα του ενορχηστρώνονται από τα δικά μας δακρύβρεχτα, ρυθμικά νιώματα.
Η δομή της ιστορίας είναι προβλέψιμη, καθώς η αναιρετική, αλαζονική αυτοπεποίθηση του Maddigan σπάει, οδηγώντας στην αποδοχή της θλίψης του. Πρόκειται για μια γλυκιά, αψεγάδιαστη γραφή. Όμως, η συναισθηματική δύναμη και η σαφήνεια της αφήγησης είναι αυτά που προσδίδουν τέτοια ισχύ σε αυτήν την οικεία ιστορία, καθώς ερωτευόμαστε την αυθάδειά του, την πονηριά του και τη δηλωτική του θλίψη. Το πένθος μπορεί να μας κάνει εσωστρεφείς, αλλά αυτή είναι μια απίστευτα γενναιόδωρη ερμηνεία, καθώς η ιδιαιτερότητα της ιστορίας του Maddigan αγκαλιάζει τις δικές μας αναμετρήσεις με τον θάνατο, οδηγώντας σε μια γραμμή χαμένων αγαπημένων προσώπων και προσκαλώντας τους όλους να καθίσουν. Southwark Playhouse, Λονδίνο, έως 31 Ιανουαρίου.
