Η εμπόλεμη κατάσταση ανάμεσα σε στενούς συγγενείς, ακόμη και όταν αυτοί ζουν σε κοντινή απόσταση, μπορεί να παραμείνει ένα βουβό τραύμα για χρόνια, συχνά χωρίς κανένας να γνωρίζει την αιτία ή να επιδιώκει την επανένωση. Αυτή η πραγματικότητα, που κάποτε φάνταζε αδιανόητη, έγινε τραγική κατάληξη σε μια οικογένεια, όπου μια από τις αδελφές, η V, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον καρκίνο για 15η χρονιά, έχοντας διανύσει αλλεπάλληλες υφέσεις και νέες μεταστάσεις.
Το 2020, κάθε ειδοποίηση από το όνομα της V στο τηλέφωνο προκαλούσε ανατριχίλα, καθώς υπήρχε η αγωνιώδης προσδοκία του αναπόφευκτου. Σε μια στιγμή κορύφωσης, η V ζήτησε μια συνάντηση της «Αδελφότητας», όπως είχε ονομαστεί η ομαδική συνομιλία τους. Από τις τέσσερις αδελφές, μόνο τρεις μπόρεσαν να παρευρεθούν, καθώς η τέταρτη ζούσε στο εξωτερικό.
Η ρήξη μεταξύ της V και της τέταρτης αδελφής τους είχε συμβεί χρόνια πριν, με την αρχική διάγνωση του καρκίνου της V. Ο αποχωρισμός τους, βίαιος και οριστικός, οδήγησε σε πολλαπλές διασπάσεις. Έτσι, η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με τρεις αδελφές, στην αίθουσα καθιστικού του Newcastle.
Μεταξύ τσαγιού και κομματιών πεπονιού, η V αποκάλυψε ότι η ασθένεια είχε προχωρήσει και ένιωθε την ανάγκη να αποκαταστήσει τις σχέσεις. Εξέφρασε την επιθυμία της να πεθάνει στο σπίτι της, μακριά από τον πρώην σύντροφό της. Οι παρευρισκόμενες δεσμεύτηκαν να δημιουργήσουν ένα «μικρό στρατό» από φίλους, την κόρη της και την «Αδελφότητα» για να εκπληρώσουν την τελευταία της επιθυμία. «Θέλω να πεθάνω στο σπίτι. Ειρηνικά», είπε με μια δύναμη που έκανε όλες να καταλάβουν το βαθύτερο νόημα.
Λίγο καιρό μετά, ένα δεύτερο τηλεφώνημα ενημέρωσε ότι η μητέρα τους είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο και η κατάστασή της ήταν κρίσιμη. Ο επόμενος μήνας σημαδεύτηκε από τη μετάβαση μεταξύ δύο αποχαιρετισμών: από το κρεβάτι του νοσοκομείου στον οικιακό κατ’ οίκον κατ’ οίκον νοσοκομείο, από τη μητέρα στην αδελφή, από την απώλεια στην απώλεια.
Η V δεν έκανε καμία αναφορά στην τέταρτη αδελφή, κι έτσι η αφηγήτρια ακολούθησε την ίδια στάση, αποφεύγοντας να την αναφέρει. Σε κάποια στιγμή εκείνων των έντονων εβδομάδων, πήρε μια κρίσιμη απόφαση. Επικοινωνούσε περιοδικά με την απούσα αδελφή της για τη μητέρα, μεταφέροντας επιβεβαιώσεις για τη φροντίδα, τις αφίξεις λουλουδιών, την αναβολή της κηδείας για να προλάβει την έξοδο από την καραντίνα, ακόμη και τη μουσική που άκουγε η μητέρα της. «Διάβασα το μήνυμά σου. Ξέρει ότι την αγαπάς. Κι εσύ γνωρίζεις ότι σ’ αγαπούν», έγραφε σε ένα μήνυμα.
Ωστόσο, δεν ανέφερε ότι κάθε στιγμή που δεν βρισκόταν δίπλα στη μητέρα της, ήταν με την V. Δεν της είπε ότι η V είχε ζητήσει από τον κύκλο της να την προστατεύσουν και ότι ετοιμαζόταν η «ζωντανή κηδεία» της, σύμφωνα με τις οδηγίες της. Δεν της είπε ότι η αδελφή τους πέθαινε.
Η ερώτηση «να πούμε στην άλλη αδελφή;» δεν τέθηκε ποτέ. Να κανείς καν τολμησε να την θιξει θα ηταν σαν να ανοιγεις ενα ακομα τραυμα, ετσι ηταν η αισθηση. Παρέμειναν δίπλα στην V, προσφέροντάς της αυτό που επιθυμούσε – έναν ήρεμο, παρόντα και γεμάτο αγάπη θάνατο, νιώθοντας τιμή γι’ αυτό. Η σιωπή φάνταζε η σωστή επιλογή, παρ’ όλο που συνοδευόταν από αίσθημα αμφιβολίας και πόνου.
Μια ανάμνηση από την εφηβεία, όταν η αφηγήτρια επισκέφτηκε την V στην επαρχιακή πόλη όπου ζούσε, επανέρχεται. Μια ομάδα νεαρών με μηχανάκια πέρασε αστραπιαία, εκτοξεύοντας λάσπη που την κάλυψε από την κορυφή ως τα νύχια. Μια πέτρα την χτύπησε στο μάγουλο. Θυμάται να γυρίζει προς το σπίτι, καλυμμένη με λάσπη και αίμα, και όταν η V τη ρώτησε τι της είχε συμβεί, εκείνη φώναξε: «Δεν είχα καμία σχέση με αυτό!».
Το αίσθημα αυτό, η αμηχανία, η ξενιτιά ανάμεσα στις αδελφές, μοιάζει με την αγωνία της νεαρής, αμήχανης και αμαυρωμένης εφήβου. Θέλει να τα ξύσει, να φωνάξει «δεν είχα καμία σχέση με αυτό!». Όμως, είχε. Όταν υπάρχει ρήξη σε μια οικογένεια, η λάσπη και οι πέτρες φτάνουν παντού.
Επιστρέφοντας στη Σκωτία, παρατηρώντας την αποξένωση της γειτόνισσας από τη μητέρα της, φάνταζε αδιανόητο να αφήνεις κάτι σπασμένο όταν είχες τη δύναμη να το διορθώσεις. Πίστευε ότι τα λόγια ήταν πάντα το εργαλείο. Όμως, στη δική της οικογένεια, δεν μπορούσε να επιδιορθώσει, να αναιρέσει ό,τι είχε συμβεί.
Θα μπορούσε να πει «δεν είχα καμία σχέση με αυτό», αλλά είχε. Η στάση της δεν πήγαζε από συνενοχή, αλλά από αγάπη. Ωστόσο, αυτό που νιώθει δεν είναι ντροπή. Είναι μια τόσο βαθιά θλίψη που είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσει γι’ αυτήν.
