Ο Huw Edwards, ο κάποτε εμβληματικός παρουσιαστής του BBC, έχει επιστρέψει από ένα διάλειμμα στη φύση για να επικρίνει την επικείμενη δραματοποίηση της πτώσης του από το Channel 5. Μεταφέροντας την αρχική του δήλωση, ο Edwards ανέφερε: “Η ψυχική ασθένεια παρεξηγείται από πολλούς, αλλά δεν μπορεί ποτέ να αποτελέσει δικαιολογία για εγκληματική συμπεριφορά. Μπορεί, ωστόσο, τουλάχιστον να βοηθήσει στην εξήγηση γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται μερικές φορές με σοκαριστικούς και καταδικαστέους τρόπους, και γιατί τα πράγματα κατέρρευσαν για μένα με τον τρόπο που έγιναν.” Αυτή η δήλωση, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει άμεσα την ευθύνη του για τις πράξεις του, καθώς η κοινή γνώμη τείνει να αποδίδει την κατάρρευση στις δικές του επιλογές.

Ο Edwards έχει μιλήσει ανοιχτά για τον αγώνα του με χρόνια ψυχική ασθένεια για πάνω από 25 χρόνια, επισημαίνοντας τη σοβαρότητα της κατάστασής του, η οποία διαχειριζόταν επιτυχώς μέχρι την κάθοδο σε μια “καθοδική σπείρα” που οδήγησε σε ένα “φρικτό αποτέλεσμα”. Η επιλογή της παθητικής φωνής, “ένα φρικτό αποτέλεσμα”, υποδηλώνει μια προσπάθεια αποφυγής της προσωπικής ευθύνης, σαν να πρόκειται για μια απρόσωπη διαδικασία και όχι για τις συνέπειες των πράξεών του.

Η αδυναμία του να απολογηθεί για τη συμπεριφορά του με έναν έφηβο και η χρήση της ψυχικής ασθένειας ως εξήγησης το 2026, θα ήταν πιο κατανοητή αν ο Edwards είχε περάσει τους τελευταίους 18 μήνες σε απομόνωση ή είχε υποστεί κρυογονική κατάψυξη, αντί να περνάει τον χρόνο του ως ελεύθερος πολίτης σε ένα ουαλικό χωριό. Ειρωνικά, φαίνεται ότι δεν έχει παρακολουθήσει τις εξελίξεις, οι οποίες δείχνουν ότι αυτή η δικαιολογία δεν λειτουργεί πλέον. Ο Edwards παρουσίασε αρχικά αυτή την εξήγηση στο τέλος της εποχής του “Peak Woke”, όταν η απόδοση διαφόρων συμπεριφορών σε ψυχική ασθένεια θεωρούνταν αδιαμφισβήτητη μορφή θυματοποίησης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η υπεράσπισή του υποστηρίχθηκε αρχικά με “τρελή” αφοσίωση από στοιχεία των “καλών παιδιών” των μέσων ενημέρωσης, όταν η εφημερίδα The Sun άρχισε να δημοσιεύει ιστορίες για την μυστική πληρωμή μεγάλων ποσών σε έναν έφηβο. Αρχικά, χαρακτηρίστηκε ως ιδιωτική υπόθεση, στη συνέχεια ως μια “απεχθής κυνηγός μαγισσών” από τους ταμπλόιντ, και τέλος ως μια κυνηγός μαγισσών που οδήγησε έναν ευάλωτο άνδρα στην προστατευτική φροντίδα ιατρικών επαγγελματιών.

Τελικά, προέκυψε η καταδίκη για την κατοχή πολλαπλών ακατάλληλων εικόνων παιδιών, συμπεριλαμβανομένων εικόνων κατηγορίας Α, ένα έγκλημα που τροφοδοτείται και διαιωνίζει τον πόνο και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών, τραυματίζοντας τα θύματα για μια ζωή. Ο Edwards δεν έχει επιστρέψει ούτε ένα λεπτό από τα £200.000 των χρημάτων των κατόχων αδειών που δεχόταν πρόθυμα ενώ βρισκόταν σε αναστολή από το BBC, εν αναμονή δίκης για ένα έγκλημα στο οποίο δήλωσε ένοχος. Προτιμά να μιλήσει για έναν διαφορετικό οργανισμό μέσων ενημέρωσης από το BBC – το Channel 5, του οποίου οι παραγωγικές αξίες έχουν προκαλέσει την αντίρρησή του. Δεν πιστεύει ότι το νέο δράμα είναι πιθανό “να μεταφέρει την πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν”. Επιπλέον, προτείνει ότι οι παραγωγοί “αρνήθηκαν επίσης να αποκαλύψουν εάν κάποιοι από αυτούς που υπέβαλαν καταγγελίες είχαν πληρωθεί για τις συνεισφορές τους”. Υψηλά λόγια, ειδικά προερχόμενα από κάποιον που διέθεσε πάνω από £35.000 σε έναν έφηβο που είχε καταλήξει άστεγος, προτού φέρεται να ρωτήσει αν υπήρχε “κάτι που θα μπορούσε να πάρει” σε αντάλλαγμα (η αστυνομία δήλωσε ότι δεν βρήκε αποδείξεις εγκληματικότητας). Ωστόσο, οι περισσότεροι σεξουαλικοί δράστες έχουν κάποιο “βίδι στραβό”, έτσι δεν είναι; Έχω την αίσθηση ότι η έκφραση “έχοντας ένα βίδι στραβό” δεν θεωρείται πλέον αποδεκτός όρος για να μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα – και όμως, περιγράφει τον τρόπο σκέψης όλων των ειδών των σεξουαλικών δραστών πολύ καλύτερα από την “ψυχική ασθένεια”.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να πω ότι δεν έχω δει τίποτα πέρα από το τρέιλερ της εκπομπής του Channel 5, οπότε δεν έχω ιδέα πώς είναι. Έχω βαθιές επιφυλάξεις για τα δράματα “αληθινών ιστοριών”, τα οποία έχουν γίνει ένα είδος από μόνα τους και η πιο επιτυχημένη ιστορία της scripted τηλεόρασης τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η δημιουργία εκπομπών για εγκληματίες της πραγματικής ζωής δεν είναι κάτι καινούργιο, και μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι το δράμα του Edwards ανήκει πιο παραδοσιακά σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι ένα σημείο που ο Huw αμφισβητεί, προτιμώντας αναπόφευκτα να κατηγορήσει το Channel 5 για μη ελέγχου της αφήγησής του από αυτόν στο στάδιο του σεναρίου. Και πάλι, οι τηλεοπτικοί παραγωγοί τείνουν να μην ενοχλούν τους εγκληματίες ζητώντας τους σχόλια για το σενάριο. Αλλά ο Huw θα μπορούσε σίγουρα να προτείνει τη μετάβαση από σεξουαλικός δράστης σε σύμβουλο ιστορίας ως ένα από εκείνα τα άδικα εμπόδια εισόδου στις δημιουργικές βιομηχανίες, αν ψάχνει για μια νέα λεωφόρο για τη θυματοποίησή του.

Ωστόσο, μπορώ να φανταστώ τον Huw να δίνει πολλές από τις κλασικές “executive” σημειώσεις που όλοι οι συγγραφείς αγαπούν να μισούν. “Μπορούμε να κάνουμε τον χαρακτήρα πιο συμπαθή;” “Δεν καταλαβαίνω το ‘γιατί τώρα;’. Γιατί όχι ποτέ;” “Δεν νιώθω πραγματικά τα διακυβεύματα, επειδή αυτή τη στιγμή ο χαρακτήρας επιστρέφει εντός δύο ετών εξηγώντας ότι ουσιαστικά δεν είχε καθόλου την δυνατότητα επιλογής;”

Σύμφωνα με έναν “πολύ φλύαρο δημοσιογράφο”, ο Edwards σχεδιάζει να μιλήσει περαιτέρω στο μέλλον. “Κάνω μια προσπάθεια”, δηλώνει ο ίδιος ο Edwards, “να παρουσιάσω τη δική μου εκδοχή αυτών των τρομερών γεγονότων.” Χωρίς βιασύνη. “Αυτή είναι μια αργή διαδικασία” – επιτέλους, κάποια καλά νέα – “δεδομένης της εύθραυστης κατάστασης της υγείας μου.” Να το. Μια υπενθύμιση ότι, για τον Huw, και πράγματι για πολλούς από τους δύσκολους άνδρες της τηλεόρασης που έχουν εξαναγκαστεί να αποσυρθούν από τις οθόνες μας τα τελευταία χρόνια, τα προβλήματά τους είναι καλύτερα να κλινικοποιούνται παρά να αναλαμβάνονται. Ωστόσο, είναι όλοι τους απλώς θύματα ασθένειας; Ή είναι, πολύ πιο εύστοχα, δημιουργοί θυμάτων;