Ο Martin Dohrn, ένας βετεράνος φωτογράφος άγριας ζωής, μοιράζεται την βαθιά του σύνδεση με τις μέλισσες, από τις πιο μικρές και αγαπητές μέχρι τις πιο σπάνιες και εντυπωσιακές. Μέσα από την προσωπική του εμπειρία, αποκαλύπτεται ότι η συντροφικότητα μπορεί να ανθίσει στα πιο απρόσμενα μέρη, ακόμη και σε έναν μικρό αστικό κήπο στο Bristol. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού του 2020, ο Dohrn χρησιμοποίησε τις εξειδικευμένες κάμερες-μέλισσές του για να καταγράψει πάνω από 60 είδη μελισσών που επισκέπτονταν τον κήπο του.
Μέσα από το ντοκιμαντέρ “My Garden of a Thousand Bees”, ο θεατής γνωρίζει μοναδικά είδη όπως την μέλισσα-κάμπος, με την πολεμική της διάθεση, την ασημένια μέλισσα-σκάφτης, που μοιάζει σαν μια κουρασμένη μέλισσα με λευκό τρίχωμα, και την κόκκινη μέλισσα-χτίστης, που χτίζει τη φωλιά της σε ένα άδειο κέλυφος σαλιγκαριού. Ο Dohrn, παρακολουθώντας με θαυμασμό μέσα από το μεγεθυντικό του φακό, εκφράζει τον ενθουσιασμό του για κάθε λεπτομέρεια.
Οι μέλισσες ζουν σε “μια εντελώς διαφορετική διάσταση”, όπως περιγράφει ο φωτογράφος, ο οποίος χρησιμοποιεί μια χρονικά ευέλικτη προσέγγιση στη κινηματογράφηση, προσφέροντας εντυπωσιακή λεπτομέρεια και ένα ηχητικό τοπίο που θυμίζει από μακριά μια έντονη δραστηριότητα. Η ταινία του Dohrn, που έχει κερδίσει βραβεία, είναι ένα χαλαρό ταξίδι στον κήπο του, συλλέγοντας πληροφορίες και αποθηκεύοντάς τις σαν γύρη. Η αφήγηση του φωτογράφου είναι ελεύθερη, χωρίς υπερβολικές στατιστικές ή ποσοστά, με ελάχιστες αναφορές στην κλιματική κρίση, πέρα από τη γενική επισήμανση ότι “οι μέλισσες μειώνονται παγκοσμίως”.
Ο Dohrn, ένας φιλικός και ονειροπόλος χαρακτήρας, δείχνει να είναι εξίσου γοητευμένος και μπερδεμένος από τη ζωή αυτών των τριχωτών πλασμάτων. Μια ιδιαίτερη μέλισσα-κόφτρα, ονόματι Nicky, κεντρίζει το ενδιαφέρον του. Καθώς πλησιάζει τη φωλιά της, ο Dohrn αναρωτιέται αν η Nicky τον αναγνωρίζει, έχοντας υπόψη επιστημονικές μελέτες που δείχνουν ότι οι μέλισσες μπορούν να αναγνωρίζουν ανθρώπους.
Σε απάντηση στην έλλειψη κατάλληλων χώρων για τις μέλισσες στον κήπο του, ο Dohrn δημιούργησε την “Πόλη των Μελισσών”, μια αξιοθαύμαστη “πολυπολιτισμική” μητρόπολη από αγριολούλουδα και ξύλα. Εκεί, νεαρές μέλισσες παλεύουν, ενώ η μέλισσα-λουλουδένια που την αποκαλεί, περνάει αδιάφορα με τα ψώνια της. Υπάρχει πολυκατοικία με μικροσκοπικές μέλισσες-ψαλίδες και ξενοδοχείο-κάψουλα από όπου αρσενικές μέλισσες-χτίστες παρατηρούν τον καιρό.
Η ζωή στην “Πόλη των Μελισσών” παρουσιάζεται ως μικρόκοσμος, με το υπονοούμενο, όπως σε όλα τα σύγχρονα ντοκιμαντέρ άγριας ζωής, “Ας μην τα καταστρέψουμε εντελώς, ε;”. Η Nicky, μετά από την κατασκευή τεσσάρων φωλιών, κουρασμένη, εγκαταλείπει τα πάντα και πετάει μακριά. “Δεν είχα ιδέα ότι θα εμπλακώ τόσο πολύ”, λέει ο Dohrn, κοιτάζοντας απογοητευμένος την άδεια φωλιά. Το project του κατά τη διάρκεια του lockdown, λέει, “άλλαξε την άποψή μου για τις μέλισσες” και “άλλαξε την άποψή μου για τον κόσμο”.
