Η φιλόδοξη κληρονόμος Yasmin Kara-Hanani, κεντρική φιγούρα της σειράς “Industry” από το 2020, κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό που αποκαλύπτεται στο φινάλε της τέταρτης σεζόν. Ο τίτλος της “Lady Macbeth” της ταιριάζει απόλυτα, καθώς η Yasmin, μετά την αμφιλεγόμενη υπόθεση Tender που την αποκαλύπτει ως μέρος ενός δικτύου ρωσικής κατασκοπείας, εγκαταλείπει τον σύζυγό της, Henry Muck, και τη θέση της.
Η Yasmin, την οποία υποδύεται η Marisa Abela, χαράζει μια νέα, ανατριχιαστική πορεία: εμπορεύεται νεαρές γυναίκες σε μια διεθνή ομάδα αδίστακτων δισεκατομμυριούχων, έτοιμων να διαλύσουν την κοινωνική συνοχή. Η εξέλιξή της παραλληλίζεται με την Ghislaine Maxwell, μια σκοτεινή τροπή που, αν και καταστροφική, παρουσιάζεται ως όνειρο που εκπληρώνεται.
Η σκοτεινή αυτή ιστορία της Yasmin συνδέεται με την ευρύτερη θεματική της σειράς: την καταστροφική επίδραση του εγώ και της φιλοδοξίας σε μέσα ενημέρωσης, πολιτική, χρηματοοικονομικά και την αγγλική ανώτερη τάξη. Η Yasmin γίνεται η επιτομή των “εγωιστών, επιφανειακών ανθρώπων χωρίς καμία πραγματική πίστη πέρα από την προσωπική τους ανέλιξη”, όπως περιγράφει η υπουργός Jennifer Bevan.
Η πτώση της Yasmin, λοιπόν, την καθιστά μια “γυναίκα της εποχής της”, και μάλιστα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Το “Industry” εστιάζει στην οικονομική ενηλικίωση των πρωταγωνιστριών, Yasmin και Harper Stern, καθώς πλησιάζουν τα 30. Για τέσσερις σεζόν, τις παρακολουθούμε να προσπαθούν να ανέβουν σε ένα ζούγκλα των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών, όπου κανείς και καμία σχέση δεν γλιτώνει από την κεφαλαιοποίηση της αγοράς. Σε αυτόν τον κόσμο, ο χειρότερος φόβος είναι η έλλειψη αντιληπτής αξίας. Όπως λέει η Harper: “Χωρίς οικονομική λειτουργία, ο κόσμος σε θάβει πριν καν πεθάνεις”.
Είναι επιζώντες: φιλόδοξοι, αδίστακτοι, εύκολα θυμωμένοι και καχύποπτοι απέναντι στις περιοριστικές δυνάμεις των προσωπικών σχέσεων. “Δεν μπορείς να με αφήσεις”, λέει ο Henry στη Yasmin όταν αυτή ανακοινώνει ότι η αγάπη έχει σβήσει. “Φυσικά και μπορώ”, απαντά η Yasmin. Αυτή η φράση, αν και ακούγεται κωμική, σηματοδοτεί μια ριζοσπαστική αυτογνωσία, ανοίγοντας νέους δρόμους για τη δραματική εξέλιξη.
Είναι διασκεδαστικό να βλέπεις την αντίσταση της Yasmin και της Harper στους συμβατικούς ρόλους της συζύγου, μητέρας και φίλης. Αντιδρούν όχι από ιδεολογική ή ηθική αντίθεση, αλλά επειδή οι ρόλοι αυτοί προσφέρουν ελάχιστα υλικά οφέλη και απαιτούν μεγάλο προσωπικό κόστος.
Ωστόσο, στην τέταρτη σεζόν, η αίσθηση του καινούργιου έχει χαθεί, και η εστίαση μετατοπίζεται από τη νεανική τους προσπάθεια στην αποτίμηση των επιπτώσεων που είχαν στην εξέλιξή τους. Ποιος έχει υποταχθεί στην αρπακτική λογική της αγοράς; Ποιος έχει γίνει το πλάσμα της; Η Yasmin έχει παραδοθεί στα αρπακτικά ένστικτα του ελίτ κόσμου στον οποίο ήθελε να ανήκει – ακόμα χειρότερα, τα έχει απορροφήσει ως ανάπτυξη. Όπως θα έλεγε ένας δευτερεύων χαρακτήρας: “Το πνεύμα της έχει βιαστεί από τη λογική της αγοράς”.
Η ζοφερή επαγγελματική επιλογή της Yasmin δεν είναι εντελώς απρόβλεπτη. Ο χαρακτήρας της έχει πάντα δομηθεί με βιογραφικά στοιχεία από την πραγματική ζωή της κοινωνικής κυρίας που έγινε διαβόητη ως εμπορεύτρια ανθρώπων: Ghislaine Maxwell. Κι εκείνη, κόρη ενός εκδότη με γιοτ που έφερε το όνομά της. Όπως ο Άγγλος βαρόνος των μέσων ενημέρωσης, Robert Maxwell, ο Charles Hanani όχι μόνο έπεσε από το σκάφος του σε αμφίβολο τέλος, αλλά άφησε την κόρη του να βυθιστεί σε μια καριέρα εμπλοκής με φρικτά, ηδονικά σεξουαλικά εγκλήματα εις βάρος ανηλίκων.
Αυτοί οι παραλληλισμοί δημιουργούν μια συντομογραφία για την Yasmin ως ένα “daddy issues type” που είναι ταυτόχρονα γοητευτική και σκανδαλώδης. Ωστόσο, εξυπηρετούν και ένα ερωτηματικό: σε τι θα εξελιχθεί;
Είναι ακριβώς εδώ που ο χαρακτήρας της αποκλίνει από το προφανές πραγματικό της πρότυπο και γίνεται πιο ενδιαφέρων. Η Yasmin δεν είναι απλώς κόρη του Charles, αλλά και θύμα της σεξουαλικής του εκμετάλλευσης. Η μακρά ουρά της παιδικής κακοποίησης που αναλύει η σεζόν, συνδέεται με διάχυτους ενήλικους φόβους που διαμορφώνουν – και στρεβλώνουν – τις αγορές και τις σχέσεις τους. Η επαγγελματική στροφή της Yasmin αντιπροσωπεύει μια άσχημη τραγική αλήθεια: η σεξουαλική βία συχνά αναπαράγεται μέσω των θυμάτων της.
Η Yasmin αθωώνει τον εαυτό της από την ενοχή, αναφερόμενη στον “κόσμο” και δηλώνει ότι η σκλήρυνσή της απέναντι στις σκληρότητες είναι μια τέραστια ενηλικίωση: “Αυτή είναι η ωριμότητα”. Αυτή η άποψη μπορεί να της κερδίσει την θέση της οικοδέσποινας σε ένα τραπέζι όπου μοιράζονται δημοκρατίες, όπου οι μόνοι δεσμοί είναι η απληστία και το kompromat – αλλά το τίμημα είναι η απάθεια. “Νιώθω λιγότερο πόνο”, λέει η Yasmin στην Harper.
Αν υπάρχει κάποια παρηγοριά στο να παρακολουθούμε την Yasmin να μεταμορφώνεται σε ένα πολύ οικείο τέρας, είναι να βλέπουμε την Harper να αφήνει τη δική της “θηριώδη” συμπεριφορά για μια φίλη. Προσπαθεί μάλιστα να τη σώσει – μια σπάνια ανθρώπινη προσέγγιση στον κόσμο της σειράς, αποκαλύπτοντας ότι η ανθρωπιά της δεν έχει κατακτηθεί πλήρως από την αγορά. Η προσπάθεια αποτυγχάνει, αλλά η φροντίδα για κάποιον είναι πάντα ένα ρίσκο.
Με την Yasmin να βρίσκεται σε ερείπια, η Harper είναι η τελευταία επιζώσα της Pierpoint σε ένα κλίμα άπειρης διαφθοράς. Έχει χαράξει τη δική της “απαραίτητη” επαγγελματική θέση, ως αντίπαλος της απάτης, όχι ως λειτουργός της. Το μέλλον της είναι αχαρτογράφητο – δεν υπάρχει κανένα εντυπωσιακό προηγούμενο στην βιογραφία της για να προσφέρει καθοδήγηση.
Το πώς θα εξελιχθεί σε έναν ταχέως αποσυντιθέμενο κόσμο αποτελεί τη de facto τελευταία ατάκα του φινάλε. Αναρωτιέται κανείς αν η ανθρωπιά της Harper θα επιβιώσει της φιλοδοξίας της – ακόμα κι αν απομένει κάποια σταθερή μέτρηση ανάπτυξης σε έναν κόσμο που επιταχύνει την καταστροφή για κέρδος. Αυτά είναι ερωτήματα που μόνο οι δημιουργοί Mickey Down και Konrad Kay μπορούν να απαντήσουν στην πέμπτη σεζόν.
