Σε μια θάλασσα μουσικών ντυμένων στα κλασικά μαύρα, τα φαρδιά λευκά του παντελόνια ξεχώριζαν αναπόφευκτα. Και για μια ορχήστρα που αποτελεί σταθερή παρουσία στην κλασική σκηνή για πάνω από 150 χρόνια, η χορογραφία ήταν αδέξια: χρονοβόρες επαναφορές μεταξύ των έργων, ένα δεύτερο μέρος που απειλούσε να ξεκινήσει πριν καθίσει το κοινό, και ένας διάσημος καλεσμένος που έφυγε χωρίς καν να αναγνωρίσει το χειροκρότημα. Ωστόσο, παρά τα παραπάνω, αυτή η συνεργασία μεταξύ της Hallé, του Jonny Greenwood, του κιθαρίστα των Radiohead, και του βραβευμένου συνθέτη, ήταν μουσικά συναρπαστική.
Στο έργο “Pulse” του Steve Reich, ο Greenwood βρισκόταν πίσω από τους μουσικούς της Hallé, με το σώμα του υπό γωνία και το πηγούνι προτεταμένο αδιάφορα, καθώς παρείχε τον ζωτικό ρυθμό σε ηλεκτρική μπάσα. Το παίξιμό του ήταν διακριτικά εκφραστικό, το πλεκτρο του ελαφρύ σαν φτερό, ενώ οι περιστασιακές αποκλίσεις της μπάσας από τις επαναλαμβανόμενες νότες αποτελούσαν μια στιλάτη εκτόνωση, καθώς οι πνευστοί και οι έγχορδοι της Hallé εκτελούσαν τις μελωδικές γραμμές του Reich που θύμιζαν Copland. Υπό τη διεύθυνση του Hugh Tieppo-Brunt, ήταν μια ψύχραιμη, λιτή εκτέλεση.
Το έργο του Greenwood “Water” (2014) ήταν πιο άμεσα καθηλωτικό. Αναδύεται από απαλά λαμπυρίζοντα πιάνο και βιολιά, καλυμμένο με παχιές στρώσεις μπάσου και τον λαμπερό ήχο τριών τανπούρας (μιας από τις οποίες έπαιζε ο ίδιος ο Greenwood). Σε ένα σημείο, μια λαμπερή μείζονα συγχορδία στο όργανο διέπραξε την υφή, ευφορική και φωτεινή, πριν οι σόλο γραμμές σταδιακά ξεφύγουν, αλλοιώνοντας τη διατονικότητα. Αλλού, τα έγχορδα μετατράπηκαν σε ένα συνθετικό όργανο – ο τόνος τους απολαυστικά έντονος – παίζοντας συγχορδίες που θόλωναν ανησυχητικά στα άκρα.
Η παγκόσμια πρεμιέρα του Κοντσέρτου Βιολιού του Greenwood ξεκίνησε με ένα βίαιο γλιστρήματος από τον σολίστ Daniel Pioro, το οποίο μιμήθηκε αμέσως τα έγχορδα της Hallé, δίνοντας την αρχή σε ένα μακρύ παιχνίδι μίμησης. Υπήρξαν όμορφες στιγμές. Μια αχνή ανάμνηση του “The Lark Ascending” του Vaughan Williams, εν μέσω εφιαλτικών αλλοιώσεων της τονικότητας, ήταν ιδιαίτερα στοιχειωτική. Όμως, παρά τη δεξιοτεχνία του Pioro (ατρόμητου στην αστροσφαιρική έκταση του βιολιού), τον μελωδικό ήχο της Hallé και τις χειρονομίες εναέριου ελέγχου του Tieppo-Brunt, το έργο φάνηκε παράξενα άμορφο.
Το πρόγραμμα άνοιξε με τη “Musique Funèbre” του Witold Lutosławski. Ο ερημικός αντιστικτικός του ήχος, η γλοιώδης χρωματική κίνηση και τα περιστασιακά σπαρακτικά ομοιόφωνα, αποτελούν έναν σαφή πρόδρομο του ηχητικού κόσμου του Greenwood – και ανέδειξαν τα έγχορδα της Hallé ως μια παγκόσμιας κλάσης ομάδα από μόνα τους.
