Ένα παλιό όρθιο πιάνο, γερμένο σαν το ναυαγισμένο Titanic, βρίσκεται μισοθαμμένο σε έναν κήπο στο πλαίσιο του φεστιβάλ Counterflows στη Γλασκώβη. Η πειραματική συνθέτις Annea Lockwood περνά το χέρι της πάνω από τις εκτεθειμένες χορδές του και χαμογελά με τον μεταλλικό ήχο που παράγεται. «Υπέροχο πιάνο!» αναφωνεί, προσκαλώντας τους μουσικούς και το κοινό να δημιουργήσουν τους δικούς τους παράδοξους ήχους, ξύνοντας και χτυπώντας το όργανο με κομμάτια από τον κήπο.
Πρόκειται για ένα από τα πολλά πιάνα που η 86χρονη Lockwood έχει θάψει, κάψει ή βυθίσει στο νερό από τη δεκαετία του 1960, εξερευνώντας τις μεταβολές στον ήχο τους καθώς καταστρέφονται — αν και η ίδια προτιμά τον όρο «μεταμορφώνονται». Ως πρωτοπόρος των ηχογραφήσεων πεδίου, το έργο της εκτείνεται από «ηχητικούς χάρτες» ολόκληρων ποταμών μέχρι μουσική που βασίζεται στα «τείχη ειρήνης» που χώριζαν περιοχές στο Μπέλφαστ κατά τη διάρκεια των Troubles.
Η πορεία της ξεκίνησε το 1961, όταν μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο University of Canterbury, μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να μελετήσει ηλεκτρονική μουσική στην Ευρώπη. Εκεί, ωστόσο, ένιωσε ότι έβρισκε μόνο «νεκρό ήχο». Αντίθετα, ο ήχος του περιβάλλοντος την κέρδισε με την πολυπλοκότητα και την αστάθειά του. Τα πειράματά της με το γυαλί, όπως στο The Glass Concert, έθεσαν το ερώτημα που την απασχολεί διαχρονικά: «Τι θα συνέβαινε αν ακούγαμε ένα μεμονωμένο ηχητικό γεγονός με τον ίδιο τρόπο που ακούμε μια μουσική φράση;».
Το 1968, το έργο Piano Burning, όπου ένα πιάνο πυρπολήθηκε για να ηχογραφηθεί ο ήχος του ξύλου που έσπαγε, άφησε εποχή. Όπως θυμάται η ίδια, οι συνθήκες ήταν αθώες, με την ηχογράφηση να περιλαμβάνει ακόμα και πειράματα επικοινωνίας με τον Beethoven μέσω μιας συνεδρίασης πνευματισμού. Αντίστοιχα φιλόδοξο ήταν το Piano Garden το 1969, όπου ένα πιάνο «φυτεύτηκε» για να αναδειχθεί πώς η ανάπτυξη της βλάστησης μεταβάλλει τον ήχο του.
Η ζωή της Lockwood άλλαξε ριζικά όταν γνώρισε την Pauline Oliveros, η οποία τη σύστησε στη συνθέτιδα Ruth Anderson. Οι δυο τους έγιναν ζευγάρι και συνεργάστηκαν στενά μέχρι τον θάνατο της Anderson το 2019. Το έργο World Rhythms, το οποίο επανεκδίδεται πρόσφατα σε επιμέλεια του Lawrence English, αποτελεί κορυφαία στιγμή της κοινής τους αναζήτησης, ενσωματώνοντας ήχους από σεισμούς, ηφαίστεια και ανθρώπινους βιορυθμούς. Μετά την απώλεια της συντρόφου της, η Lockwood δημιούργησε το έργο For Ruth, ένα συγκινητικό κολάζ ηχογραφήσεων πεδίου και προσωπικών τους τηλεφωνικών συνομιλιών, το οποίο αποτελεί έναν φόρο τιμής στη σχέση τους.
Σήμερα, η Lockwood συνεχίζει την έρευνά της, με πρόσφατα έργα όπως το On Fractured Ground, το οποίο πραγματεύεται τον ήχο των τειχών του Μπέλφαστ. Παρά τη μελαγχολία που φέρουν τέτοια θέματα, η ίδια παραμένει πιστή στην αποστολή της: να ενθαρρύνει τον κόσμο να ακούει πιο προσεκτικά. «Αν εστιάζεις την προσοχή σου τόσο έντονα στην ακρόαση, είναι μια μορφή διαλογισμού», καταλήγει η ίδια.
