Η παράσταση “Dracapella”, δημιουργία των Dan Patterson και Jez Bond, δεν αφήνει αμφιβολίες για την προτεραιότητα της στον τίτλο της, δικαιολογώντας πλήρως ένα λογοπαίγνιο. Η απόφαση για μια a cappella εκδοχή του βικτοριανού μυθιστορήματος για βαμπίρ είναι, αν μη τι άλλο, τολμηρή. Το “Dracapella” είναι γεμάτο λογοπαίγνια, όπως η ατάκα “Υπάρχει μια υπερφυσική δύναμη σε δράση στην Τρανσυλβανία”, που ακολουθείται από την ερώτηση “Ποια;” και την απάντηση “Όχι μάγισσες”. Αυτό το πνεύμα κυριαρχεί σε αυτήν την ανατριχιαστική κωμωδία, όπου ένας απέθαντος Ρουμάνος κόμης ολοκληρώνει την 400χρονη αναζήτηση της αγάπης του με ένα soundtrack από άψογα αρμονισμένες 80s power ballads και εκπληκτικό beatboxing.
Το εντυπωσιακό beatboxing προσφέρεται από την ομάδα ABH Beatbox, μέλος της BAC Beatbox Academy, η οποία είχε προηγουμένως γνωρίσει διεθνή επιτυχία με την παράσταση “Frankenstein”. Η επιτυχία αυτή μπορεί να αποτελέσει μια μακρινή έμπνευση για αυτήν την μουσικο-γοτθική σύνθεση. Εδώ, πρόκειται για μια πιο παραδοσιακή παράσταση, μια συνειδητή ψυχαγωγία που διαρκώς γελοιοποιεί τα δικά της αφηγηματικά κλισέ, επιλέγοντας κάθε φορά περισσότερο γέλιο παρά συγκίνηση. Ίσως, η πλοκή της πολυετούς πάθους να μειώνεται όταν γίνεται όχημα για χιουμοριστικά παιχνίδια, παρόμοια με το “The Play What I Wrote”. Ωστόσο, η αδιάκοπη σκανδαλιά της δημιουργίας των Patterson και Bond αποζημιώνει, καθώς το τρένο του Harker προς το Dover μεταφέρεται σε ένα λεωφορείο αντικατάστασης, και ο Δράκουλας επιδεικνύει τις μεταφυσικές του δυνάμεις κάνοντας τον υπηρέτη του να καταναλώσει, σαν από μαγεία, ένα μπολ μαρσμέλοους.
Η κωμωδία, σπάνια, μπορεί να μοιάζει κουραστική και να στερείται της ορμής της εξέλιξης. Υπάρχουν και τραγούδια, όπως το “Crazy” των Gnarls Barkley, που ερμηνεύει ο εκτός εαυτού προκάτοχος του Harker, τα οποία μοιάζουν περισσότερο με παράκαμψη παρά με ουσιαστική πρόοδο στην αφήγηση. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές, το ζωηρό καστ (που περιλαμβάνει τον κωμικό Ciarán Dowd και τον πολυτάλαντο Philip Pope), οι ακατάπαυστοι γλωσσικοί συνειρμοί (“Δεν πεθαίνω ποτέ; Θα μπορούσα να ζήσω με αυτό”) και η μετα-θεατρική ευφυΐα είναι μια απόλαυση. Τα τραγούδια (Cyndi Lauper, Bonnie Tyler, Survivor) είναι πλούσια ενορχηστρωμένα και ευχάριστα απροσδόκητα. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην Keala Settle, που με τη φωνητική της δύναμη ερμηνεύει το soul τραγούδι “At Last” στον Δράκουλα. Επίσης, στην ABH Beatbox, της οποίας τα Looney Tunes εφέ δημιουργούν έναν ζωντανό διαδραστικό ηχητικό κόσμο για όλη αυτήν τη γουρλίστικη διασκέδαση. Η παράσταση παίζεται στο Park Theatre του Λονδίνου έως τις 17 Ιανουαρίου.
