Η πρώτη ανάμνηση που έχει κάποιος από την ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί να είναι καθοριστική για την πορεία της ζωής του. Για κάποιους, όπως για τον αφηγητή, η μάθηση της ανάγνωσης καθυστέρησε, αλλά η παρέμβαση μιας γιαγιάς, πρώην δασκάλας, άνοιξε τον δρόμο για τον κόσμο των βιβλίων, με ιδιαίτερη αγάπη για τη σειρά Swallows and Amazons και ειδικότερα για το “Swallowdale”.
Κατά την παιδική ηλικία, η σειρά “The Little House on the Prairie” της Laura Ingalls Wilder, παρά τις σημερινές αντιρρήσεις για την πολιτική της, προσέφερε μια αίσθηση περιπέτειας και εναρμόνισης με τη φύση, αν και ο αφηγητής αναγνωρίζει πλέον τις αρνητικές επιδράσεις της εμμονής στην ανεξαρτησία και την καταπίεση της βίας.
Στην εφηβεία, τα έργα της βικτωριανής λογοτεχνίας, με τις λιτές αλλά ευφυείς ηρωίδες, ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι η εξυπνάδα δεν ήταν ελκυστική, ενώ η ομορφιά συνδεόταν με την απερισκεψία. Ο αφηγητής υποστηρίζει ότι οι νέοι γυναίκες θα πρέπει να προσεγγίζουν το κλασικό κανάλι της λογοτεχνίας μετά την ανάπτυξη κριτικής σκέψης, αναγνωρίζοντας παράλληλα πώς ποιητές και συγγραφείς των μέσων του 20ου αιώνα, όπως οι Beat poets, o Updike και ο Amis, επηρέασαν τον τρόπο που αντιλαμβανόταν τις γυναίκες και τον κόσμο μέσα από τα μάτια λευκών ανδρών, θαυμάζοντας παράλληλα την εξαιρετική σύνταξη.
Η αλλαγή πλεύσης ήρθε με τη συγγραφέα Christina Sharpe και το έργο της “Ordinary Notes”, το οποίο μεταμόρφωσε την κατανόηση του κόσμου γύρω από τον αφηγητή. Ωστόσο, η επιθυμία για συγγραφή φαίνεται να προϋπήρχε της ανάγνωσης, με την αφήγηση ιστοριών, ακόμη και τρομακτικών, να αποτελεί ένα παιδικό “κόλπο” που μάγευε τους φίλους.
Πρόσφατα, ο αφηγητής επανέφερε στη ζωή του τη συγγραφέα Barbara Pym, παραδεχόμενος αρχικά την αποφυγή της, καθώς δεν ήθελε να γίνει σαν τις “ηρωικά εύθυμες και άκομψες μεσοαστές Αγγλίδες” που απεικόνιζε. Τώρα, αναγνωρίζει την εξαιρετική της γραφή.
Η επανεξέταση κλασικών έργων, όπως της Austen, της Charlotte Brontë και της George Eliot, αποκαλύπτει νέες πτυχές των ηρωίδων και των σοφών ή πικρών γυναικών, καθώς ο αναγνώστης ωριμάζει. Άλλοι “αστέρες” είναι η αυτοβιογραφία της Janet Frame, τα έργα της Miriam Toews και τα δοκίμια του Bill Reid για την τέχνη. Επίσης, η αναφορά σε βιβλία επιβίωσης, όπως οι συλλογές συνταγών της Meera Sodha και της Anna Jones, και τα βιβλία πλεξίματος των Felix Ford και Kate Davies, προσφέρουν χαρά και δημιουργία.
Το “Wuthering Heights” δεν αγαπήθηκε όσο το “Jane Eyre”, και σήμερα η ερωτικοποιημένη κακοποίηση είναι ορατή, αν και υπάρχει και στο “Jane Eyre”. Παρ’ όλα αυτά, η αφηγηματική δομή του πρώτου παραμένει αξιοσημείωτη.
Η ανακάλυψη βιβλίων αργότερα στη ζωή, όπως αυτά της Magda Szabo, της Alba De Céspedes και της Azar Nafisi, μοιάζει με την ανακάλυψη τοπίων, που υπήρχαν πάντα. Η τρέχουσα ανάγνωση περιλαμβάνει τα έργα “How to End a Story” της Helen Garner, “Engagement” της Gun-Britt Sundström και “Selected Poems” της Kathleen Jamie, αποδεικνύοντας μια “πολυγαμική” σχέση με την ανάγνωση.
