Τι ακριβώς αναζητά κανείς από το βραβείο Turner το έτος 2026; Αναζητάτε άγριες, σοκαριστικές ή ανατρεπτικές στιγμές που καθορίζουν μια ολόκληρη εποχή; Ας είμαστε ειλικρινείς, αυτά ανήκουν στη δεκαετία του 1990. Μήπως περιμένετε μια υψηλού επιπέδου, εννοιολογική καλλιτεχνική πειραματική προσέγγιση; Κάτι τέτοιο δεν έχουμε δει εδώ και δεκαετίες. Ίσως πάλι να προσδοκάτε μια έντονη πολιτική ρητορική γεμάτη συγκρούσεις ταυτοτήτων, όπως θα ταίριαζε σε μια εποχή όπως το 2022.
Το βραβείο Turner του 2026 ακολουθεί μια διαφορετική πορεία, απόλυτα εναρμονισμένη με το πνεύμα της περιόδου: είναι συγκρατημένο, επιφυλακτικό και «ασφαλές». Δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σε αυτό, καθώς αντικατοπτρίζει την κατάσταση της καθημερινότητας το 2026, όπου όλοι νιώθουμε κάπως εξαντλημένοι. Οι φετινοί υποψήφιοι ξεχωρίζουν περισσότερο για όσα απουσιάζουν: δεν υπάρχουν παλαιότεροι καλλιτέχνες, δεν υπάρχουν δημιουργοί από μη παραδοσιακά καλλιτεχνικά υπόβαθρα –όπως η περσινή νικήτρια Nnena Kalu–, δεν υπάρχει ζωγραφική, βίντεο-αρτ ή κάποιο έργο με έντονο πολιτικό χρώμα. Αντίθετα, κυριαρχεί ο ουτοπικός επιστημονικός φανταστικός λόγος, η τζαζ ποίηση, η εφήμερη γλυπτική και η αντικαπιταλιστική σάτιρα.
Παρά την έλλειψη του ριζοσπαστισμού των προηγούμενων ετών, υπάρχουν στοιχεία που αξίζουν την προσοχή μας. Τα βιομορφικά γλυπτά της Marguerite Humeau φαντάζουν ως οικολογική επιβίωση μέσω του κομμουνισμού, αντλώντας έμπνευση από τις κοινωνίες των μελισσών και των μυρμηγκιών. Στον αντίποδα, το έργο της Tanoa Sasraku στο ICA κινείται σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, χρησιμοποιώντας στοιχεία από τη βιομηχανία πετρελαίου για να ασκήσει μια καυστική σάτιρα πάνω στην εκμετάλλευση και τη γεωπολιτική.
Η εγκατάσταση της Kira Freije στο The Hepworth του Wakefield, με τις ανθρωπόμορφες φιγούρες της, θυμίζει στοιχειωμένο σκραπ, ενώ ο Simeon Barclay παρουσιάζει το έργο The Ruin, μια παράσταση ποίησης για την ανατροφή του στο Huddersfield, η οποία όμως φαίνεται να στερείται του βάθους των προηγούμενων δουλειών του. Συνολικά, η φετινή λίστα δίνει την εντύπωση ενός κλειστού συστήματος, όπου οι επιμελητές ανακυκλώνουν γνωστά ονόματα, καθιστώντας τον θεσμό μια υπόθεση ελιτιστική, που κινδυνεύει να χάσει την επαφή με το ευρύ κοινό.
