Πενήντα χρόνια πριν, σε ηλικία μόλις 20 ετών, απαθανάτισα την παρακάτω στιγμή. Βρισκόμουν μακριά από τη Βαλτιμόρη για πρώτη φορά. Είχα σπουδάσει στην σχολή καλών τεχνών, ενώ ζούσα ακόμα στο πατρικό μου. Ο καθηγητής μου στο Maryland Institute College of Art, σε συνεργασία με έναν συνάδελφό του στο Nottingham Trent University, είχαν ξεκινήσει ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών. Έτσι, πέρασα ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο στο Nottingham, χωρίς επίσημα μαθήματα. Η φωτογραφία ήταν η μόνη μου ασχολία, και έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου μόνη μου, κάτι που ήταν εντελώς καινούργιο για μένα.
Φιλοξενήθηκα σε μια νεαρή οικογένεια, σε ένα βικτοριανό σπίτι. Ο γιος τους έκλεινε το πρώτο του έτος κατά τη διάρκεια της παραμονής μου, και έχω φωτογραφίες από τα γενέθλιά του. Ενσωματώθηκα πλήρως στην καθημερινότητά τους, μοιραζόμενη τα γεύματά μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη διαδικασία παρασκευής μαρμελάδας, χρησιμοποιώντας τους σπόρους για να πάρουμε την πηκτίνη.
Κάθε μέρα ξεκινούσα για τις βόλτες μου, είτε προς το Arboretum, το παλαιότερο δημόσιο πάρκο του Nottingham, είτε απλώς για να περιπλανηθώ στην πόλη και να παρατηρήσω τις εκτεταμένες κατεδαφίσεις που συνέβαιναν. Ήταν μια εποχή αλλαγών, όπου βικτοριανά κτίρια γκρεμίζονταν για να δώσουν τη θέση τους σε νεότερες δημόσιες κατοικίες. Η κατάσταση δεν διέφερε πολύ από τη Βαλτιμόρη. Και οι δύο ήταν πόλεις εργατικής τάξης. Η Βαλτιμόρη είχε τη χαλυβουργία, ενώ το Nottingham ήταν γνωστό για τα ποδήλατα, τα δαντελωτά και άλλα εργοστάσια.
Ωστόσο, οι βιομηχανίες που είχαν δώσει ζωή σε αυτές τις πόλεις άρχιζαν να φθίνουν. Στη Βαλτιμόρη, η επίδραση δεν ήταν ακόμη τόσο έντονη – η Bethlehem Steel έκλεισε πολλά χρόνια αργότερα – αλλά η οικονομική ύφεση ήταν αισθητή. Αυτό που με εντυπωσίασε στο Nottingham ήταν η κατεδάφιση των κτιρίων. Τα τοπικά παιδιά είχαν μετατρέψει τις περιοχές των κατεδαφίσεων σε παιδικές χαρές. Χωρίς επίβλεψη, σκαρφάλωναν από παράθυρα, εξερευνούσαν τα άδεια κτίρια, και ήταν τυχερά που δεν είχαν πέσει από κάποιο σπασμένο παράθυρο.
Συνήθιζα να βλέπω συχνά τον Joe, τον άνδρα της φωτογραφίας, να περπατά στο Arboretum. Αυτό το πάρκο ήταν ένα μαγικό μέρος για μένα. Την ημέρα που τράβηξα αυτή τη φωτογραφία, ίσως τον συνάντησα πρώτη φορά. Έχω και άλλες φωτογραφίες του, αλλά καμία δεν είναι τόσο γοητευτική όσο αυτή, γιατί ο σκύλος παίζει καθοριστικό ρόλο. Το όνομα του σκύλου ήταν Becky, και το μικρό κορίτσι ήταν η εγγονή του. Δεν έμαθα ποτέ το όνομά της, καθώς δεν ήταν πάντα μαζί του, αλλά ο Joe και η Becky ήταν τακτικοί θαμώνες. Έγινε ένας άνθρωπος με τον οποίο μου άρεσε να συζητώ, ειδικά για μουσική.
Ήμουν τυχερή που ήμουν ουσιαστικά τουρίστρια. Κοιτάς τα πάντα με μάτια που τα βλέπουν νέα και φρέσκα. Για μένα, αυτή η φωτογραφία σήμερα μοιάζει πολύ “αγγλική”. Πριν φτάσω, δεν είχα ιδέα πώς θα ήταν η Αγγλία, βασιζόμενη σε πράγματα όπως το τραγούδι του Roger Miller “England Swings”: “Η Αγγλία λικνίζεται σαν εκκρεμές / Μπόμπηδες σε ποδήλατα, δυο δυο / Westminster Abbey, ο Πύργος, και το Big Ben / Τα ροζέ κόκκινα μάγουλα των μικρών παιδιών.”
Το γεγονός ότι στο Nottingham κατάφερα να προσεγγίζω ανθρώπους, να κάνω συζητήσεις, να βρούμε κοινά ενδιαφέροντα και μετά να τους ζητήσω να ποζάρουν για μια φωτογραφία, ήταν μια δεξιότητα που ανέπτυξα και με βοήθησε πολύ. Όταν είσαι μόνος σε ένα μέρος, γίνεσαι πόλος έλξης για ξένους να σε πλησιάσουν και να σου μιλήσουν, και το αντίστροφο. Στην Κωνσταντινούπολη, κατάφερα να ανέβω στο μιναρέ του Μπλε Τζαμιού επειδή πέρασα λίγο χρόνο με έναν πωλητή χαλιών, του οποίου ο ξάδελφος ήταν ο ιμάμης εκεί. “Ω, μπορώ να σε ανεβάσω, κανένα πρόβλημα,” μου είπε. Η σύμπτωση έχει διαδραματίσει τεράστιο ρόλο στην καριέρα μου. Photograph: Penny Forester John Dean’s CV Born: New York City, 1955 High point: My first assignment for the Walters Art Museum in the 1980s, travelling to Istanbul to photograph the Hagia Sophia. Top tip: Don’t take your “vision” for granted. There is something unique in your point of view. Work on what satisfies your creativity, and share it. John Dean’s exhibition A Semester in Nottingham, 1976, is at Bonington Gallery, Nottingham Trent University, from 21 March to 9 May
