Λίγες ημέρες αφότου μοιράστηκε την πολυθρόνα του Graham Norton με την Margot Robbie και τον Johannes Radebe, η Αμάντα Σέιφριντ βρίσκεται αυτή τη φορά στο επίκεντρο μιας διαφορετικής καλλιτεχνικής συνάντησης. Η γνωστή από τις ταινίες “Mean Girls”, “Les Misérables” και “Mamma Mia” πρωταγωνίστρια, βρέθηκε ανάμεσα σε ξεχωριστές φυσιογνωμίες της avant garde τζαζ σκηνής του Λονδίνου, με αφορμή τη συνεργασία της με τον συνθέτη Daniel Blumberg.
Ο Blumberg, ο οποίος πέρυσι αποδέχθηκε Όσκαρ για την εξαιρετική μουσική επένδυση της ταινίας “The Brutalist”, είχε αναφέρει στο παρελθόν το Cafe Oto, έναν εναλλακτικό χώρο στο Dalston, ως θεμέλιο της δουλειάς του, φιλοξενώντας μουσικούς αυτοσχεδιασμού. Κατά τη διάρκεια της σύνθεσης της μουσικής για το “The Testament of Ann Lee”, μια βιογραφική ταινία στην οποία η Σέιφριντ υποδύεται την ιδρύτρια του θρησκευτικού κινήματος των Shakers, ο Blumberg διαπίστωσε παραλληλισμούς μεταξύ της λατρείας των Shakers και της ελεύθερης αυτοσχεδιαστικής μουσικής. Η κοινή ασκητική ένταση, η οιονεί λατρευτική αφοσίωση και οι στιγμές άγριας, ευφορικής απελευθέρωσης, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης. Η Σέιφριντ, όντας και η ίδια μια ταλαντούχα μουσικός, ερμηνεύει τους ύμνους σε στυλ Shaker που έγραψε ο Blumberg για την ταινία. Η φωνή της, καθαρή και μελωδική, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος, ενώ το οκταμελές σύνολο του Blumberg δίνει μια πειραματική διάσταση στα τραγούδια.
Σε αντίθεση με τους ύμνους της ταινίας, οι οποίοι λειτουργούν ως εκφράσεις χαράς και κοινοτικής συνοχής, εδώ αποκτούν έναν πιο άγριο, ανησυχητικό τόνο. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους Phil Minton και Maggie Nicols, δύο κορυφαίους εκπροσώπους της ελεύθερης φωνητικής αυτοσχεδίασης, οι οποίοι συμμετέχουν στην παράσταση. Ο Minton, στα 85 του, εντυπωσιάζει με την ευρύτητα των φωνητικών του εφέ, ενώ η Nicols προσθέτει ξεσπάσματα χαράς, αναδεικνύοντας την έκσταση και τις “γλωσσολαλίες” των Shakers. Το αποτέλεσμα είναι μια συναρπαστική σύγκρουση, όπου η πίστη συναντά την αυτοσχεδιαστική ακεραιότητα, και η ομορφιά δέχεται σκόπιμες «μώλωπες». Η Σέιφριντ παραμένει αλώβητη, όχι ως ξένη παρουσία από το Χόλιγουντ, αλλά ως πλήρως ενσωματωμένη συμμετέχουσα. Το αποτέλεσμα, παρά τη σύντομη διάρκειά του (45 λεπτά), είναι συναρπαστικό και βαθιά αποπροσανατολιστικό.
