Όπως εκατομμύρια άλλοι θεατές, παρακολούθησα αυτή την εβδομάδα την ταινία Michael. Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες κριτικές ήταν καταπέλτης –χαρακτηρίζοντας το έργο ως «εξωραϊσμένο», «μακάβριο» και «ένα μοντάζ 127 λεπτών που θυμίζει διαφήμιση»– η ταινία για την άνοδο του Michael Jackson στην παγκόσμια δόξα κατάφερε να καταρρίψει το ρεκόρ της μεγαλύτερης πρεμιέρας στην ιστορία των βιογραφικών ταινιών. Τα έσοδα ανήλθαν στα 217 εκατομμύρια δολάρια (160 εκατομμύρια λίρες) παγκοσμίως το πρώτο Σαββατοκύριακο, με τις προβλέψεις να δείχνουν ότι θα ξεπεράσουν τα 900 εκατομμύρια δολάρια στο τέλος της πορείας της.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί το κοινό συνεχίζει να παρακολουθεί μαζικά τέτοιου είδους ταινίες, παρόλο που γνωρίζουμε πως συχνά αποτελούν «αποστειρωμένα» προϊόντα, όπου οι κληρονόμοι και οι νομικοί σύμβουλοι έχουν αφαιρέσει ολόκληρα κεφάλαια από τη ζωή ενός μουσικού. Πέρα από την προφανή επιθυμία να απολαύσουμε ξανά τη μουσική των ειδώλων μας, υπάρχει μια βαθύτερη ανάγκη μας να εξηγήσουμε το φαινόμενο της ιδιοφυΐας. Από την εποχή που ο Πλούταρχος έγραψε τους «Βίους Παράλληλους» πριν από 2.000 χρόνια, η ανθρωπότητα τρέφει την ψευδαίσθηση ότι αν εξετάσουμε προσεκτικά μια σπουδαία ζωή, θα αποκαλύψουμε το μυστικό της.
Ωστόσο, η βιογραφική ταινία σπάνια λύνει το μυστήριο. Στην περίπτωση του Michael, το φιλμ σταματά το 1988, παραλείποντας εντελώς τις κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων που σκίασαν τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του Jackson. Οι δικηγόροι του κληροδοτήματος του καλλιτέχνη, που συμμετείχαν στην παραγωγή, εκμεταλλεύτηκαν νομικούς όρους για να απαγορεύσουν οποιαδήποτε αναφορά στις κατηγορίες αυτές. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από εντυπωσιακές μουσικές σεκάνς και μια συγκλονιστική φυσική απόδοση από τον Jaafar Jackson, αλλά σχεδόν τίποτα για τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.
Για το Χόλιγουντ, η μουσική βιογραφία είναι το τέλειο προϊόν: διαθέτει έτοιμο κοινό, soundtrack, νοσταλγία και αναγνωρισιμότητα πέρα από τις γενιές. Μετά την επιτυχία του Bohemian Rhapsody το 2018, η βιομηχανία επενδύει σε ταινίες για τους Bob Dylan, Elvis, Bruce Springsteen, Elton John, Amy Winehouse, Whitney Houston και Robbie Williams. Όμως, όταν η ζωή ενός ανθρώπου μετατρέπεται σε επιλεκτικό αφήγημα, όλοι χάνουμε κάτι από την αλήθεια. Οι ιδιοφυΐες είναι εύθραυστες και ικανές για σοβαρά σφάλματα. Ίσως η ταινία Michael να είναι μια ευκαιρία να αποδεχτούμε ότι οι επίσημες βιογραφίες λειτουργούν μόνο σαν μια αναμνηστική πλακέτα: μας δείχνουν πού έζησε κάποιος, αλλά δεν μας λένε τίποτα για το ποιος ήταν πραγματικά.
