Η πολυαναμενόμενη ταινία “Hamnet” υπόσχεται να μας μεταφέρει σε μια εποχή μεγάλων δημιουργών, παρουσιάζοντας τη ζωή του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ενός από τους κορυφαίους συγγραφείς της λογοτεχνίας. Τον ρόλο του Σαίξπηρ ενσαρκώνει ο ταλαντούχος Πολ Μεσκάλ, ο οποίος με την εκρηκτική του παρουσία καταφέρνει να μαγνητίσει το κοινό. Ωστόσο, το “Hamnet” επιλέγει να αφήσει τους δύο άνδρες σε υποστηρικτικούς ρόλους, εστιάζοντας στην πραγματική πρωταγωνίστρια: τη σύζυγο του Σαίξπηρ, Άννα Χάθαγουεϊ. Η Άννα, που για αιώνες θεωρούνταν μια άκομψη, αμόρφωτη γυναίκα, εγκαταλελειμμένη από τον Σαίξπηρ στη Στράτφορντ-απόν-Έιβον, έρχεται στο προσκήνιο μέσα από μια εντελώς νέα οπτική.
Η ταινία, βασισμένη στο μυθιστόρημα της Μάγκι Ο’Φάρελ, απεικονίζει την Άννα (γνωστή και ως Άγκνες) μέσα από τα μάτια της Τζέσι Μπάκλεϊ, μιας Ιρλανδής ηθοποιού που μπορεί να αποδώσει με μοναδικό τρόπο ακόμα και τον πιο ασήμαντο ρόλο. Στο “Hamnet”, η Άγκνες παρουσιάζεται να κοιμάται στις ρίζες ενός αρχαίου δέντρου. Παρόλο που είναι αναλφάβητη, διαθέτει χάρισμα ως βοτανολόγος, παρασκευάζοντας φάρμακα από φυτά, και έχει ένα γεράκι. Είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα, δυναμική, ευφυής και μια ισάξια σύντροφος για τον άνδρα που αποκαλεί “τον λατινιστή”. Η μητέρα του Σαίξπηρ, μάλιστα, προειδοποιεί τον γιο της ότι η μελλοντική του σύζυγος είναι μια “μάγισσα του δάσους”.
Το έργο αντλεί έμπνευση από το βιβλίο της Μάγκι Ο’Φάρελ, το οποίο αποτελεί ένα “τι θα γινόταν αν” σενάριο, βασισμένο σε λιγοστά ιστορικά στοιχεία. Είναι γνωστό ότι το 1582, ο Σαίξπηρ, σε ηλικία 18 ετών, παντρεύτηκε την 26χρονη Άννα Χάθαγουεϊ, η οποία ήταν ήδη έγκυος. Το 1596, ο 11χρονος γιος τους, Χάμνετ, πέθανε, πιθανότατα από την πανούκλα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Σαίξπηρ έγραψε το “Άμλετ”, δίνοντας στον τραγικό ήρωα μια παραλλαγή του ονόματος του νεκρού του γιου. Η Ο’Φάρελ συνέγραψε το σενάριο μαζί με την σκηνοθέτιδα Κλόι Ζάο, δημιουργώντας μια ταινία με έντονη γυναικεία ματιά.
Κάποιοι θεατές έχουν εκφράσει δυσαρέσκεια για την έλλειψη ιστορικής ακρίβειας. Ήταν η Άννα/Άγκνες πραγματικά φεμινίστρια εκτροφέας γερακιών; Πιθανότατα όχι. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση είναι λιγότερο αντικειμενική από τη μισογυνιστική δυσφήμιση της ως μια ανούσια καταπιέστρια που παγίδευσε τον Σαίξπηρ σε έναν γάμο. Η Μπάκλεϊ θεωρείται σίγουρη υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού, καθώς η ωμή κραυγή της θλίψης που βγάζει μετά τον θάνατο του γιου της είναι μια στιγμή που θα της εξασφάλιζε το βραβείο.
Παρά την εξαιρετική ερμηνεία της Μπάκλεϊ, η υποψηφιότητα του “Hamnet” για Όσκαρ έχει αντιμετωπίσει κάποια κριτική, χαρακτηριζόμενη ως “πορνογραφία συναισθηματικής χειραγώγησης και θλίψης” – μια ταινία που σε οδηγεί σε μια λίμνη δακρύων και σε διατάζει να κλάψεις. Παρόλο που συνήθως δεν διστάζω να συγκινηθώ μπροστά σε ταινίες, το “Hamnet” δεν κατάφερε να με κάνει να δακρύσω. Ωστόσο, μου θύμισε ένα μάθημα ιστορίας από το Γυμνάσιο για μια επιδημία χολέρας στο Βικτωριανό Λονδίνο. Ο καθηγητής μου είχε διαβεβαιώσει ότι οι γυναίκες της εποχής δεν θα θρηνούσαν τόσο βαθιά τους θανάτους των παιδιών τους, επειδή η παιδική θνησιμότητα ήταν τόσο υψηλή. Ακόμη και στα 15 μου, αυτό μου φαινόταν τέρας.
Το “Hamnet” αποκαλύπτει την εσωτερική ζωή όλων των Άννας και Άγκνες. Και τι λαμπερή εσωτερική ζωή αναδεικνύει η Μπάκλεϊ στην οθόνη. Όλοι οι χαρακτήρες, στην πραγματικότητα, αποδίδονται εξαιρετικά. Η Έμιλυ Γουάτσον δίνει βάθος και συναίσθημα στην κωμικά αυστηρή μητέρα του Σαίξπηρ. Ο αδελφός της Άγκνες, τον οποίο υποδύεται ο Τζο Αλγουιν, που δεν κουνάει ούτε βλέφαρο όταν η αδελφή του μένει έγκυος εκτός γάμου, είναι ο σύμμαχος που κάθε γυναίκα του 16ου αιώνα θα έπρεπε να έχει. Ακόμη και ο Πολ Μεσκάλ δεν είναι καθόλου άσχημος.
