Το φιλμ “Hunky Jesus” της Jennifer M. Kroot, με αφήγηση από τον George Takei, αποτελεί την εναρκτήρια εκδήλωση του φετινού BFI Flare, του φεστιβάλ LGBTQ+ κινηματογράφου. Η ταινία επικεντρώνεται σε έναν προκλητικό ετήσιο διαγωνισμό ταλέντων για τον “πιο ωραίο Ιησού”, όπου οι διαγωνιζόμενοι, συχνά λαδωμένοι και με εντυπωσιακές σιλουέτες, επιδίδονται σε χορευτικές κινήσεις γύρω από τον σταυρό, εκφράζοντας την επιθυμία τους να “καρφωθούν” και να “αναστηθούν”.

Ο διαγωνισμός διοργανώνεται κάθε Πάσχα στο Σαν Φρανσίσκο, ως μέρος μιας εκρηκτικής, ανυπότακτης γιορτής από τις Sisters of Perpetual Indulgence. Πρόκειται για μια ομάδα queer drag nuns, performance artists και ακτιβιστριών, οι οποίες, με αξιοθαύμαστη αντοχή και αφοσίωση, φαίνεται να παραμένουν πάντα εντός χαρακτήρα, ακολουθώντας το πνεύμα του σατιρικού τραγουδιού “The Vatican Rag” του Tom Lehrer.

Η παρακολούθηση της ταινίας, όπως σημειώνεται, ενδέχεται να απαιτήσει μια δόση “αιώνιας επιείκειας”, ειδικά καθώς ένα μεγάλο μέρος της αποτελεί απλώς γιορταστικό υλικό από την υπαίθρια εκδήλωση. Ωστόσο, υπάρχει χώρος για διασκέδαση παρακολουθώντας αυτό το χαρούμενα επιφανειακό και ειλικρινά ηδονιστικό καρναβάλι, ιδιαίτερα από την πλευρά εκείνων που διαγωνίζονται στην παράλληλη κατηγορία της “Παναγίας”.

Είναι αναμενόμενο να εμφανίζονται στην ταινία και μέλη της εκκλησίας που εκφράζουν οργή και δυσαρέσκεια. Δεν είναι, ωστόσο, σαφές εάν οι Sisters έχουν ποτέ σκεφτεί να περιπαίξουν θρησκείες με τον ίδιο τρόπο. Μια από τις Sisters εκφράζει μια εύλογη άποψη: “Δεν κατέχετε τον Ιησού. Δεν κατέχετε το Πάσχα.” Αυτό είναι αλήθεια. Παρόλα αυτά, ένας ευγενικά υποστηρικτικός κληρικός στην ταινία εκφράζει τους δικούς του ενδοιασμούς: “Έχω ανάμεικτα συναισθήματα για τη σεξουαλικοποίηση του Ιησού.”

Σχετικά με το τι θα σκεφτόταν ο ιστορικός Ιησούς, μια Sister αναρωτιέται σαρκαστικά αν θα ένιωθε την επιθυμία να διαγωνιστεί ο ίδιος για τον τίτλο και να χάσει. Όπως τονίζεται, η σεξουαλική παραβίαση και η σεξουαλική ταυτότητα σίγουρα δεν αποτελούσαν αντικείμενο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τον Ιησού. Μια παράξενη σοβαρότητα πλανάται κάποιες φορές σε όσους μιλούν για την εκδήλωση και τις ίδιες τις Sisters, των οποίων η “brand identity” έχει αναπτυχθεί με την πάροδο των δεκαετιών: “Η διακονία έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο.” Και γιατί όχι, αναρωτιέται το κείμενο, όταν ο βάρβαρος και άνομος ομοφοβικός ρατσισμός συνεχίζει επίσης να εξαπλώνεται;