Ο Γούντι Μπράουν, ένας 28χρονος άνδρας που ζει στο Λος Άντζελες με τη μητέρα του, Μαίρη, είναι μια απόδειξη ότι η δύναμη της έκφρασης ξεπερνά τα όρια της ομιλίας. Παρότι είναι αυτιστικός και μη λεκτικός, ο Μπράουν διαθέτει μια αξιοσημείωτη ικανότητα να αφηγείται ιστορίες, να διεισδύει στη σκέψη των χαρακτήρων του και να εκφράζει όχι μόνο τα συναισθήματά τους, αλλά και το πώς πιστεύουν ότι τους αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Όλα αυτά τα επιτυγχάνει μέσω της χρήσης μιας ειδικής ταμπλέτας λέξεων, από την οποία χτυπάει τις απαντήσεις του, τις οποίες στη συνέχεια εκφωνεί η μητέρα του.
Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Upward Bound”, ξετυλίγει την καθημερινότητα ενός κέντρου ημερήσιας φροντίδας για ενήλικες στη νότια Καλιφόρνια. Ο τίτλος, ειρωνικός, αντιπαραθέτει την πραγματικότητα των νεαρών ενηλίκων – που νιώθουν περιορισμένοι, υποτιμημένοι, αγνοημένοι και αόρατοι – με την υπόσχεση της ανόδου. Παρόλα αυτά, το βιβλίο παρουσιάζει το προσωπικό με μια αξιοπρόσεκτη τρυφερότητα. Η αφήγηση εκτυλίσσεται μέσα από πολλαπλές οπτικές γωνίες, όπως αυτή του Γουόλτερ, που μοιάζει με τον ίδιο τον Μπράουν, του Τόμ, που προσπαθεί απεγνωσμένα να δείξει ότι κατανοεί τον νευροτυπικό κόσμο, της Αν, που ενδιαφέρεται για τον Τόμ, και του Ντέιβ, του διευθυντή του κέντρου, ο οποίος μετατρέπει την ετήσια παράσταση σε μια παραγωγή επιπέδου Μπρόντγουεϊ. Ο Μπράουν δημιουργεί ένα υπέροχο πορτρέτο ζωών ανθρώπων που, όπως λέει, “ο εγκέφαλός τους και το σώμα τους δεν έχουν ομιλητική σχέση”, με αποτέλεσμα να παρεξηγούνται διαρκώς.
Η στενή σχέση του Μπράουν με τη μητέρα του, Μαίρη, είναι εμφανής. Εκείνη του προσφέρει αμέριστη υποστήριξη, περιμένοντας υπομονετικά τις απαντήσεις του και κατανοώντας τον σχεδόν τόσο καλά όσο και ο ίδιος. “Έχει σταθεί στο πλευρό μου σε κάθε στιγμή του ταξιδιού μου”, δηλώνει ο Μπράουν. “Χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει εγώ.”
Η πορεία του Μπράουν δεν ήταν εύκολη. Ως παιδί, οι ειδικοί τον είχαν “γραμμένο” ως χαμένο υπόθεση, ενώ οι δάσκαλοι στο σχολείο τον θεωρούσαν αδιάφορο. Ωστόσο, η μητέρα του, εμπνευσμένη από μια εκπομπή για τον Τίτο Μουχοπουντραγιάν, που κατάφερε να επικοινωνήσει μέσω πληκτρολόγησης, τον οδήγησε στη Soma Mukhopadhyay. Εκεί, σε ηλικία μόλις τριών ετών, ο Γούντι μπόρεσε να πληκτρολογήσει τη λέξη “cat”. Παρά τις προφανείς ικανότητές του, η δυσκολία στην κατανόηση και την εκπαίδευση συνεχίστηκε, οδηγώντας τον σε χαμηλότερες τάξεις και σε συμπεριφορές που προέκυπταν από πλήξη, θυμό και διάθεση για αναστάτωση, όπως το να πετάει καρέκλες.
Η διέξοδος ήρθε στα 12 του, όταν του επιτράπηκε να παρακολουθεί μαθήματα στην τάξη υποστήριξης. “Η πτώση μου στην αβυσσο ήταν σταδιακή”, λέει. Ο Μπράουν, που εκφράζεται περιστασιακά με υψηλή φωνή, γνωστή ως ηχολαλία, έχει πλέον βρει σκοπό και παραγωγικότητα. “Θέλω οι νευροτυπικοί άνθρωποι να διαβάσουν το βιβλίο μου, όχι από οίκτο, αλλά επειδή είναι ένα καλό βιβλίο”, εξηγεί. “Έτσι μπορώ να φτάσω τις μάζες που μας υποτιμούν και μας παιδιoποιούν, και να τους δείξω πόσο ζωντανοί και υπέροχοι είμαστε.”
Η αγάπη του για τα τρένα και τον συγγραφέα Murakami είναι εμφανής, καθώς συχνά διαβάζει τα έργα του, με τη μητέρα του να του διαβάζει δυνατά λόγω των οπτικο-χωρικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει. Παρατηρώντας την ικανότητά του να σκέφτεται καλύτερα με πολλαπλές οθόνες, ο Μπράουν εξηγεί: “Ο εγκέφαλός μου είναι τόσο απασχολημένος που πρέπει να απασχολώ περισσότερα από ένα κανάλια ταυτόχρονα. Αν κοιτούσα μόνο εσάς, το πάνω μέρος του κεφαλιού μου θα πεταγόταν!”
Στο “Upward Bound”, ο Γουόλτερ, το alter ego του, αντιπροσωπεύει τις δυσκολίες της μη λεκτικής αυτιστικής επικοινωνίας και την απόγνωση της παρεξήγησης. Η αυτόβιογραφική στιγμή με την Temple Grandin, όπου ο Γουόλτερ αντιδρά στην ακατάλληλη απεικόνισή της, υπογραμμίζει την ευαισθησία του σε θέματα αυθεντικότητας. Άλλοι χαρακτήρες, όπως ο Τόμ, που αγωνίζεται να ακουστεί, και ο Ντέιβ, ο διευθυντής που συμβολίζει τους καλοπροαίρετους αλλά εγωκεντρικούς φροντιστές, αναδεικνύουν τις πολύπλοκες δυναμικές στις σχέσεις.
Ο Μπράουν, ο οποίος το 2022 έγινε ο πρώτος μη λεκτικός αυτιστικός απόφοιτος του UCLA, με κορυφαίες διακρίσεις στις αγγλικές σπουδές, και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στην Columbia University το 2024, πιστεύει ότι η δική του “διαταραχή” είναι απλώς μια αναπηρία που δεν καθορίζει την ταυτότητά του. Αντιμετωπίζοντας τις επικίνδυνες δηλώσεις πολιτικών όπως ο Donald Trump και ο Robert F Kennedy Jr, που χαρακτηρίζουν τον αυτισμό “ασθένεια”, ο Μπράουν τονίζει: “Η προοπτική είναι τα πάντα.”
Ενώ εργάζεται στο δεύτερο μυθιστόρημά του, “Alfie”, ο Μπράουν συνεχίζει να σπάει στερεότυπα, αποδεικνύοντας ότι η φωνή, όταν βρει τον τρόπο της, μπορεί να γίνει η πιο δυνατή μελωδία.
