Η αίθουσα του Sheffield Arena σφύζει από ενθουσιασμό καθώς οι “Gladiators” γυρίζουν, και όλοι μοιάζουν να μοιράζονται ένα μυστικό. Η υπάλληλος του ταμείου, με σοβαρό ύφος, με ρωτά αν θα διστάσω μπροστά στην κάμερα ή θα “ξεσπάσω”. Η δική μου προετοιμασία, ζωγραφίζοντας πορτρέτα των αγαπημένων μου Gladiators μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, είχε ακριβώς αυτόν τον στόχο: να γίνω μέρος της τηλεοπτικής μαγείας. Περίμενα αυτή τη στιγμή από το 1992.
Τότε, οι “Gladiators” κατέκτησαν τις οθόνες κάθε Σαββατόβραδο στη Βρετανία. Ένα παιχνίδι που συνδύαζε υπεράνθρωπους bodybuilders με αστεία ονόματα και αθλητές με συνηθισμένες δουλειές. Θυμόμαστε τον Saracen να χτυπά τον Colin, έναν ζωγράφο-διακοσμητή, ή τη Lightning να κυνηγά τη Suzie, μια γευματίστρια, σε έναν τοίχο αναρρίχησης. Η επιτυχία ήταν άμεση, γεννώντας ατάκες που έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη όσων μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’90. Αν ρωτήσεις κάποιον της γενιάς μου “Contenders, ready!” με σκωτσέζικη προφορά, θα σου απαντήσει “Gladiators, ready!” πιο γρήγορα από ό,τι θα θυμόταν τα γενέθλια των παιδιών του.
Οι αγορίτσια είχαν αφίσες της Jet, της μελαχρινής με πλούσιο μπούστο, στους τοίχους τους. Τα κορίτσια θαύμαζαν τον Hunter, έναν ξανθό με θώρακα στο μέγεθος ελαστικού αυτοκινήτου. Και όλοι, εκτός από τον Wolf, τον “κακό” της εκπομπής, έναν θεατρικό ηττοπαθή που μερικές φορές δεχόταν κίτρινες κάρτες για αντιαθλητική συμπεριφορά, αγαπούσαν τον τίμιο ανταγωνισμό. Ήταν μια ωριαία διδασκαλία στην ευγενή άμιλλα, όπου ο ισχυρότερος άνδρας ή γυναίκα έβγαινε νικητής στο συναρπαστικό φινάλε, το Eliminator, με δίχτυ, zipwire και το τρομακτικό Travelator υπό κλίση 45 μοιρών.
Όταν, όμως, το BBC αναβίωσε τους “Gladiators” το 2024, η κίνηση αντιμετωπίστηκε με χλευασμό, ως απόδειξη ότι ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας είχε εξαντλήσει τις ιδέες του. Ακόμα και η τότε CEO του Channel 4, Alex Mahon, την χαρακτήρισε ως το είδος του προγράμματος που το BBC “δεν έπρεπε” να κάνει. Όμως, μόλις άρχισαν οι τίτλοι και όλοι άνω των 35 συνειδητοποίησαν ότι θυμούνταν ακόμα τους στίχους του τραγουδιού – “Έχεις την ταχύτητα, τη δύναμη, την καρδιά να είσαι νικητής; Δεν είναι για αρχάριους” – η εκπομπή έγινε επιτυχία.
Σχεδόν εννέα εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν το πρώτο επεισόδιο, υπεραποδίδοντας, ιδιαίτερα, μεταξύ των νέων, που δεν είχαν γεννηθεί καν όταν οι αρχικοί “Gladiators” έριξαν αυλαία το 2000. Πρόκειται για κάτι σπάνιο: μια εκπομπή που όλη η οικογένεια μπορεί να παρακολουθήσει μαζί. Μια δόση χαράς σε δύσκολες εποχές. Με την τρίτη σεζόν να ετοιμάζεται για πρεμιέρα, οι ιθύνοντες του BBC ελπίζουν ότι οι “Gladiators” θα καταφέρουν να ενώσουν το έθνος, φωνάζοντας στις οθόνες τους, όπως συνέβη και πέρυσι τον χειμώνα με την αποτυχία του Nick Mohammed να επιλέξει τον Alan Carr ως προδότη.
Τριάντα τρία χρόνια αφότου γέμιζα με ντροπή τον Wolf μπροστά στο βραδινό μου, βρίσκομαι στην τρίτη σειρά του Sheffield Arena, κουνώντας ένα αφρώδες δάχτυλο καθώς ένας διαγωνιζόμενος πέφτει στο στρώμα με το “Another One Bites the Dust” να ακούγεται δυνατά. Και λένε ότι τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα.
Είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο με τις αφίσες, που είχα φτιάξει μία απλώς με το όνομα “CLATTENBURG”, τιμώντας τον Mark Clattenburg, τον πρώην “κακό” διαιτητή του ποδοσφαίρου, που είναι και ο διαιτητής του νέου σόου. Την κουνάω μανιασμένα προς το μέρος του και η φίλη μου η Danika κι εγώ ξεσπούμε σε γέλια σαν μαθήτριες όταν με προσέχει και σχηματίζει μια καρδιά με τα δάχτυλά του. Και οι δύο τσιρίζουμε όταν εκφωνεί για πρώτη φορά τα αθάνατα λόγια, “Contender, you will go on my first whistle…”
Τέσσερις μήνες αργότερα, βρίσκομαι σε ένα στούντιο φωτογραφίας στο Salford, σηκωμένη ψηλά από πέντε Gladiators. Ο Hammer κρατά τα πόδια μου, ο Apollo τους μηρούς μου, ο Nitro τον πισινό μου, ο Cyclone τους ώμους μου, και η Dynamite παραπονιέται ότι δεν της έχει απομείνει τίποτα να κρατήσει παρά μόνο το κεφάλι μου. Ο Nitro, ο μεγαλύτερος της ομάδας στα 37 του, αναλαμβάνει την καλλιτεχνική σκηνοθεσία. “Τέντωσε το χέρι σου σαν την Κλεοπάτρα”, μου λέει. Προσπαθώ να εισπνεύσω ενώ απολαμβάνω τη στιγμή, αλλά ο Hammer συνεχίζει να με αποκαλεί Thunder – με είχε ρωτήσει λίγο νωρίτερα ποιο θα ήταν το όνομα του Gladiator μου – και δυσκολεύομαι να παραμείνω σοβαρή.
Όλα αυτά είναι μέρος της αποστολής μου να ανακαλύψω γιατί οι “Gladiators” έχουν ξανακερδίσει τις καρδιές του έθνους και αναδημιούργησαν τη μαγεία για μια νέα γενιά. Και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να με σηκώσουν για να ελέγξω τη δύναμή τους, ε, είμαι εδώ για να υπηρετήσω.
Λίγο αργότερα, κάθομαι σε έναν καναπέ με τον Apollo, όλο μου τα 6 πόδια και 6 ίντσες (περίπου 1.98 μέτρα) στριμωγμένος στο κόκκινο και μπλε του αθλητικό του κοστούμι. Με τα ανέμελα μαλλιά και το λείο δέρμα του, ο Apollo μοιάζει σαν να έχει ξεπηδήσει από boyband, αν και είναι στην πραγματικότητα πρώην παίκτης ράγκμπι της Αγγλίας και tight end του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Υπάρχει μια νότα Alan Partridge στον Apollo, κατά κόσμον Alex Gray. Τον ρωτώ πόσο χρονών είναι και μου απαντά: “Είμαι 29 εδώ και πέντε χρόνια”. Η περσόνα του είναι αυτή του καλού τύπου με μια αύρα αλαζονείας. Απαγγέλλει ποιήματα μεταξύ των αγώνων (δικά του, με διαβεβαιώνει – “Ο νέος Σαίξπηρ, λένε”) και προσποιείται ότι όλοι τον ερωτεύονται.
Τον ρωτώ να συστηθεί για την κάμερα. Απαντάει με στίχους: “Είμαι ο άντρας της ώρας, ένας τύπος πολύ γλυκός για να είναι ξινός, που οι άντρες θέλουν να είναι φίλοι του, και τα κορίτσια θέλουν να βγαίνουν ραντεβού μαζί του”. Οι άντρες δεν θέλουν απλώς να είναι φίλοι σου, Apollo! Είσαι ένα gay icon, του λέω. “Ένοχος”, απαντά. “Έχω μεγάλη αγάπη από κάθε λογής διαφορετικές κοινότητες, κάτι που ήταν φανταστικό. Οι γκέι, οι μαμάδες, οι έφηβες κοπέλες”.
Λοιπόν, Apollo, είσαι ελεύθερος; Μόλις βγαίνουν τα λόγια από το στόμα μου, συνειδητοποιώ ότι ακούγομαι σαν κτηνώδης. Συνεχίζω ούτως ή άλλως. Είναι στην εφαρμογή γνωριμιών για διασημότητες, Raya; Γελάει και αποφεύγει την ερώτηση. “Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου, πιθανότατα δεν ήμουν ποτέ πιο περιζήτητος στη ζωή μου, αλλά ποτέ δεν ήμουν πιο προσεκτικός. Υπάρχει μια ευθύνη που έρχεται με το να είσαι Gladiator και δεν την παίρνω ελαφρά. Ξέρεις, μου αρέσει να παίζω με τον μύθο του Apollo, αλλά ταυτόχρονα θέλω να είμαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και όταν δεν είμαι στην εκπομπή, μου αρέσει να αποφεύγω όσο το δυνατόν περισσότερο τα προβλήματα”.
Μετά το Gregg Wallace-gate και διάφορα σκάνδαλα του Strictly, το BBC δεν μπορεί να αντέξει ούτε ίχνος κριτικής γύρω από άλλη μια prime-time εκπομπή. Γι’ αυτό και οι Gladiators υποβάλλονται σε τεστ ντόπινγκ κάθε σεζόν. Ο Giant, ένας γίγαντας με έναν γελοίο τριγωνικό κορμό, αναγκάστηκε να απολογηθεί πέρυσι, όταν εμφανίστηκε ένα βίντεο που τον έδειχνε να αναφέρεται στην χρήση στεροειδών στον προ-Gladiator βίο του ως bodybuilder (“Πάρε αυτό και θα γίνεις μεγάλος”, φέρεται να υποσχέθηκε). Υποτίθεται ότι θα ήταν στη φωτογράφιση, αλλά είναι απασχολημένος με το να εμφανίζεται σε παντομίμα στο Chesterfield (παίζει στο Jack and the Beanstalk, υποδυόμενος… τον γίγαντα, φυσικά).
Δεν θα πιάσετε ποτέ τους Gladiators να βγαίνουν από νυχτερινά κέντρα, ούτε να πέφτουν θύματα kiss’n’tells. Ο Hammer – ένας άλλος 6ft 6in (περίπου 1.98 μέτρα), πρωταθλητής εσωτερικού στίβου, ο Tom Wilson – μοιάζει λίγο σαν “αλήτης”, αν και γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι αρραβωνιασμένος, αφού η αρραβωνιαστικιά του καθόταν πίσω μου στην Arena, όπου ευγενικά αλλά σταθερά αρνήθηκε να μου πει αν οι Gladiators βγάζουν τα σκουπίδια. Του λέω ότι μου αρέσει να τον φαντάζομαι έξω για ποτό με τον Giant και τον Bionic, έναν ακόμη 6ft 6in (περίπου 1.98 μέτρα) ογκόλιθο με ξανθά μαλλιά σαν αυτά του Gary Barlow στην αρχή της καριέρας του. Επιμένει ότι απλά δεν συμβαίνει. “Όχι, καθόλου. Μας αρέσει απλώς να διατηρούμε τη φυσική μας κατάσταση και να μένουμε μακριά από τέτοια πράγματα, γιατί επηρεάζει τον ύπνο, την αποκατάσταση και νομίζω ότι είναι σημαντικό απλώς να είμαστε σούπερ φυσικοί, σούπερ αποκατεστημένοι και σούπερ ξεκούραστοι”, λέει.
Ένα μέρος της επιτυχίας των “Gladiators” είναι η απήχησή του σε νέους και μεγάλους. Ο Apollo κατευθύνει τα λόγια του στους ενήλικες του κοινού, όπως όταν ψαρεύει ένα κινητό τηλέφωνο από το λίκρα του στη δεύτερη σεζόν και φαίνεται να απαντάει σε κλήση αφού νικήθηκε στον τοίχο αναρρίχησης. “Η μαμά σου στέλνει χαιρετισμούς”, φωνάζει στον νικητή διαγωνιζόμενο. Μου αποκαλύπτει ένα μυστικό. Δεν είχε το τηλέφωνο πάνω του όλη την ώρα. “Όπως μπορείς να δεις”, λέει, δείχνοντας το σορτσάκι του και κάνοντάς με να κοκκινίζω, “δεν υπάρχει αρκετός χώρος”.
Κάθε ένας από τους 18 Gladiators έχει μια ελαφρώς διαφορετική στολή για να αναδεικνύει τις ειδικές του δυνάμεις ή, στην περίπτωση του Nitro, το βαθύ του ντεκολτέ, τα εξωφρενικά του στήθη. Για κάθε χαρακτήρα κατασκευάζονται πέντε στολές κάθε σεζόν και δεν επιτρέπεται να τις κρατήσουν όταν δεν είναι σε υπηρεσία. “Δεν με εμπιστεύονται γιατί ξέρουν ότι θα πήγαινα στα μαγαζιά με αυτό”, λέει ο Apollo.
Ο Hammer είναι ο μόνος που έχει ένα αξεσουάρ (είναι ένα σφυρί). Προσποιείται οργή όταν του προτείνω ότι απλώς προσποιείται ότι είναι βαρύ. “Όταν το κουνάς, το ξέρεις καλά”, επιμένει. Με απογοητεύει που το σφυρί δεν έφτασε στη φωτογράφιση, αλλά η PR λέει ότι θα ήταν η δουλειά της “και είναι 15 κιλά, αυτό το πράγμα”. Ο Hammer είναι ο Βίκινγκ της ομάδας, με μακριά σκούρα μαλλιά που είχα ακούσει ότι ήταν ενισχυμένα με επεκτάσεις. Δεν το δέχεται. “Αυτά είναι όλα δικά μου”, λέει, δείχνοντας τον κότσο που φοράει όταν δεν είναι σε ρόλο. Από κοντά, βέβαια, εντοπίζω μια δόση Just For Men στο γένι του.
Οι σύγχρονοι Gladiators βγάζουν τα περισσότερα χρήματά τους πλέον ως influencers στα social media, αλλά η 22χρονη Dynamite – πρωταθλήτρια CrossFit και άρσης βαρών, Emily Steel – ελπίζει για τουλάχιστον ένα συμπληρωματικό εισόδημα στη μουσική. Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης γράφει στίχους για ένα ντουέτο με τον Apollo, ο οποίος προφανώς θα συμβάλει με την ποίησή του στους στίχους. Κάποιοι από τους αρχικούς Gladiators της δεκαετίας του ’90 εξακολουθούν να επωφελούνται από την εκπομπή. Ο Fabio, ο φωτογράφος της Guardian, μου λέει ότι μόνο φέτος έκανε δύο φωτογραφήσεις με τον Wolf για μια γερμανική εταιρεία θυροτηλεφώνων. Άλλοι έχουν ακολουθήσει εντελώς διαφορετική πορεία. Ο Hunter είναι τώρα θεραπευτής γκονγκ.
Οι παραγωγοί της εκπομπής επινόησαν τους χαρακτήρες των Gladiators και μετά τους επέλεξαν. Ο “κακός” Legend, κατά κόσμον fitness influencer Matt Morsia, δεν χρειάστηκε να δουλέψει σκληρά για να συμπεριφέρεται σαν αλαζόνας show-off. Ανταγωνίζεται τον Viper – πρώην μοντέλο Quang Luong – ως τον Wolf της αναβίωσης. Όταν παρακολουθώ την εκπομπή στο Sheffield, μικρά παιδιά ουρλιάζουν με ίσο τρόμο και ενθουσιασμό καθώς ο Viper – που γρυλίζει αντί να μιλάει – ορμά μέσα από τις κερκίδες για να σκίσει τις αφίσες τους.
Ο Nitro – πρώην πρωταθλητής σπρίντερ Harry Aikines-Aryeetey, ο οποίος είναι πιθανότατα ο πιο διάσημος από τους σημερινούς μετά τη συμμετοχή του στο φετινό Strictly – θυμάται να περπατάει σε ένα σούπερ μάρκετ και να τον σταματάει ένα μικρό κορίτσι με τον πατέρα της. “Ρώτησα, ‘Ποιος είναι ο αγαπημένος σου Gladiator;’ Και το κορίτσι σταμάτησε και με κοίταξε βαθιά και είπε, ‘Viper’. Ρώτησα γιατί και είπε, ‘Επειδή είναι άτακτος!’ Και σκέφτομαι, αυτό το κορίτσι πιθανότατα έχει μερικά κόκκινα σημάδια στη ζωή της. Αλλά ξέρεις, αν της αρέσει, της αρέσει. Ένα μικρό πεντάχρονο, το πιο γλυκό πλάσμα, ντυμένο με ένα ροζ φόρεμα”.
Πέρυσι, οι παραγωγοί αποφάσισαν ότι χρειάζονταν μια γυναίκα Gladiator με σκοτεινή πλευρά. Οι υπόλοιπες κοπέλες τείνουν να παίζουν ευγενικά και να συγχαίρουν τους διαγωνιζόμενους που τις νικούν, κάτι που δίνει καλό παράδειγμα, αλλά μπορεί να γίνει λίγο βαρετό. Οι κακές ηττοπαθείς είναι πολύ πιο διασκεδαστικές. Εισέρχεται η Cyclone, η 24χρονη Ιρλανδή powerlifter Lystus Ebosele, που μοιάζει σαν να θέλει να αποκεφαλίσει τους διαγωνιζόμενους. Απλώς λατρεύω να βλέπω μεγάλες, δυνατές γυναίκες, ειδικά σε μια εποχή που τόσες πολλές γυναίκες στα δημόσια μάτια “μικραίνουν”. Είναι τόσο αναζωογονητικό να ακούς την 5ft 10in (περίπου 1.78 μέτρα) Cyclone να λέει ότι λατρεύει “να πιάνει χώρο” και τρώει όσο περισσότερο μπορεί πριν από τα γυρίσματα “ώστε να γίνω τεράστια”.
Με συναρπάζουν οι δίαιτες των Gladiators. Ο Hammer ξεκινά την ημέρα του με έξι αυγά και “ένα κουβά χυλό βρώμης”, και καταναλώνει ένα κιλό ρύζι καθημερινά, καθώς και τρία ή τέσσερα στήθη κοτόπουλου (στόχος του είναι να εισπνέει 750 γραμμάρια πρωτεΐνης ημερησίως). Όταν βγαίνουν για φαγητό στο Sheffield, επικρατεί χάος, καθώς τόσοι πολλοί Gladiators παραγγέλνουν δύο πίτσες ο καθένας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης με τον Nitro, αυτός έτρωγε Haribo.
Η Dynamite είναι η πρώτη που φτάνει στη φωτογράφιση και μπαίνει σαν βράχος ρωτώντας τι είναι για μεσημεριανό. (Είναι 11 π.μ.) “Δεν θέλω να είμαι πολύ αδύνατη και να σπάω κάθε φορά που με ρίχνουν στο Powerball, ξέρεις. Θέλω να μπορώ να συντρίβω τους διαγωνιζόμενους”, λέει.
Πάντα ήθελα να ξέρω αν οι Gladiators προσπαθούν πραγματικά, ειδικά στο Gauntlet, όπου οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να τρέξουν μέσα από ένα διάδρομο με τεράστιους gladiators που κρατούν ρόπαλα και power pads. Ή στο Powerball, όπου οι Gladiators κάνουν rugby tackle στους διαγωνιζόμενους για να τους εμποδίσουν να ρίξουν μπάλες σε καλάθια. Κάποιοι από τους διαγωνιζόμενους είναι μικροσκοπικοί. Το μέγεθος δεν είναι το παν, λέει ο Hammer. “Πάντα προσπαθώ. Είναι δύσκολοι μερικές φορές, όμως. Πρέπει να τους προσέχεις. Γυρίζουν πολύ γρήγορα. Εμείς, που είμαστε τεράστιοι, δεν μπορούμε να γυρίσουμε τόσο γρήγορα. Αλλά δεν κάνω εύκολη ζωή σε κανέναν”.
Στα γυρίσματα στο Sheffield, συναντώ την Aneila Afsar, η οποία κατέκτησε τη δεύτερη θέση στη δεύτερη σεζόν, και τη ρωτώ αν ένιωθε ότι οι Gladiators έδιναν πάντα το 100%. Σε κάποια από τα παιχνίδια, ναι, λέει, όπως στο Unleash, όπου ένας Gladiator κυνηγά ουσιαστικά έναν διαγωνιζόμενο σε μια πορεία με εμπόδια. “Αλλά ειλικρινά, όταν πρόκειται για πράγματα όπως το Powerball, κάποιους από εμάς θα μας σάπιζαν αν έδιναν πραγματικά το 100%. Δηλαδή, έχεις εκεί άτομα όπως η Fury, που έπαιζε ράγκμπι για την Αγγλία, και η Cyclone. Εγώ ήμουν από τους μικρότερους διαγωνιζόμενους. Νομίζω ότι αν με χτυπούσαν με 100% δύναμη, πιθανότατα δεν θα άντεχα πολύ. Θα είχα τραυματίες διαγωνιζόμενους δεξιά και αριστερά, έτσι δεν είναι;”
Ο τραυματισμός είναι επαγγελματικός κίνδυνος και για τους Gladiators. Μέχρι να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της επερχόμενης σεζόν, οι Legend, Athena, Diamond και Bionic ήταν είτε σε πατερίτσες είτε φορούσαν επιδέσμους. Αν κάποιοι από αυτούς είναι οι αγαπημένοι σας, μην ανησυχείτε: όλοι θα εμφανίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, απλώς όχι απαραίτητα με λίκρα. Στην ταινία που παρακολουθούμε, η Legend κάθεται στις κερκίδες μεταμφιεσμένη ως ο μεγαλύτερος θαυμαστής της για ένα σκίτσο που έκανε παιδιά (εντάξει, και εμένα) να γελούν υστερικά.
Η Afsar ήταν η πρώτη hijabi που συμμετείχε στο σόου. Λατρεύω την ποικιλομορφία των Gladiators. Η Athena, η powerlifter Karenjeet Kaur Bains, είναι Σιχ. Η Fury είναι κωφή. Ο Viper είναι Κινέζος. Η Sabre είναι Σκωτσέζα. Υπάρχει ένας Gladiator για όλους – εκτός, ίσως, από τους Ουαλούς. Οικογένειες κάθε χρώματος γεμίζουν τις κερκίδες. Υπάρχει μια διαχρονικότητα στο θέαμα. Οι μαμάδες ντροπιάζουν τους εαυτούς τους με φλογερές αφίσες (“Μπορείς να με τρομάζεις όποτε θέλεις, Phantom!”), τα παιδιά τρέχουν να πιάσουν μπλουζάκια που εκτοξεύονται στο κοινό με κανόνι. Αν ποτέ σκέφτεστε να παρακολουθήσετε τα γυρίσματα των Gladiators, πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι είναι μια 11ωρη ημέρα. Αλλά τι μέρα! Σας επιτρέπουν να μπείτε με πικ-νικ και κλείνουν το μπαρ μόνο πριν από το Eliminator.
Το να φέρνεις διαγενεακή χαρά είναι το καλύτερο, λέει ο Apollo. “Η μεγαλύτερη επιβράβευση που παίρνουμε είναι όταν συναντάμε οικογένειες και λένε, ‘Μας ενώσατε ξανά… Τα παιδιά μου δεν ήθελαν να δουν τίποτα μαζί μας, είναι κολλημένα με το PlayStation ή το YouTube ή ό,τι άλλο – αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα καθίσουν να δουν μαζί μας. Ειλικρινά, είναι απίστευτο. Σχεδόν νιώθω σαν να παίζω για την Αγγλία, είναι σαν το σόου του λαού”.
Για μένα, οι “Gladiators” είναι το αντίδοτο σε έναν άκαρδο και ανόητο κόσμο. Έχοντας εργαστεί ως ρεπόρτερ για 20 χρόνια, έχω περάσει πολύ χρόνο στο σκοτάδι. Φέρτε μου λάμψη! Φέρτε μου σπάντεξ! Φέρτε μου έναν γιγαντιαίο Gladiator που μπορεί να με σηκώσει και να με αγκαλιάσει σαν μωρό! Θα σας ζωγραφίσω μια αφίσα αν μου κάνετε ένα σήμα καρδιάς.
