Μια Σάββατο βράδυ στο Camden του Λονδίνου, οι φίλοι των Getdown Services απολαμβάνουν τις μπύρες τους πριν από μία από τις τελευταίες συναυλίες της χρονιάς από την “καλύτερη μπάντα της Βρετανίας”. Το Electric Ballroom είναι γεμάτο, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για τη δεύτερη εμφάνισή τους εκεί μέσα σε ένα μήνα. Η παρουσία νεαρών με χαρακτηριστικά χτενίσματα εξηγεί γιατί το δίδυμο ανταποκρίνεται στο σλόγκαν του. “Είναι διασκεδαστικοί, κάτι που χρειαζόμαστε τώρα – η ζωή είναι ζοφερή”, λέει η Dulcie. “Και είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι”, προσθέτει η φίλη της Lotte. “Παρόλο που είναι αρκετά χαζοί, είναι προσγειωμένοι”.
Πέρα από το μπαρ, ο Dylan, 22 ετών, δηλώνει ότι βρίσκει τους Getdown Services και τα ατμοσφαιρικά τους beats ενδυναμωτικά: “Είναι ένα garage συγκρότημα από laptop που διασκεδάζει κάνοντας αυτό που αγαπά, και το να το βλέπεις αυτό με κάνει να θέλω να κάνω κι εγώ αυτό που αγαπώ”. Ο φίλος του James, 29 ετών, έχει επιστρέψει για μια δεύτερη εμφάνιση. “Ήρθα και στην άλλη συναυλία των Getdown Services και ένιωσα πιο χαρούμενος από ό,τι στους Oasis”, λέει.
Αφήστε στην άκρη τους Gallagher: Ο Ben Sadler και ο Josh Law ανεβαίνουν στη σκηνή με το “Whatever You Want” των Status Quo και αμέσως ξεκινούν την αλληλεπίδραση υψηλής ενέργειας με το κοινό. Όλοι στο μπαλκόνι που πέρασαν από λίστα προσκλήσεων για απόψε, τους δείχνουν μαζικά και τους λένε “άντε στο διάολο”. Το δίδυμο πατάει φαρδιά σαν παλαιστές σούμο, ενθαρρύνοντας τις ζητωκραυγές και περιστασιακά ξεσκίζοντας μια κιθάρα. Είναι μισό χαοτικό βίντεο αερόμπικ, μισό παιχνίδι από γνωστό βρετανικό θέρετρο – και παρόλο που είναι “αντρικό”, είναι επίσης μια σάτιρα του “αντρικού”. “Αυτό είναι το λιπαρό μου σώμα!” φωνάζει ο Sadler, βγάζοντας μπλουζάκι του με ενθουσιώδεις ζητωκραυγές. “Αυτό δεν είναι LadBible!” φωνάζει ο Law.
Επιστρέφοντας στο Bristol όπου εδρεύουν, οι Getdown Services είναι ήρωες της πατρίδας τους. Μόλις μπαίνουν σε μια παμπ, τους ζητούν για φωτογραφία. Είχαν ένα μνημειώδες 2025: 130 συναυλίες, δύο sold-out περιοδείες στο Ηνωμένο Βασίλειο, διακοπές σε φεστιβάλ, πάνω από μισό εκατομμύριο μηνιαίοι ακροατές στο Spotify και, εκπληκτικά για ένα συγκρότημα με τίτλους τραγουδιών όπως Vomit, Piss and Shit, μια αναφορά στο κόκκινο χαλί από τον Χολιγουντιανό σταρ Walton Goggins. “Κάνει PR για εμάς!” αστειεύεται ο Sadler, αν και είναι σαφές ότι ακόμα προσαρμόζονται στην προσοχή. “Υποθέτω ότι είμαστε μεγαλύτεροι από ό,τι πιστεύαμε ότι ήμασταν”, λέει ο Law.
Η προέλευση του συγκροτήματος ήταν ένα “ατύχημα”. Ως παιδικοί φίλοι που γνωρίστηκαν στο σχολείο στο Minehead, ο Law και ο Sadler, και οι δύο πλέον 31 ετών, είχαν πειραματιστεί σε διάφορα μουσικά πρότζεκτ με τα χρόνια. Όταν άρχισαν να ανταλλάσσουν ιδέες κατά τη διάρκεια της καραντίνας, ενώ ζούσαν σε διαφορετικές πόλεις, ο αδιαφοροποίητος τρόπος τους προς τον ήχο και το θέμα τους “κούμπωσε”: προκλήσεις λέξεων-συνειρμών της ποπ κουλτούρας, χαλαρές ρυθμικές electro-house, και στίχοι για σνακ και λεκέδες. “Είναι πραγματικά απελευθερωτικό να μιλάς γι’ αυτά τα πράγματα”, λέει ο Law για τους πιο σκατολογικούς στίχους τους.
Πρώτο ήρθε το ντεμπούτο άλμπουμ “Crisps” το 2023 – με το εκπληκτικό ομώνυμο κομμάτι να είναι ένας αντι-ροκ σταρ ύμνος που ξεκινά “Έχω σοκολάτα στην τσέπη μου” – ακολούθησε μια σειρά από EPs, συμπεριλαμβανομένων των περσινών “Primordial Slot Machine” και “Crumbs 2”. “Χαμηλά κρεμασμένα φρούτα” όπως ο ποπ τροβαδούρος James Bay και τα 15λεπτα Γεύματα του Jamie Oliver δέχονται χλευασμό – “το να είσαι ενοχλητικός είναι χειρότερο από το να είσαι κακός”, λέει ο Law – αλλά αυτές οι παρατηρήσεις είναι συνήθως μια πρόσοψη για κοινωνικό σχολιασμό, εκφράζοντας απογοητεύσεις μικρών πόλεων και αγκαλιάζοντας την αντρική αντί-τοξικότητα σε όλη της την αστεία αταξία: “Ξυπνάω, πρώτη σκέψη, ελπίζω να μην ουρτάρω σήμερα” λέει το “Drifting Away”.
Η μουσική τους μοιράζεται το ίδιο DNA ροής συνείδησης με πολλούς από τους μετα-πανκ φωνητικούς καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια – Fat Dog, Yard Act, Big Special – αλλά τα τραγούδια τους είναι περισσότερο μια σάρωση σούπερ μάρκετ σε μια indie disco των 00s, ειδικά το “chonky” electro των Daft Punk και Justice. “Μου αρέσει πολύ αυτός ο συμπιεσμένος ήχος. Αποστάζουν μια ιδέα σε κάτι πραγματικά καθαρό”, λέει ο Sadler. “Πιστεύω ότι αυτό υπάρχει πολύ στη μουσική μας. Συγκρινόμαστε με τους Streets και τους Sleaford Mods, και μου αρέσει αυτό το υλικό, αλλά αυτό που πραγματικά αντιγράφουμε φαίνεται να περνά απαρατήρητο”.
Αν υπάρχει ένα κοινό όραμα, είναι ότι “υπάρχει μια πραγματική επιθυμία να κάνουμε ο ένας τον άλλον να γελάει”, λέει ο Law. Οι επιρροές τους περιλαμβάνουν τις τηλεοπτικές εκπομπές “Bottom”, “Alan Partridge” και “Phoenix Nights”. Πράγματι, είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τον Peter Kay να απαγγέλλει ατάκες όπως αυτές στο “Caesar”: “Δεν με νοιάζει αν είσαι εργατικής τάξης / Είσαι ένας γαμημένος ηλίθιος / Δεν σε νοιάζει η μουσική / Απλά σου αρέσουν τα παντελόνια”. Αλλά οι Getdown Services τονίζουν ότι δεν είναι ένα μουσικό δίδυμο όπως οι Tenacious D. είναι ένα συγκρότημα που τυχαίνει να είναι αστείο. “Μόλις κάποιος πει ‘είναι κωμωδία’, το αστείο έχει χαθεί”, λέει ο Sadler.
Και επιπλέον, υπάρχουν πολλά σοβαρά πράγματα. Τον Αύγουστο, κατήγγειλαν το φεστιβάλ Victorious για λογοκρισία διαμαρτυρίας υπέρ της Παλαιστίνης από άλλο συγκρότημα (οι Getdown δώρισαν τα χρήματά τους για τη συμμετοχή τους στο ίδιο φεστιβάλ σε φιλανθρωπία) και καταγγέλλουν την τρανσφοβία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. “Πολλοί βλέπουν δύο λευκούς τύπους χωρίς μπλούζες, να φωνάζουν και να βρίζουν, και πιθανώς πιστεύουν ότι ευθυγραμμιζόμαστε με αυτή τη [ματσιστική συμπεριφορά]”, λέει ο Sadler, “και είναι ωραίο να υπενθυμίζουμε στους ανθρώπους ότι δεν είμαστε από αυτή την πλευρά”.
Όσο για το 2026, υπάρχει ένα δεύτερο άλμπουμ υπό κατασκευή και ενώ μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες έχουν χτυπήσει την πόρτα τους, είναι ευχαριστημένοι με την ανεξάρτητη Bristol label Breakfast Records. Και τι γίνεται με αυτό το tagline; Ξεκίνησε ως αστείο, λένε, αλλά τώρα το αποδέχονται. Στην αρχή, “δεν ήμασταν καν συγκρότημα”, λέει ο Law, “και τώρα νομίζω ότι ίσως είμαστε η καλύτερη μπάντα της Βρετανίας”.
