Η ανάληψη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Φεστιβάλ Bach του Bath από τον Adrian Brendel, μετά την αποχώρηση της αείμνηστης Amelia Freedman, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ωστόσο, η αποφασιστικότητά του να δώσει νέα πνοή στο διήμερο φεστιβάλ είναι εμφανής, κυρίως μέσω της δημιουργίας του BachFest Ensemble. Αυτή η πρωτοβουλία συγκεντρώνει ταλαντούχους μουσικούς, οι οποίοι βρίσκονται στα πρώτα στάδια των αξιοσημείωτων καριερών τους.
Η ενέργεια και η αφοσίωση των νεότερων μουσικών ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή. Σε μια συναυλία με έργα των Handel, Purcell, Bach και Vivaldi, η συνεργασία τους με πιο έμπειρους καλλιτέχνες – όπως ο ίδιος ο Brendel στο τσέλο, ο ομποΐστας Nicholas Daniel και ο Αμερικανός κοντρατενόρος Reginald Mobley – δημιούργησε μια αίσθηση χαράς τόσο κατά την ερμηνεία όσο και στην απόλαυση του κοινού.
Στη Σονάτα για Βιολί σε Ρε μείζονα του Handel, ο Stephen Waarts ως σολίστ εντυπωσίασε με την καθαρότητα του ήχου του και την άψογη διαμόρφωση των μακροσκελών φράσεων. Στα τραγούδια του Purcell, και ιδιαίτερα στο “O Solitude”, ο Mobley έδειξε την προσοχή του στην έμφαση των λέξεων, με τη φωνή του να είναι περισσότερο “φλαουτίστικη” παρά “κανονάτη”. Ωστόσο, στην εκτέλεση του “Ich Habe Genug” του Bach, η φυσική του εκφραστικότητα, σε συνδυασμό με την αξεπέραστη μελωδικότητα του υποχρεωτικού ομπού από τον Daniel, προκάλεσε βαθιά συγκίνηση. Η ερμηνεία του Daniel στο μοναδικό, πρόσφατα ανακαλυφθέν, Κοντσέρτο για Ομποέ σε Ντο ελάσσονα του Handel, όπου η κομψή λυρικότητα συνυφαίνεται με την εντυπωσιακή δεξιοτεχνία, ήταν απλώς εκπληκτική. Η δε συμμετοχή του στην αισιόδοξη άρια “Fammi Combattere” από το “Orlando” του Handel, χάρισε μια εκρηκτική τελευταία πινελιά.
Σε ένα μεσημεριανό ρεσιτάλ, ο νεαρός Φινλανδο-Κουβανός πιανίστας Anton Mejias, με τον χαρακτηριστικό τρόπο παιξίματός του, παρουσίασε μια σειρά από πρελούδια και φούγκες, κυρίως από το Β’ Βιβλίο του “Καλοσυγκερασμένου Κλαβιέρ”, αναδεικνύοντας την πυρετώδη γονιμότητα του μουσικού νου του Bach. Όμως, ακόμα και η περίπλοκη λαμπρότητα αυτών των έργων ωχριούσε μπροστά στην εκπληκτική εφευρετικότητα των “Παραλλαγών Goldberg”. Η εμπνευσμένη επιλογή της διασκευής των παραλλαγών για τρίο εγχόρδων από τον Dmitry Sitkovetsky – που δημιουργήθηκε για να τιμήσει τα 300 χρόνια από τη γέννηση του Bach το 1985 και θεωρείται η πιο ικανοποιητική από τις διάφορες ενόργανες εκδοχές του πρωτότυπου για τσέμπαλο – αποτέλεσε το ιδανικό φινάλε της ημέρας. Σε αυτό το έργο, ο ακούραστος Brendel συνεργάστηκε με τα μέλη του συνόλου, τον βιολιστή Tim Crawford και την βιολονίστα Noga Shaham. Η ένταση της εκτέλεσης, η γαλήνη, η αγωνία, η ευφορία και η σιωπηλά μαγική επανεμφάνιση της “Aria” στο τέλος, ήταν μαγευτικές. Η αρχική σελίδα του χειρογράφου των “Goldberg” υποδηλώνει ότι ο Bach σκόπευε αυτή η μουσική να “χαροποιήσει τις ψυχές των μουσικόφιλων”. Αυτή η ερμηνεία σίγουρα το πέτυχε.
Το επόμενο BachFest θα διεξαχθεί 25-27 Φεβρουαρίου 2027.
