Ο Ferdinand Georg Waldmüller (1793-1865) θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές μορφές της αυστριακής τέχνης του 19ου αιώνα. Υπήρξε ένας χαρισματικός δάσκαλος και ένας αιρετικός καλλιτέχνης που συγκρούστηκε με το κατεστημένο της Ακαδημίας της Βιέννης. Δραστηριοποιήθηκε κατά το κίνημα Biedermeier, μια περίοδο που εκτείνεται από το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων έως τις επαναστάσεις του 1848, οι οποίες κλόνισαν την αυτοκρατορία των Αψβούργων και την αυστριακή ελίτ.
Το κίνημα Biedermeier αντανακλούσε τα γούστα μιας ανερχόμενης αστικής τάξης, προωθώντας εξιδανικευμένα τοπία, ανθικές συνθέσεις και πορτρέτα για τα σαλόνια της εποχής. Μέσα σε αυτό το συντηρητικό πλαίσιο, ο Waldmüller επέλεξε να στραφεί προς μια πιο ωμή απεικόνιση, δίνοντας έμφαση στην ακρίβεια και την ακεραιότητα, κατακρίνοντας παράλληλα τις μεθόδους διδασκαλίας της Ακαδημίας, φτάνοντας το 1857 να ζητήσει ακόμα και την κατάργηση των ακαδημιών.
Η τρέχουσα έκθεση, που φιλοξενείται στην National Gallery στο Λονδίνο από τις 2 Ιουλίου έως τις 20 Σεπτεμβρίου, παρουσιάζει μια σειρά από τοπία, όπως τα «Ερείπια του Ναού της Ήρας Λακινίας» κοντά στον Ακράγαντα (1846) και τη «Θέα του Dachstein από το Sophien-Doppelblick» κοντά στο Ischl (1835). Παρά την επιδίωξή του για ριζοσπαστισμό, το οπτικό αποτέλεσμα διατηρεί μια ελεγχόμενη και ήπια αισθητική.
Ιδιαίτερη τεχνική του ήταν η χρήση λευκού υποστρώματος αντί για καφέ, πρακτική που χάριζε έντονο φως στα έργα του, θυμίζοντας την προσέγγιση των Προραφαηλιτών, με τους οποίους ενδέχεται να ήρθε σε επαφή κατά το ταξίδι του στο Λονδίνο το 1856. Αν και ξεκίνησε αντιγράφοντας Ολλανδούς δασκάλους όπως ο Jacob van Ruisdael, στην πορεία απομακρύνθηκε από την εκφραστικότητα προς χάριν μιας σχεδόν «στρατιωτικής» ακρίβειας. Η έκθεση αυτή αποτελεί μέρος της προσπάθειας της National Gallery να καλύψει τα κενά στις συλλογές της σχετικά με τον γερμανόφωνο ρομαντισμό, προσφέροντας στο κοινό μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ευρωπαϊκής τέχνης.
