Η αναγέννηση της hardcore σκηνής είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα του τελευταίου έτους. Από την άνοδο νεαρών, υποψήφιων για Grammy συγκροτημάτων όπως οι Turnstile και οι Knocked Loose, μέχρι την επιστροφή των Deftones και την ενίσχυση του βρετανικού φεστιβάλ Outbreak, η heavy κιθαριστική μουσική ζει μια νέα εποχή. Μέσα σε αυτό το ανανεωμένο τοπίο, οι False Reality, με το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Faded Intentions” που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, μπορεί να μοιάζουν με νέο όνομα, ωστόσο οι ρίζες τους είναι βαθιές.

Η τραγουδίστρια Rachel Rigby ξεκίνησε την πορεία της ως διοργανώτρια συναυλιών στο Essex και το Λονδίνο σε εφηβική ηλικία, συνεχίζοντας με τη διοργάνωση φεστιβάλ στα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής της. Έχοντας βιώσει για μια δεκαετία την έλλειψη γυναικείας εκπροσώπησης στις αμέτρητες μπάντες που παρακολουθούσε, αποφάσισε να αναλάβει η ίδια τον ρόλο της frontwoman. “Ένιωσα ότι ήταν σημαντικό να στείλω ένα μήνυμα,” δηλώνει. “Οι περισσότεροι φίλοι μου προέρχονται από τη hardcore σκηνή· το μόνο που δεν είχα κάνει ήταν να είμαι σε ένα συγκρότημα.” Η φωνή της είναι αψεγάδιαστη: ωμή και άμεση στη μίξη του άλμπουμ, προσδίδει στα κομμάτια μια αίσθηση ζωντανής εμφάνισης.

Ο κιθαρίστας Dave Connolly, το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος, έχει γράψει τη δική του ιστορία σε σχήματα όπως οι Ironed Out, 50 Caliber και Bun Dem Out. Όλα αυτά τα σχήματα συνδέονται με την Rucktion Records, μια δισκογραφική εταιρεία του Λονδίνου που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με στόχο τη δημιουργία μιας σκηνής αντίστοιχης με αυτή της Νέας Υόρκης. Συγκροτήματα του Λονδίνου όπως οι Knuckledust έγιναν οι τοπικές εκδοχές συγκροτημάτων της Νέας Υόρκης όπως οι Madball, δημιουργώντας ένα μουσικό αποτέλεσμα ισοδύναμο με ένα λακτίνι στο κεφάλι.

Ο ντράμερ Louis Dale αποδίδει στο σύμπαν της Rucktion την είσοδό του στον ήχο στην εφηβεία. “Η φυσικότητα και η ακρίβεια της μουσικής με συνεπήρε, και υπήρχε επίσης, ειλικρινά, ένα επίπεδο βίας που με ενδιέφερε πολύ,” λέει. “Είναι επικίνδυνο και συναρπαστικό.” Εν τω μεταξύ, η αληθινή αγάπη του μπασίστα Joe Cornwell, που πάλλεται από την ενέργεια ενός παιδιού που δεν μεγάλωσε ποτέ, είναι το μελωδικό metalcore από συγκροτήματα όπως οι Poison the Well.

Ως DIY ήχος που ευδοκιμεί με νέους, φιλόδοξους καλλιτέχνες, η hardcore, κατ’ αρχήν, δεν δίνει προτεραιότητα στην κληρονομιά. Ωστόσο, το αθροιστικό αποτέλεσμα των προηγούμενων συγκροτημάτων των False Reality και τα χρόνια ενασχόλησής τους με τον ήχο, προσδίδουν στο “Faded Intentions” ένα πραγματικό πλεονέκτημα. Έχοντας παίξει και κάνει mosh σε χιλιάδες συναυλίες μεταξύ τους, τα τέσσερα μέλη διαθέτουν την αίσθηση του τι κάνει ένα κομμάτι να ξεχωρίζει σε ένα χώρο με μέγιστο αντίκτυπο, και μια καλλιτεχνική ευφυΐα που υπερβαίνει τον κλασικό τύπο των τριών συγχορδιών και του beatdown, χαρακτηριστικά της σκληρότερης μουσικής με την οποία μεγάλωσαν.

Το “Faded Intentions” είναι γεμάτο παιχνιδιάρικες, δυναμικές αλλαγές. Για τους metalheads, υπάρχουν thrash κιθαριστικά σόλο που θυμίζουν τους πρώιμους Metallica, Slayer και Arcangel, ενώ για τους hardcore πιστούς, υπάρχουν άφθονες twostep στιγμές. Η σκληρότητα της μουσικής ενισχύεται από την αφοσίωση της Rigby. Στο “Cost of Spite”, οι στίχοι της διαπερνούν τον θόρυβο: “Υποφέρω, τα βάζω κάτω, παγιδευμένος σε μια άνιση ζωή.” Η ίδια εξηγεί ότι αφορά “το να νιώθεις οργή όταν η σκληρή σου δουλειά και τα πάθη σου ανάγονται στο φύλο, το χρώμα του δέρματός σου ή τη σεξουαλικότητά σου, αλλά στη συνέχεια να ξεφεύγεις από αυτό, να μην σε αλλοιώνεις για να κάνεις τους άλλους να νιώθουν άνετα.”

Το πιο ξεχωριστό, εκπληκτικό στοιχείο της μουσικής τους είναι ο τρόπος που ενσωματώνουν το shoegaze. Το shoegaze μπορεί να είναι συντριπτικά δυνατό, φυσικά, αλλά δεν είναι απαραίτητα βαρύ. Σε κομμάτια όπως το “Sonder”, πλημμυρίζουν τις beatdown στιγμές με παραμόρφωση και μελωδικές φωνητικές αλυσίδες. “Αγαπάμε τον ήχο των Deftones και τον ενσωματώσαμε στον κόσμο μας,” λέει ο Dale. “Το να έχεις ένα interludium είναι ένα πράγμα, αλλά το να μετατρέψεις το shoegaze σε τραγούδι των False Reality είναι άλλο. Θέλουμε να ανατρέψουμε τις προσδοκίες για το τι πρέπει να κάνει ένα hardcore συγκρότημα. Θέλαμε να βγούμε με κάτι απροσδόκητο στο ντεμπούτο άλμπουμ μας – και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.”