Με μια αξιοθαύμαστη αφοσίωση, ίσως και μια δόση ποιητικής διάθεσης, ένας κινηματογραφιστής επιστρέφει σε μια σειρά ταινιών με αμφίβολη πορεία, 20 χρόνια μετά την πρώτη του προσπάθεια που σημείωσε μια μικρή επιτυχία. Η ταινία τρόμου “Silent Hill”, βασισμένη στο ομώνυμο βιντεοπαιχνίδι, έχει αποκτήσει ένα φανατικό κοινό τις δεκαετίες που πέρασαν από την κυκλοφορία της το 2006. Ωστόσο, δεν θεωρείται ακριβώς κλασική του είδους ούτε αγαπημένη σειρά, έχοντας μόνο ένα λιγοστό sequel το 2012 – μέχρι τώρα. Το “Return to Silent Hill” επαναφέρει τον σκηνοθέτη της πρώτης ταινίας, Christopher Gans, για μια νέα ιστορία που διαδραματίζεται στην ίδια καπνισμένη, ερειπωμένη πόλη, βασισμένη αυτή τη φορά στο βιντεοπαιχνίδι “Silent Hill 2”. Οι χαρακτήρες σε αυτές τις ταινίες τείνουν να εισέρχονται σε ένα μέρος που είναι προφανώς στοιχειωμένο ή καταραμένο, αρνούμενοι να φύγουν ακόμη και όταν γίνεται σαφές ότι θα έπρεπε, και αποφασίζουν να αποδράσουν μόνο αφού είναι πολύ αργά. Ίσως ο Gans να μπορεί να ταυτιστεί.
Ή ίσως είναι ο μόνος κατάλληλος για τη δουλειά, επειδή κανείς άλλος δεν θα την αναλάβει. Αυτό θα μπορούσε σχεδόν να περιγράψει τον James (Jeremy Irvine), τον άτυχο πρωταγωνιστή του “Return to Silent Hill”. Μετά από μια τυχαία γνωριμία λόγω τροχαίου ατυχήματος με τη Mary (Hannah Emily Anderson), η οποία ανεκδιήγητα αποτρέπει την προσπάθειά της να φύγει από το σπίτι, οι δυο τους ερωτεύονται, και μετά από λίγο καιρό ο James μετακομίζει στην παράξενη πόλη της Mary. Ως ζωγράφος, μπορεί να πάει οπουδήποτε (αν και αν υπήρχε λόγος που η Mary δεν μπορούσε να φύγει, δεδομένου ότι ήταν έτοιμη να πάρει το λεωφορείο όταν συναντήθηκαν, τον έχασα). Παρά το γεγονός ότι η ταινία παραλείπει ό,τι τους καθιστά τόσο άμεσα συμβατούς, ο James είναι πλήρως αφοσιωμένος· κάποιος έπρεπε να είναι.
Εκτός από τη γνωριμία τους, η σχέση του James και της Mary απεικονίζεται κυρίως σε φλας μπακ καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, κάτι που αρχικά προσδίδει μια σκοτεινή ρομαντική ίντριγκα που έλειπε από την πρώτη ταινία. Γνωρίζουμε, βασιζόμενοι σε σκηνές στην αρχή που διαδραματίζονται αρκετά μετά την πρώτη τους συνάντηση, ότι κάποια στιγμή η Mary και ο James θα χωριστούν, βυθίζοντάς τον σε απόγνωση. Μέσα σε αυτό το θρηνητικό κλίμα, λαμβάνει ένα μυστηριώδες γράμμα που τον οδηγεί πίσω στην πόλη Silent Hill, υπονοώντας ότι η Mary βρίσκεται κάπου εκεί. Όταν φτάνει στον δρόμο εισόδου και βρίσκει ένα φραγμένο τούνελ, ο James δεν πτοείται και ακολουθεί ένα μονοπάτι. Όταν φτάνει στην πόλη και τη βρίσκει σχεδόν άδεια και καλυμμένη με στάχτη, δεν μπορεί να αποτρέψει τον εαυτό του από το να την εξερευνήσει. Όταν ένας βρώμικος, καλυμμένος με πληγές άντρας κάνει ένα διάλειμμα από τον εμετό σε μια σκουριασμένη τουαλέτα για να πει στον James ότι η πόλη είναι “ένα μεγάλο νεκροταφείο”, ο ήρωάς μας απλώς ανασηκώνει τους ώμους και συνεχίζει γενναία.
Αποδεικνύεται ότι η δημιουργία μιας ταινίας τρόμου όπου ο ήρωας είναι πιο αδιάφορα περίεργος (ή αφελής) παρά φοβισμένος είναι μια δύσκολη πρόταση. Η επίμονη, αβίαστη πορεία του James υποτίθεται ότι υποδηλώνει την εμμονική του αφοσίωση στη Mary – αν και θα περίμενε κανείς ότι κάποιος τόσο προσκολλημένος στην πρώην του θα αναγνώριζε μια μυστηριώδη γυναίκα (η Anderson ξανά) που του μοιάζει, μόνο που έχει, ας πούμε, ξανθά μαλλιά. (Και η Mary έχει ξανθά μαλλιά.) Παρόλα αυτά, για λίγο, οι παράλληλες πορείες του παρελθόντος, όπου ο James έχει αυξανόμενη ανησυχία με την παράξενη “οικογένεια” της Mary, και του παρόντος, όπου στοιχειώνεται από συμβολικά και κυριολεκτικά δαιμόνια, προσδίδουν στο “Return to Silent Hill” μια ισχυρότερη αίσθηση σκοπού και μυστηρίου από ό,τι του αξίζει πραγματικά. Καθώς προχωρά, όμως, η ταινία αποτελείται όλο και περισσότερο από τον James να περιπλανιέται σε ένα οπτικά διακριτό τοπίο και να συναντά διάφορα παράξενα θεάματα.
Με άλλα λόγια, 20 χρόνια μετά, ο Gans ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει πώς να ξεφύγει από τον ανοιχτό περιορισμό του gameplay, ούτε καν να του δώσει την ορμή ενός παιχνιδιού με αποστολή. Υπάρχουν σίγουρα κάποιες “κινηματογραφικές” εικόνες εδώ, όπως μια ορδή αηδιαστικών πλασμάτων που μοιάζουν με διασταύρωση ξυρισμένων αρουραίων και Xenomorphs από το Alien, ή ακόμη και λιγότερο φανταστικά στοιχεία, όπως το πώς η ψυχίατρος του James (Nicola Alexis) εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε σπασμένα θραύσματα καθρέφτη για το πρώτο μισό της ταινίας. Ωστόσο, το υλικό από τα φλας μπακ κάνει τρομερή δουλειά στην καθιέρωση μιας βάσης πραγματικού κόσμου, κάνοντας ολόκληρο το εγχείρημα να μοιάζει με φασματική ψευδαίσθηση, μειώνοντας τον αντίκτυπο των τρομακτικών στιγμών.
Ίσως ακριβώς αυτή η αμφισημία του ονειρικού κόσμου να έχει προσελκύσει τον Gans πίσω στο Silent Hill. Αν ισχύει αυτό, ο James μοιάζει πραγματικά με ένα avatar για τον σκηνοθέτη του: πεπεισμένος ότι υπάρχει κάτι ουσιαστικό εδώ, αγνοώντας όλα τα προειδοποιητικά σημάδια του αντίθετου. Δεν έχει απομείνει τίποτα άλλο να κάνει παρά να ελέγξει ξανά σε άλλα 20 χρόνια. Το “Return to Silent Hill” προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 23 Ιανουαρίου.
