Ο σεναριογράφος Michael Lesslie και ο σκηνοθέτης Aneil Karia έχουν δημιουργήσει μια απόκοσμη και αυστηρή νέα ερμηνεία του “Άμλετ” του Σαίξπηρ. Η νέα αυτή εκδοχή περιλαμβάνει αλλαγές στη σειρά των σκηνών και παραλείψεις, με μερικές ελαφρές εκσυγχρονίσεις και μια συνολική απογύμνωση του κειμένου. Πρόκειται για μια λιτή και προκλητική ανάγνωση, η οποία, αυτή τη στιγμή, απέχει πολύ από την πλούσια ενσυναίσθηση και την εξιλεωτική προσέγγιση της ταινίας “Hamnet” της Chloé Zhao, που επικεντρώνεται στις φανταστικές καταβολές του έργου.
Η δράση τοποθετείται στο σύγχρονο Λονδίνο, στον κόσμο των σκιωδών οικογενειακών επιχειρήσεων και της δυσλειτουργίας, σε σκηνές γαμήλιων γιορτών, με αδιάφορους συνωμοτικούς συνεργάτες και SUV να διασχίζουν τους νυχτερινούς δρόμους. Ο Άμλετ σε αυτή την εκδοχή θυμίζει έντονα τον Kendall Roy από τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά “Succession”.
Ο Riz Ahmed υποδύεται τον πρίγκιπα, ο οποίος βρίσκεται τρομοκρατημένος από ένα φασματικό όραμα του νεκρού πατέρα του (Avijit Dutt). Σε μια ανατριχιαστική σκηνή, ο πατέρας του τον καλεί σε μια σκοτεινή αστική ταράτσα για να του ανακοινώσει ότι δολοφονήθηκε από τον αδελφό του, Claudius (Art Malik). Ο Claudius, στην παρούσα εκδοχή, είναι ένας σκληροτράχηλος κερδοσκόπος ακινήτων που έχει εκδιώξει μια κοινότητα ανθρώπων που ζούσαν σε σκηνές, υπό την ηγεσία του Fortinbras, από μια προνομιακή περιοχή. Στη συνέχεια, προτίθεται να παντρευτεί τη μητέρα του Άμλετ, Gertrude (Sheeba Chaddha).
Ο Άμλετ αποσύρεται σε μια κατάσταση σοκαρισμένης, οργισμένης αναποφασιστικότητας και ένα είδος αντιπαραθετικής τρέλας, που έχει στόχο να εκθέσει τους ενόχους, ενώ παράλληλα τον απαλλάσσει από πραγματική ποινική ευθύνη. Αυτή η προσέγγιση δημιουργεί ένα αυξανόμενο πέπλο γνήσιας έντασης. Ο Timothy Spall ενσαρκώνει τον ευγενικό αλλά απειλητικό Polonius, η δολοφονία του οποίου είναι ωμά σαφής και βίαιη, και εσκεμμένη, με τρόπο που δεν απαντάται στο πρωτότυπο.
Η Morfydd Clark υποδύεται την Ophelia, κόρη του Polonius, η οποία είναι βαθιά πληγωμένη από την ξαφνική και φανατική ψυχρότητα του πρώην μνηστήρα της, Άμλετ. Ο Joe Alwyn είναι ο αδελφός της, Laertes.
Ο Ahmed στηρίζει την παραγωγή με την ερμηνεία του ως ένα άτομο που συνταράσσεται από αδυναμία και αυτο-μίσος. Η ταινία παραλείπει τις περισσότερες μονόλογες (συμπεριλαμβανομένων των “Alas, poor Yorick” και του κρανίου), οι οποίοι παραδοσιακά κερδίζουν την συμπάθεια του κοινού για τον Άμλετ. Ωστόσο, ο μονόλογος “To be, or not to be” παραμένει, με τον Άμλετ σχεδόν να τον φωνάζει στο τιμόνι του αυτοκινήτου του. Η σημασία της Ophelia για τον Άμλετ αυξάνεται ελαφρώς, καθώς μέρος του διαλόγου του Άμλετ με τον Horatio εκτρέπεται προς εκείνη. Ωστόσο, η παράλειψη της σκηνής τρέλας της Ophelia, θεωρούμε, είναι ένα λάθος.
Συνολικά, πρόκειται για μια έξυπνη και εστιασμένη αφήγηση, η οποία, τουλάχιστον αρχικά, επιτρέπει στον θεατή να θέσει το ερώτημα: τι θα γινόταν αν ο Claudius, όσο ασυνείδητος και αρπακτικός κι αν είναι, ήταν στην πραγματικότητα αθώος του φόνου; Τι θα γινόταν αν το φάντασμα και η κατηγορία του ήταν μια παραισθησιογόνος ψευδαίσθηση του Άμλετ, μια ψυχοσεξουαλική προβολή της δικής του αηδίας; Υπάρχει μια σχολαστική ψυχρότητα σε αυτόν τον Άμλετ.
Ο “Άμλετ” κυκλοφορεί στις 6 Φεβρουαρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 10 Απριλίου στις ΗΠΑ.
