Σε ηλικία 96 ετών, απεβίωσε ο Eric Huntley, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του, Jessica, συνίδρυσε τον ριζοσπαστικό εκδοτικό οίκο Bogle L’Ouverture το 1968 στο Λονδίνο. Ο οίκος αυτός δημιουργήθηκε με σκοπό να αναδείξει το ταλέντο των μαύρων συγγραφέων. Αρχικά λειτουργούσε με μια πρέσα στο σαλόνι του σπιτιού τους στο δυτικό Λονδίνο, αλλά γρήγορα ξεπέρασε τις αυτοσχέδιες εγκαταστάσεις. Το 1975, ο εκδοτικός οίκος μετατράπηκε στο βιβλιοπωλείο Bogle L’Ouverture, το οποίο καθιερώθηκε ως κέντρο της κοινότητας και ανεπίσημο συμβουλευτικό κέντρο, πέρα από ένα χώρο πώλησης βιβλίων εκτός του κυρίαρχου ρεύματος.

Ο Bogle L’Ouverture υποστήριξε συγγραφείς όπως οι Linton Kwesi Johnson, Valerie Bloom, Lemn Sissay, Beryl Gilroy και Donald Hinds. Οι Huntley συμμετείχαν επίσης στη δημιουργία της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Ριζοσπαστικών και Τρίτου Κόσμου (International Book Fair of Radical and Third World Books), η οποία διεξήχθη από το 1982 έως το 1995. Η έκθεση αυτή ένωσε και ενίσχυσε τις ιδέες μαύρων διανοουμένων, καλλιτεχνών και ακτιβιστών από διάφορες ηπείρους.

Πέρα από το εκδοτικό του έργο, ο Huntley επί πολλά έτη δραστηριοποιήθηκε σε εκστρατείες για τη φυλετική δικαιοσύνη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπήρξε βασικό στέλεχος της Ένωσης Εκπαιδευτικών και Κοινοτικών Εργαζομένων Καραϊβικής (Caribbean Education and Community Workers Association) και του Κινήματος Μαύρων Γονέων (Black Parents Movement). Η πρώτη δημιουργήθηκε ως απάντηση στην ρατσιστική ταξινόμηση μεγάλου αριθμού μαύρων παιδιών ως “εκπαιδευτικά υπολειπόμενων”, ενώ η δεύτερη αγωνίστηκε κατά των νόμων “sus” που επέτρεπαν στην αστυνομία να σταματά, να ερευνά και να συλλαμβάνει άτομα με την υποψία πρόθεσης διάπραξης εγκλήματος, μέτρο που εφαρμόστηκε δυσανάλογα εναντίον νεαρών μαύρων ατόμων τις δεκαετίες του 1970 και 1980.

Ο Huntley συμμετείχε ενεργά στην Ημέρα Δράσης Μαύρων (Black People’s Day of Action) το 1981, η οποία ακολούθησε την ανεπαρκή αστυνομική ανταπόκριση στην πυρκαγιά του New Cross στο νοτιοανατολικό Λονδίνο τον Ιανουάριο του 1981. Η πυρκαγιά αυτή, για την οποία υπήρχαν ισχυρές υποψίες ότι ήταν ρατσιστικής προέλευσης, στοίχισε τη ζωή σε 13 νεαρούς μαύρους ανθρώπους (ένας επιζών αυτοκτόνησε αργότερα, ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών στους 14).

Γεννημένος στο Georgetown της British Guiana (σημερινή Γουιάνα), ο Eric ήταν ένα από τα 12 παιδιά του Frank, φύλακα φυλακών, και της Selina, νοικοκυράς. Ως λαμπρός και προσεκτικός μαθητής, παρακολούθησε το πρωτοβάθμιο σχολείο Smith Memorial στο Georgetown, αλλά δεν μπόρεσε να συνεχίσει στο γυμνάσιο λόγω δυσχερειών στην οικογένεια. Όταν ο πατέρας του μετατέθηκε στο Berbice, ο Eric εργάστηκε στο τοπικό ταχυδρομείο ως αγγελιοφόρος και εκπαιδεύτηκε σύντομα ως Μεθοδιστής ιεροκήρυκας. Ωστόσο, εγκατέλειψε σύντομα το ιερατικό λειτούργημα, προς μεγάλη απογοήτευση του ευσεβούς πατέρα του, και επέστρεψε στο Georgetown, όπου συνέχισε ως ταχυδρομικός υπάλληλος.

Το 1948 γνώρισε τη Jessica Carroll, μια ασκούμενη δακτυλογράφο, και παντρεύτηκαν το 1950, μετακομίζοντας στο κοντινό Buxton, όπου ο Eric εργαζόταν ως ταχυδρόμος.

Με τις εντάσεις να αυξάνονται μεταξύ των συνδικάτων και των βρετανικών αρχών, οι Huntley συνεργάστηκαν με τους μαρξιστές πολιτικούς Cheddi και Janet Jagan και τον συνάδελφό τους Forbes Burnham για τη δημιουργία του Λαϊκού Προοδευτικού Κόμματος (People’s Progressive party) το 1950, αγωνιζόμενοι για την ανεξαρτησία.

Η νίκη του κόμματος στις εκλογές του 1953 οδήγησε στη διακήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης και στην αναστολή του συντάγματος της αποικίας από τη βρετανική κυβέρνηση, με το αιτιολογικό μιας επικείμενης επανάστασης. Το 1954, ο Huntley συνελήφθη για παραβίαση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και πέρασε ένα χρόνο στη φυλακή του Georgetown, όπου εργαζόταν εκείνη την περίοδο ο πατέρας του. Αργότερα, περιέγραψε τη “ψυχική οδύνη” που προκάλεσε η κατάσταση και στους δύο.

Μετά την αποφυλάκισή του το 1955, το ασταθές πολιτικό κλίμα τον ώθησε να αναζητήσει μια καλύτερη και ασφαλέστερη ζωή στη Βρετανία το 1957. Ήταν μια δύσκολη απόφαση, καθώς έπρεπε να αφήσει πίσω την Jessica και τους δύο νεαρούς γιους τους, Karl και Chauncey. Όταν έφτασε στο κρύο, ομιχλώδες Southampton, τα μειονεκτήματα του κοστουμιού του γάμου που φορούσε έγιναν εμφανή. Κατάφερε να εξασφαλίσει εργασία στο ταχυδρομικό κέντρο Mount Pleasant στο Λονδίνο και παρακολουθούσε μαθήματα σε βραδινό σχολείο, ενώ ταυτόχρονα αποταμίευε χρήματα για τα εισιτήρια της Jessica και των αγοριών. Εκείνοι τον εντάχθηκαν το 1962, και στο Λονδίνο το ζευγάρι απέκτησε και τρίτο παιδί, τον Accabre.

Αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στην εύρεση στέγης στην πρωτεύουσα, κάποια στιγμή η οικογένεια διέμενε στο σπίτι φίλων από το Τρινιντάντ, τους John και Irma La Rose. Το σπίτι των La Rose ήταν ένας χώρος γεμάτος πολιτικές συζητήσεις για το κίνημα της αποαποικιοποίησης. Ο Huntley το περιέγραψε ως “πανεπιστήμιο”, και εκεί γνώρισε τον νεαρό πολιτικό ακτιβιστή από τη Γουιάνα Walter Rodney, ο οποίος παρακολουθούσε μεταπτυχιακές σπουδές στο SOAS University of London.

Ο Walter Rodney άφησε βαθιά εντύπωση στους Huntley, και το 1968 αποφάσισαν να ιδρύσουν τον Bogle L’Ouverture (που πήρε το όνομά του από δύο ήρωες της μαύρης αντίστασης, τον Paul Bogle και τον Toussaint L’Ouverture) για τη διανομή των ομιλιών του Rodney στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εκείνη την εποχή, τα New Beacon Books του La Rose (ιδρύθηκαν το 1966) και τα Allison & Busby (1967) ήταν οι μόνες άλλες εκδόσεις μαύρων στο Λονδίνο.

Αυτοχρηματοδοτούμενος και λειτουργώντας από το σπίτι των Huntley στο Ealing, ο εκδοτικός οίκος εξέδωσε τον πρώτο του τίτλο, “The Groundings With My Brothers” του Rodney, το 1969. Αργότερα, εξέδωσαν το “Dread Beat and Blood” του Kwesi Johnson (1975), διάφορα βιβλία του Andrew Salkey, το “Black Teacher” της Gilroy (1976), και συλλογές ποιημάτων των Bloom, Sissay, Sam Greenlee, Lucinda Roy, Imruh Bakari και John Lyons. Το βιβλιοπωλείο Bogle L’Ouverture άνοιξε το 1975 και μετονομάστηκε σε Walter Rodney bookshop μετά τη δολοφονία του Rodney το 1980.

Μεταξύ 1977 και 1979, όταν η υποστήριξη προς το Εθνικό Μέτωπο (National Front) βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, το κατάστημα δέχτηκε πολυάριθμες ρατσιστικές επιθέσεις. Όταν έσπασαν τζάμια στην 11η τέτοια επίθεση, ο Huntley, μαζί με άλλους ιδιοκτήτες βιβλιοπωλείων μαύρων, πραγματοποίησαν διαμαρτυρία στο Υπουργείο Εσωτερικών, αναγκάζοντας την αστυνομία να παράσχει επαρκή ασφάλεια στις επιχειρήσεις τους και να λάβει σοβαρά υπόψη τα εγκλήματα. Ο Bogle L’Ouverture επέζησε μέχρι το 1991, με τον Huntley να αποδίδει την παρακμή του στην αύξηση των ενοικίων και στις περικοπές επιχορηγήσεων.

Η επιχείρηση δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να αποφέρει κέρδη, και ενώ η Jessica αφοσιώθηκε πλήρως στη λειτουργία της, ο Eric εργαζόταν ως πωλητής ασφαλειών με μερική απασχόληση. Μετά το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου, επέστρεψαν στις εκδοτικές δραστηριότητες από το σπίτι τους, εκδίδοντας περιστασιακά.

Η υπεράσπιση κοινοτικών αιτημάτων από τον Eric συνεχίστηκε μέχρι την 10η δεκαετία της ζωής του, όταν παρατήρησε ότι “ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ: υπάρχει πάντα κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς”. Έγγραφα σχετικά με τον ακτιβισμό και τις εκδόσεις των Huntley φυλάσσονται πλέον στα Αρχεία Φίλων των Huntley (The Friends of the Huntley Archives) στα Αρχεία του Μητροπολιτικού Λονδίνου (London Metropolitan Archives).

Ο Karl απεβίωσε το 2011 και η Jessica το 2013. Μετά τον θάνατό της, ο Eric δημιούργησε έναν κοινοτικό κήπο στο Ealing προς τιμήν της. Τον αφήνουν πίσω ο Chauncey και ο Accabre, εννέα εγγόνια, 15 δισέγγονα και ένα τρισέγγονο.

Ο Eric Lindbergh Huntley, εκδότης και πολιτικός ακτιβιστής, γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1929, και απεβίωσε στις 21 Ιανουαρίου 2026.