Ο τρίτος δίσκος των Dry Cleaning, με τίτλο “Secret Love“, είναι γεμάτος προκλητικούς στίχους που κεντρίζουν την περιέργεια. Από αλλόκοτες εικόνες όπως “μανιτάρι εξωγήινης διακλάδωσης, πηγαίνω γυμναστήριο για να αδυνατίσω” ή “το σπίτι των ονείρων μου είναι ένας αρνητικός χώρος βράχου”, μέχρι την απροσδόκητη εξομολόγηση “όταν ήμουν παιδί, ήθελα να είμαι άλογο, τρώγοντας κρεμμύδια, καρότα, σέλινο”, η μπάντα εξερευνά νέες καλλιτεχνικές διαδρομές. Ωστόσο, μια φαινομενικά πιο απλή φράση από το κομμάτι “Cruise Ship Designer” φαίνεται να κεντρίζει το περισσότερο ενδιαφέρον. “Φροντίζω να υπάρχουν κρυφά μηνύματα στη δουλειά μου”, δηλώνει η τραγουδίστρια Florence Shaw, καθώς το κομμάτι κορυφώνεται με ένα δυνατό κιθαριστικό riff που καταλήγει σε ένα ενοχλητικό, οξύ ήχο.
Αρχικά, ο στίχος αυτός φάνηκε να χαρακτηρίζει τη δουλειά των Dry Cleaning, και ειδικότερα της Shaw. Από την πρώτη τους εμφάνιση με το EP “Sweet Princess” το 2018, οι Dry Cleaning, ένα τετράπτυχο από το νότιο Λονδίνο, είχαν χαρακτηριστεί με επίθετα όπως “σουρεαλιστικοί”, “αιθέριοι” και “δυσνόητοι”. Οι περισσότερες βρετανικές μπάντες που εμφανίστηκαν περίπου την ίδια περίοδο, με ένα παρόμοιο μείγμα post-punk κιθάρας και spoken-word φωνητικών, ακούγονταν θυμωμένες, σαρκαστικές ή απλώς κωμικές. Οι Dry Cleaning, αντίθετα, φάνταζαν μυστηριώδεις. Οι στίχοι της Shaw ήταν κολάζ από παρεξηγημένες παρατηρήσεις, ανακυκλωμένα σχόλια από το YouTube, γραμμές από διαφημίσεις και ασυνέπειες, που αποδίδονταν με μια φωνή τόσο παγερή που απέκλειε την ιδέα του παιχνιδιάρικου. Έχει χαρακτηριστεί ποικιλοτρόπως ως “ανηδονική” και “αχρωματική”, αλλά ίσως θα μπορούσε να περιγραφεί πιο απλά ως ευγενικά βαριεστημένη. Περιστασιακά, μεταβαίνει από την ομιλία στο τραγούδι με μια ακατέργαστη φωνή που θυμίζει τη φράση του Stuart Moxham των Young Marble Giants για την λιτή φωνή της Alison Statton, “σαν να βρισκόταν στο σταθμό των λεωφορείων ή κάτι τέτοιο”. Όλα αυτά ήταν ενδιαφέροντα μπερδεμένα: εδώ ήταν τραγούδια που πράγματι μπορούσαν να περιέχουν κρυφά μηνύματα, που έμοιαζαν με γρίφους που πρέπει να λυθούν.
Ωστόσο, ο στίχος στο “Cruise Ship Designer” είναι πιο περίπλοκος από μια απλή περιγραφή της καλλιτεχνικής της διαδικασίας. Δεν αποδίδεται από την Shaw, αλλά μέσω αυτής, καθώς η άθλια πρωταγωνίστρια του τραγουδιού εκστομίζει κούφιες, αυτοεπιβεβαιωτικές κοινοτοπίες για το επάγγελμα που επέλεξε: “Ο σχεδιασμός κρουαζιερόπλοιων είναι, για μένα, προνόμιο και μάθημα… είναι ένα ισχυρό πλοίο για ένα ισχυρό μυαλό.” Στο πλαίσιο αυτό, φαίνεται να χλευάζει την ιδέα της φόρτωσης της δουλειάς με κρυφά μηνύματα ως κάτι απελπιστικά παρεξηγημένο: και αν αυτό πιστεύεις ότι κάνεις, υπονοείται, κάνεις λάθος.
Και παρά τις περίεργες εικόνες (“αλάτι, ζάχαρη, ζωηρά πιάτα, ηφαιστειακός φωτισμός, στόμα της κόλασης”), τα τραγούδια στο “Secret Love” υποδηλώνουν ότι η πραγματική δεξιότητα της Shaw ως στιχουργού μπορεί να βρίσκεται σε κάτι πιο πεζό και άμεσα συγκινητικό από το να στήνει γρίφους για να τους ξεδιαλύνει ο ακροατής. Όταν δεν διακωμωδεί τις αυταπάτες των σχεδιαστών κρουαζιερόπλοιων – ή, μάλλον, χρησιμοποιεί τη φιγούρα του σχεδιαστή κρουαζιερόπλοιου για να εξετάσει τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι αισθάνονται υποχρεωμένοι να δικαιολογήσουν τις πιο αμφιλεγόμενες αποφάσεις τους – είναι πολύ καλή στο να ζωγραφίζει στοιχειωμένα στιγμιότυπα φαινομενικά συνηθισμένων ζωών που, με πιο προσεκτική εξέταση, βγαίνουν εκτός ελέγχου: η αφηγήτρια του “My Soul/Half Pint”, η οποία παρουσιάζει την άρνησή της να καθαρίσει το σπίτι της ως μια τολμηρή φεμινιστική διαμαρτυρία, αλλά είναι πολύ πιο ταραγμένη από ό,τι φαίνεται αρχικά· η influencer του “Evil Evil Idiot”, που εκτοξεύει συμβουλές ευεξίας που δεν είναι απλώς άχρηστες, αλλά δυνητικά επιβλαβείς· ο “edgelord” που απεικονίζεται στο “Blood”, του οποίου ο κυνισμός και η μισανθρωπία πήζουν σε μακάβριο βία.
Ο κύριος χαρακτήρας στο “Let Me Grow and You’ll See the Fruit” ανοίγει το τραγούδι εξυμνώντας τις χαρές μιας μοναχικής ημέρας άδειας – “κανείς δεν έρχεται με βιντεοκλήση, έρευνα ή φωτογραφία ηλιθίου” – αλλά καταλήγει να ξεσπάει τη μοναξιά και την αποξένωσή του: “Ο κόσμος γελάει μαζί μου, είμαι τέτοια καταστροφή.” Αυτά είναι τραγούδια που ποτέ δεν μοιάζουν απλώς με κάποιον που προσπαθεί να γίνει έξυπνος, παρόλο που είναι προφανές ότι η στιχουργός πίσω από αυτά είναι. Ούτε μοιάζουν παράξενα για χάρη της παραδοξότητας: έχουν έναν πραγματικό, ενστικτώδη συναισθηματικό αντίκτυπο.
Θα μπορούσε κανείς να επισημάνει την οξύτητα και την ενσυναίσθηση των στίχων της Shaw ως έναν λόγο για τον οποίο οι Dry Cleaning ξεχωρίζουν μέσα στη μόδα του “sprechgesang” indie. Υπάρχει επίσης η ικανότητα της μπάντας να συνδέει τις λεκτικές της πτήσεις με συνοπτικά, εύστοχα, δυναμικά τραγούδια και την μουσική τους εκφραστικότητα. Αν η ξιδάτη, παραμορφωμένη κιθάρα είναι ακόμα η κύρια δύναμη στο “Secret Love”, ο ήχος του άλμπουμ – παραγωγής της Cate Le Bon – ξεπερνά αισθητά αυτό το έδαφος, μπαίνοντας σε 80s funk με κινητήρα, στο εναρκτήριο “Hit My Head All Day”· απειλητικές, αργές ατμόσφαιρες στο “Evil Evil Idiot”· συνθετικοί θόρυβοι στο “I Need You”. Υπάρχει ακόμη και μια υπόνοια παραμορφωμένου folk στην κιθαριστική φιγούρα που οδηγεί το “Secret Love (Concealed in a Drawing of a Boy)”. Όλα λειτουργούν, με ισχυρό αποτέλεσμα. Η αίσθηση μιας μπάντας που έχει ξεπεράσει την αρχική της αποστολή, έχει ξεπεράσει την αρχική της αξία ως “WTF?” και μετακινείται με αυτοπεποίθηση σε νέους χώρους, είναι δύσκολο να την αγνοήσει κανείς.
