Ο Sonny Rollins δεν αποτελεί απλώς έναν δεξιοτέχνη του σαξοφώνου, αλλά έναν ζωντανό μύθο που με το μοναδικό του ύφος κατάφερε να αλλάξει την πορεία της τζαζ. Από την εποχή που συνεργαζόταν με τους Miles Davis και Thelonious Monk, μέχρι τις μεταγενέστερες προσωπικές του αναζητήσεις, η δισκογραφία του παραμένει σημείο αναφοράς για κάθε μουσικόφιλο.

Η πορεία του ξεκίνησε να γίνεται εντυπωσιακή ήδη από τη δεκαετία του 1950. Στο άλμπουμ Tenor Madness του 1956, ο Rollins συναντά τον John Coltrane, δημιουργώντας μια αλησμόνητη μουσική μονομαχία. Λίγο αργότερα, το Saxophone Colossus (1957) καθιερώνει τη φήμη του, με τον κριτικό Whitney Balliett να παρομοιάζει τον αυτοσχεδιαστικό του οίστρο με εκείνον του Charlie Parker.

Η αναζήτηση του Rollins δεν σταμάτησε ποτέ. Στο Way Out West (1957), πειραματίστηκε με το ελάχιστο σχήμα μπάσου και ντραμς, ενώ στο Village Vanguard παρουσίασε την επιβλητική του παρουσία σε ζωντανές ηχογραφήσεις. Δεν έλειψαν και οι στιγμές κοινωνικής συνείδησης, όπως στο Freedom Suite (1958), όπου το πολιτικό κλίμα της εποχής στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτυπώθηκε στη μουσική του.

Χαρακτηριστική παραμένει η περίοδος που απομονώθηκε στη γέφυρα Williamsburg Bridge της Νέας Υόρκης για να εξασκηθεί, γεγονός που οδήγησε στο άλμπουμ The Bridge (1962). Ακόμα και στις επισκέψεις του στο Ronnie Scott’s στο Λονδίνο, ο Rollins μαγνήτιζε το κοινό, χτίζοντας μια ιδιαίτερη σχέση με τον πιανίστα Stan Tracey.

Η καριέρα του συνεχίστηκε με αξιοσημείωτες δουλειές όπως το Sunny Days, Starry Nights (1984) και το This Is What I Do (2000), αποδεικνύοντας ότι η έμπνευσή του δεν είχε ηλικία. Μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές ήταν η συναυλία του στο Berklee School of Music στη Βοστώνη, λίγες μόλις ημέρες μετά την τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο ίδιος και η σύζυγός του Lucille βίωσαν από κοντά την κατάρρευση των κτιρίων του World Trade Center. Η ερμηνεία του σε εκείνο το live απέσπασε βραβείο Grammy το 2006, επισφραγίζοντας μια πορεία γεμάτη δημιουργικότητα και δύναμη.