Η δημόσια εικόνα των γυναικών στον χώρο της μουσικής φαίνεται να αποτελεί πεδίο διαρκούς αμφισβήτησης και τοξικής κριτικής. Η περίπτωση της CMAT και της Olivia Rodrigo αναδεικνύει τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: την ανηλεή επίθεση απέναντι σε οτιδήποτε δεν χωράει στα στενά πρότυπα που επιβάλλει μια μειοψηφία χρηστών του διαδικτύου.
Πρόσφατα, η CMAT εμφανίστηκε στο BBC Radio 1’s Big Weekend στο Sunderland, όπου έγινε δέκτης τόσο αποκρουστικών σχολίων για το σώμα της, που το βρετανικό δίκτυο αναγκάστηκε να απενεργοποιήσει τη δυνατότητα σχολιασμού στα σχετικά βίντεο. Η ίδια εξέφρασε τη βαθιά της λύπη, τονίζοντας πως παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν με αυξανόμενη συχνότητα. Δεν είναι η πρώτη φορά: πριν από δύο χρόνια, στο ίδιο φεστιβάλ, είχε αντιμετωπίσει παρόμοιο κύμα μισογυνισμού, το οποίο ενέπνευσε το τραγούδι της “Take a Sexy Picture of Me”, μια σάτιρα για τα αδύνατα πρότυπα ομορφιάς που καλούνται να υπηρετήσουν οι γυναίκες.
Την ίδια στιγμή, η 23χρονη Olivia Rodrigo δέχεται κριτική για τις ενδυματολογικές της επιλογές στην περιοδεία για το νέο της άλμπουμ, “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love”. Παρά το γεγονός ότι τα φορέματα τύπου babydoll που επιλέγει αποτελούν φόρο τιμής στις γυναίκες της πανκ σκηνής των 90s, όπως η Courtney Love και η Kathleen Hanna, πολλοί χρήστες τα χαρακτήρισαν ανάρμοστα, κατηγορώντας την τραγουδίστρια για “προώθηση παιδεραστίας”. Η Rodrigo απάντησε δηκτικά στο “Popcast” των New York Times, επισημαίνοντας την παράνοια μιας κουλτούρας που κανονικοποιεί την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, φορτώνοντας στις γυναίκες την ευθύνη για τη συμπεριφορά των ανδρών.
Το κοινό στοιχείο στις δύο υποθέσεις είναι ο περιορισμός της ελευθερίας των γυναικών να υπάρχουν στον δημόσιο χώρο χωρίς να κρίνονται. Όπως επισημαίνει η CMAT, πολλές φορές η σωματική της διάπλαση παρουσιάζεται ως πολιτική δήλωση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για το σώμα της, το οποίο υφίσταται συνεχή πίεση. Η τεχνολογία και οι μηχανισμοί του διαδικτύου, μέσω πιθανών συντονισμένων επιθέσεων, φαίνεται να ενισχύουν μια συντηρητική αναδίπλωση, καθιστώντας την επιτυχία για μια γυναίκα καλλιτέχνιδα μια διαρκή δοκιμασία.
