Στο ιστορικό Kelly’s Cellars του Μπέλφαστ, εκεί όπου η παραδοσιακή μουσική διαχέεται από το βάθος του χώρου, οι Ross Cullen και Benedict Goddard, φορώντας ακόμη την υγρασία της βροχής, κάθονται σε μια γωνιακή εσοχή και παραγγέλνουν δύο ποτήρια stout. Μαζί αποτελούν το ντουέτο Chalk. Ενώ οι Kneecap έχουν εκτοξευτεί από το Μπέλφαστ, οι Chalk, με μια πιο αργή πορεία, σιγοκαίνε δίπλα τους. Το δίδυμο, που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στον κινηματογράφο στο πανεπιστήμιο, έχει περάσει πέντε χρόνια χτίζοντας μια ζωντανή παράσταση που μπορεί να ανταγωνιστεί τις καλύτερες στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Φανταστείτε τη νοερή ευφορία των Underworld και τη συσσωρευμένη απειλή των Nine Inch Nails, αλλά ριζωμένες στη μουσική του Μπέλφαστ, από το πανκ των Stiff Little Fingers και των Rudi, μέχρι τα beats του David Holmes και την rave σκηνή της εποχής Sugar Sweet. «Θέλαμε να κάνουμε όσο περισσότερο θόρυβο μπορούσαμε με δύο μόνο άτομα», λέει ο Goddard. «Αλλά δεν θέλαμε ποτέ να περιοριστούμε από αυτό.»
Μια τριλογία EPs, οι “Conditions”, σφυρηλάτησαν την ένταση. Το πρόσφατα κυκλοφορημένο ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Crystalpunk“, είναι το σημείο όπου το φυτίλι συναντά τελικά την πυρίτιδα. «Crystal σημαίνει όμορφο, την ηλεκτρονική πλευρά των πραγμάτων, αλλά και αρκετά αιχμηρό και καταστροφικό», εξηγεί ο Goddard για τον τίτλο. «Μας βοήθησε να βρούμε τον ήχο μας. Μετά από αυτό, δεν θα μπορούσε να ονομαστεί αλλιώς.»
Ανάμεσα στα Troubles, οι μουσικοί χώροι του Μπέλφαστ μπορούσαν να αποτελέσουν ουδέτερο έδαφος, όταν όλα τα άλλα στην πόλη ήταν ήδη προκαθορισμένα. Το άλμπουμ των Chalk είναι αγκυρωμένο στις κρίσεις ταυτότητας που ακολούθησαν εκείνα τα χρόνια. Ο κιθαρίστας και πιανίστας Goddard, με Άγγλο πατέρα και Ιρλανδή μητέρα, μεγάλωσε ανάμεσα στο Monaghan της Ιρλανδίας και το Armagh της Βόρειας Ιρλανδίας. Στην Αγγλία, είναι Ιρλανδός· στην Ιρλανδία, είναι Άγγλος. «Ποια ήταν η ταυτότητά μου όλο αυτό το διάστημα;» αναρωτιέται, όχι εντελώς ρητορικά. «Δεν υπάρχει σημαία για ανθρώπους σαν εμάς», λέει ο Cullen. «Ούτε Red Hand of Ulster, ούτε τρίχρωμη. Οπότε φτιάξαμε τη δική μας.» Αναφέρει ότι το κεντρικό κομμάτι του άλμπουμ, το οκτάλεπτο “Béal Feirste”, το ιρλανδικό όνομα για το Μπέλφαστ, «είναι για αυτό το αίσθημα του να είσαι διεκδικούμενος και από τις δύο πλευρές».
Ο Cullen, στα φωνητικά και την παραγωγή, προέρχεται από μια μικτή θρησκευτική οικογένεια – Προτεστάντης πατέρας, Καθολική μητέρα – και ο πατέρας του μεγάλωσε κατά τη διάρκεια των Troubles, βάζοντας τα δάχτυλά του μέσα σε τρύπες από σφαίρες σε αυτοκίνητα. Αυτή η κληρονομιά – τραύματος, μιας πόλης που αργά ξεμπλέκεται – διατρέχει το άλμπουμ. «Όπου κι αν προέρχεσαι, αν οι γονείς σου είναι από διαφορετικές θρησκείες ή διαφορετικές πλευρές, μπορείς να νιώσεις αυτό το σύνδρομο του απατεώνα», λέει ο Cullen. «Θέλουμε να βάλουμε τη δική μας μικρή υποσημείωση εκεί και να πούμε: έτσι είναι μετά από όλα αυτά.» Στο κύμα των αντι-μεταναστευτικών ταραχών στη Βόρεια Ιρλανδία το 2025, και με το φάσμα της θρησκευτικής βίας να παραμένει βαρύ, «υπάρχει ακόμη ανάγκη να συναντηθούμε. Χωρίς μίσος, χωρίς διαίρεση.»
Η μουσική είναι γεμάτη τοπικές λεπτομέρειες, όπως το καυστικό “Skem”, που πήρε το όνομά του από ένα γκράφιτι που παρατήρησε ο Cullen στο πλάι τρένων που διέσχιζαν τον Βορρά. Φαντάστηκε έναν επιβάτη να το ακούει ακριβώς τη στιγμή που το “Skem” περνούσε σαν θόλωμα: «Σκέφτηκα ότι άξιζε μια προσπάθεια.»
Το ρεφρέν του “Béal Feirste” – «ώμος με ώμο» – αντλείται από το “Ireland’s Call”, τον ύμνο του ράγκμπι σε ολόκληρο το νησί, ο οποίος διαχειρίζεται διακριτικά την ενότητα μεταξύ κοινοτήτων που δεκαετίες πολιτικής δεν κατάφεραν. «Μεγάλωσα παίζοντας ράγκμπι», λέει ο Cullen. «Ο πατέρας μου ήταν ο προπονητής· συνήθιζε να μου παίζει το Tubthumping των Chumbawamba πριν από κάθε προπόνηση.» Ο Goddard κουνάει το κεφάλι: «Γιατί ο αθλητισμός κατάφερε αυτό που η πολιτική δεν μπορούσε;» Ο Cullen δεν χάνει την ευκαιρία: «Οι αθλητές γενικά δεν προσπαθούν να φαίνονται cool. Έχεις δει ποτέ έναν αθλητή γοτθικού στυλ;»
Στο βίντεο για το πρώτο single, “IDC”, ο Cullen περιπλανιέται στην πόλη φορώντας μια δερμάτινη μάσκα πλήρους προσώπου διακοσμημένη με καρφιά και κρύσταλλα, προκαλώντας αιφνιδιασμένα βλέμματα από τους Σαββατιάτικους καταναλωτές. Αυτό αποτυπώνει μια άλλη κεντρική ένταση στους Chalk: την αντιπαράθεση της τέχνης με το ευγενικό άτομο πίσω από τη μάσκα. «Δεν έχω πάει ποτέ σε θεραπεία ή κάτι τέτοιο», λέει ο Cullen, «αλλά ο σκοπός μερικών από αυτά τα τραγούδια είναι ίσως να επιστρέφω στον νεότερο εαυτό μου. Να πηγαίνω στο σχολείο και να νιώθω λίγο σαν ξένος, λίγο πιο παράξενος, τα γούστα σου να είναι διαφορετικά: αυτό το άτομο θα υπάρχει πάντα μέσα σου.» Έχει μεγαλώσει με αυτό, λέει – γνωρίζοντας τους γονείς του διαφορετικά ως ενήλικας, γίνοντας σιγά σιγά πιο άνετος με τον εαυτό του. «Αυτά τα τραγούδια είναι ένα όχημα που χτιζόταν για πολύ καιρό – μια μικρή φυσαλίδα που πετάει, που ζούσε μέσα μου. Τώρα μπορώ επιτέλους να την αφήσω να βγει.»
Έπαιξαν στο SXSW αυτόν τον μήνα, πριν από μια περιοδεία στη Βόρεια Αμερική και μια ευρωπαϊκή περιοδεία που ολοκληρώνεται στην πατρίδα τους τον Μάιο. Ο Goddard, ο οποίος ζει στο Μπέλφαστ οκτώ χρόνια και σκοπεύει να μείνει, θυμάται πώς ένας φίλος είπε ότι η πόλη «υπερβαίνει» – πολιτισμικά μιλώντας, «χτυπάει πολύ πάνω από το βάρος της». «Δεν είναι ο πιο ροκ εν ρολ τρόπος να το πεις, αλλά δεν κάνουν λάθος. Έχουμε μια τέτοια DIY στάση. Θα προτιμούσα σχεδόν η βιομηχανία να έρχεται σε εμάς.» Ο Cullen σηκώνει το βλέμμα από το ποτήρι του, η παραδοσιακή μουσική ακόμη διαχέεται από την διπλανή αίθουσα. «Παίζουμε για να καλύψουμε τη διαφορά με άλλες πόλεις, είναι δίκαιο. Αλλά όχι μόνο θέλουμε να είμαστε εδώ, θέλουμε να είμαστε μέρος του τι μπορεί να γίνει.»
Το “Crystalpunk” κυκλοφορεί τώρα από την Alter Music.
