Ο Danny L Harle παρουσιάζει το “Cerulean”, ένα άλμπουμ που, αν και δεν είναι το επίσημο ντεμπούτο του, ξεχωρίζει για την εντυπωσιακή λίστα συνεργατών του. Με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως η Clairo, η Caroline Polachek, η PinkPantheress και η Dua Lipa, το “Cerulean” σηματοδοτεί την άνοδο του Harle στην κορυφή της pop παραγωγής. Η μουσική του αντλεί έμπνευση από την pop-trance που κυριαρχούσε στο BBC Radio 1 στις αρχές της δεκαετίας του 2000, καθώς και από την Eurodance του brand Clubland.
Ο ίδιος ο Harle περιγράφει το άλμπουμ ως “το μήνυμά του” και εκφράζει την ελπίδα να γίνει αποδεκτό. Σύμφωνα με σχετικό δελτίο τύπου, ο καλλιτέχνης εμπνέεται από μια “ιδιαίτερη πτυχή της ιταλικής τέχνης, που περιλαμβάνει από τον συνθέτη της Αναγέννησης Monteverdi μέχρι τα club hits της εποχής Y2K των Eiffel 65”.
Είναι εμφανές ότι η επιρροή των Eiffel 65 είναι πολύ πιο αισθητή στα κομμάτια, όπως τα “Laa”, “Te Re Re” και “Island (Da Da Da)”, παρά του Monteverdi. Η προσέγγιση αυτή, όπου συνδυάζονται στοιχεία Euro pop-trance με αναφορές στην κλασική μουσική, ενδέχεται να προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με την ειλικρίνεια της καλλιτεχνικής πρόθεσης. Παραδείγματα όπως το “Laa”, με τη μελωδία του να θυμίζει το “Sandstorm” του Darude, ή το “Island (Da Da Da)”, που παντρεύει την trance με έναν ακορντεόν, ενισχύουν αυτή την αίσθηση.
Εναλλακτικά, ο Harle μπορεί να εκτελεί μια ειλικρινή προσπάθεια διάσωσης μουσικής που αγάπησε στην νεότητά του. Αυτό υποδηλώνει το κομμάτι “Azimuth”, με την εντυπωσιακή φωνή της Polachek, που μοιάζει με ένα κράμα δύο χαρακτηριστικών tropes της εποχής: την pop-trance και το μελοδραματικό, gothy hard rock των Evanescence, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θυμίζει συμμετοχή της Eurovision από πρώην σοβιετική δημοκρατία.
Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται επίσης ορχηστρικά κομμάτια, άλλα εκτενή και άλλα ως ενδιάμεσα. Το “Teardrop in the Ocean”, για παράδειγμα, μεταβαίνει επιδέξια από την ατμοσφαιρική στην έντονη διάθεση. Ένα σύντομο κομμάτι με τη φωνή της Clairo ξεκινά χωρίς συνοδεία και καταλήγει με κινηματογραφικές χορδές, ενώ ένα άλλο με την PinkPantheress είναι τόσο πλαστικό που κάνει το έργο της PinkPantheress να ακούγεται σαν Mahalia Jackson.
Ωστόσο, το “Cerulean” στερείται μιας pop μελωδίας ή ενός hook τόσο αξεπέραστου όσο του “Set You Free” των N-Trance, του “Miracle” των Fragma ή του “Pretty Green Eyes” των Ultrabeat. Κομμάτια που θα μπορούσαν να αποπροσανατολίσουν όσους δεν πείθονται από την επιφανειακή ευκολία των επιρροών του Harle. Συνεπώς, η απήχηση του “Cerulean” θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη νοσταλγία του ακροατή. Για όσους θεωρούν τις εποχές των Cascada, Kelly Llorenna και των συλλογών Trance Nation ως κορυφαία στιγμή της pop ιστορίας, το άλμπουμ αυτό είναι ιδανικό. Για τους υπόλοιπους, αποτελεί μια γλυκιά και έντονη εμπειρία, που μπορεί να προκαλέσει ακούσιο σφίξιμο των δοντιών.
