Σε κάθε μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή επανέρχεται η ίδια πλάνη: η πεποίθηση ότι οι βόμβες μπορούν να ξαναγράψουν την ιστορία. Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν ανασχεδιάζει ραγδαία τον χάρτη της περιοχής, ωστόσο υπάρχουν ανθεκτικές πραγματικότητες που κανένας στρατιωτικός βομβαρδισμός δεν μπορεί να εξαλείψει.

Καθώς διαφαίνεται το τέλος των εχθροπραξιών, το ερώτημα που παραγκωνίζεται είναι τι παραμένει σταθερό. Η γεωγραφία υπαγορεύει τη μοίρα της περιοχής από την αρχή του πολιτισμού. Το Στενό του Ορμούζ, που ελέγχει το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, η Διώρυγα του Σουέζ και η εύφορη ημισέληνος παραμένουν στρατηγικά σημεία που κανένα στρατόπεδο δεν μπορεί να μετακινήσει. Το Ιράν, η Υεμένη και η Αίγυπτος θα συνεχίσουν να δεσπόζουν σε αυτά τα κρίσιμα περάσματα, ανεξάρτητα από το ποιος ασκεί την εξουσία.

Παράλληλα, το Παλαιστινιακό ζήτημα παραμένει ζωντανό. Η πεποίθηση ότι η καταστροφή του «άξονα της αντίστασης» θα έθετε την Παλαιστίνη στο περιθώριο είναι μια δομική πλάνη. Το πρόβλημα προϋπήρχε της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και η δεινή θέση των οκτώ εκατομμυρίων Παλαιστινίων υπό κατοχή δεν θα αλλάξει με τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης ή την εξουδετέρωση της ηγεσίας της.

Την ίδια στιγμή, οι θρησκευτικές διαιρέσεις και η ευθραυστότητα των αραβικών κρατών παραμένουν. Οι εντάσεις σε χώρες όπως το Ιράκ, ο Λίβανος και η Υεμένη δεν γεννήθηκαν με την Ιρανική Επανάσταση ούτε θα λήξουν με την ήττα του Ιράν. Οι σιιτικές κοινότητες στο Μπαχρέιν, το Ιράκ, τον Λίβανο και τη Σαουδική Αραβία έχουν δικά τους κοινωνικά αιτήματα που υπερβαίνουν την τύχη της Τεχεράνης. Τα αραβικά κράτη, με τις αδύναμες θεσμικές δομές και τις παραγωγικές τους δυσλειτουργίες, παραμένουν εκτεθειμένα στις ίδιες προκλήσεις.

Τέλος, η επιρροή του πολιτικού Ισλάμ δεν εξαντλείται στον ιρανικό άξονα. Για εκατομμύρια ανθρώπους, το Ισλάμ παραμένει πηγή ταυτότητας και δικαιοσύνης, ένα σημείο αναφοράς που δεν θα εξαφανιστεί με την καταστροφή της πυρηνικής εγκατάστασης Fordow κοντά στην Qom. Η ιστορία διδάσκει ότι οι πόλεμοι μπορεί να αλλάζουν κυβερνήσεις, αλλά σπάνια αγγίζουν την ουσία των βαθύτερων κοινωνικών και πολιτικών δομών της περιοχής.