Η Μπριζίτ Μπαρντό, το παγκοσμίως αναγνωρισμένο sex symbol της Γαλλίας, έζησε μια ζωή γεμάτη φώτα δημοσιότητας, αλλά και κριτική. Στις αρχές της καριέρας της, η γαλλική δημοσιογραφία την αποκαλούσε “BB”, ένας τίτλος που αναδείκνυε τη γοητεία της, αλλά και μια ιδιότυπη, σχεδόν “παιδική” αίσθηση που προσέδιδαν κάποιοι στον χαρακτηρισμό της. Καθώς αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο στα μέσα της δεκαετίας του ’70, αφιερώνοντας τη ζωή της στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων και στη δράση κατά της εισαγωγής εμπορευμάτων από φώκιες, η γαλλική εφημερίδα Le Monde την αποκάλεσε “BB-phoque”, έναν όρο που αναφερόταν στα “μωρά φώκια” με μια υπονοούμενη, δυσάρεστη αναφορά σε αγγλικό λογοπαίγνιο. Παρά τη σφοδρή πατριωτική της δράση και τον θαυμασμό της για τον Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος ανταπέδιδε την εκτίμηση, η σχέση της με τη Γαλλία δεν ήταν πάντα ομαλή. Στον 21ο αιώνα, οι εκστρατείες της για τα δικαιώματα των ζώων πήραν νέες διαστάσεις, με επιθέσεις κατά του χαλάλ κρέατος και έντονες κατηγορίες για “ισλαμοποίηση” της Γαλλίας, γεγονός που περιπλέξει περαιτέρω τη θέση της στη σύγχρονη κοινωνία.
Στη δεκαετία του ’50, πριν την έλευση της σεξουαλικής επανάστασης, του Νέου Κύματος και του φεμινισμού, η Μπαρντό αντιπροσώπευε το απόλυτο σύμβολο σεξουαλικότητας, νεότητας και, κυρίως, μοντερνισμού. Ήταν η αόρατη δύναμη που εμψύχωσε νέους σκηνοθέτες, όπως ο Φρανσουά Τρυφό, να αμφισβητήσουν τις καθιερωμένες νόρμες του κινηματογράφου. Η Μπαρντό αποτέλεσε την πιο εντυπωσιακή πολιτιστική εξαγωγή της χώρας, ισοδύναμη με τους “Beatles” της Γαλλίας, μια απελευθερωμένη, αισθησιακή ντίβα που προκαλούσε δέος στους άνδρες Αμερικανούς θεατές, σε μια εποχή που η απεικόνιση σεξουαλικών σκηνών στην οθόνη ήταν ακόμα σπάνια και η σεξουαλικότητα παρουσιαζόταν με μετριοπάθεια και χιούμορ. Παρόλο που δεν διέθετε τις κωμικές ικανότητες της Μέριλιν Μονρόε, η Μπαρντό διέθετε αθώοτητα, γοητεία και μια γλυκύτητα που συχνά επισκιαζόταν από την επικέντρωση στην πορνογραφία και τον σεξιστικό θαυμασμό.
Η Μπαρντό τροφοδότησε ένα αδηφάγο μέσο ενημέρωσης, εμφανιζόμενη ως “φονιάς ανδρών”, οι εραστές και οι πρώην σύζυγοί της οποίας διαγκωνίζονταν δημοσίως για εκείνη. Ωστόσο, η Μπαρντό έφτασε σχεδόν στα όρια της τρέλας από τη συνεχή παρενόχληση. Ήταν μια δημόσια προσωπικότητα της οποίας η εικόνα καταναλωνόταν όχι μόνο μέσω των ταινιών, αλλά και από εξώφυλλα περιοδικών, φωτογραφίες παπαράτσι και κακοπροαίρετα δημοσιεύματα. Μόνο η Τζένιφερ Άνιστον, στη δική μας εποχή, έχει βιώσει κάτι παρόμοιο.
Μετά από κάποιους ρόλους νεαρής κοπέλας με καστανά μαλλιά, η Μπαρντό έκανε το εντυπωσιακό της ντεμπούτο το 1956, στην ηλικία των 22 ετών, σε μια ρομαντική κομεντί Technicolor με τίτλο “Και ο Θεός Έπλασε την Γυναίκα”. Ερμήνευσε έναν αποκαρδιωτικά όμορφο ξανθό χαρακτήρα, με την χαρακτηριστική, αισθησιακή κίνηση της δεκαετίας του ’50. Ο χαρακτήρας της προσέλκυσε την αυτοκαταστροφική εμμονή ενός μεγαλύτερου άνδρα – μια τάση που έγινε κοινό μοτίβο στις ταινίες της Μπαρντό – και ποθούνταν από νεότερους άνδρες, συμπεριλαμβανομένου, σε έναν πρώιμο ρόλο, του σοβαρού Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, ο οποίος θα γινόταν εραστής της Μπαρντό στην πραγματική ζωή. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον τότε σύζυγο της Μπαρντό, Ροζέ Βαντίμ, ο οποίος έλεγχε την προσωπική και επαγγελματική της ζωή.
Η Μπαρντό συνεργάστηκε με σοβαρούς σκηνοθέτες. Ο Λουί Μαλ την σκηνοθέτησε στο “Vie Privée” (Ιδιωτική Ζωή, 1961), όπου υποδύεται μια εκδοχή του εαυτού της, το επίκεντρο υστερικής διασημότητας και ενοχλητικής παρακολούθησης, με ξανθές “μιμητές” της Μπαρντό παντού στους δρόμους του Παρισιού, με τον χαρακτήρα της να οδεύει προς μια τρομερή κατάληξη, παρόμοια με την πριγκίπισσα Νταϊάνα, εξαιτίας των μέσων ενημέρωσης. Ωστόσο, η άτυχη μοίρα της Μπαρντό ήταν να την υποτιμά ο πιο γνωστός σκηνοθέτης απ’ όλους: ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Στο “Le Mépris” (Η Εξουθένωση, 1963), υποδύεται την Καμίλ, την όμορφη σύζυγο του προβληματισμένου σεναριογράφου Μισέλ Πικολί. Η γύμνια της Μπαρντό παρουσιάζεται ως το απόλυτο σύμβολο του ταπεινού εμπορευματοποιημένου κινηματογράφου, αλλά υπάρχει κάτι κυνικό και μισογυνικό στην προσέγγιση του Γκοντάρ.
Μια πιο ευφυής και παιχνιδιάρικη απάντηση στην κολοσσιαία διασημότητα της Μπαρντό ήρθε από την Ανιές Βαρντά στην ταινία της “Le Bonheur” (Η Ευτυχία, 1965). Ένας ξυλουργός και η σύζυγός του σκέφτονται να πάνε να δουν μια ταινία με πρωταγωνίστρια τη Μπαρντό και την Ζαν Μορώ. Η σύζυγός του τον ρωτάει ποια προτιμά: τη Μπαρντό ή τη Μορώ; Με γενναιότητα, απαντάει ότι προτιμά εκείνη από τις δύο σταρ. Τότε η Βαρντά κόβει απότομα στο ντουλάπι του εργαστήριου του – καλυμμένο με φωτογραφίες της Μπαρντό. Φυσικά και την προτιμούσε! Ποιος δεν την προτιμούσε;
Καθώς η δεκαετία του ’60 συνεχιζόταν, η Μπαρντό έκανε πολλές μέτριες ταινίες, αν και οι θαυμαστές της έχουν μια αδυναμία στο “Shalako” (1968), ένα κάπως παράξενο γουέστερν που έκανε με τον Σον Κόνερι, του οποίου την περούκα, όπως αναφέρεται, τη βρήκε ενοχλητική. Έπειτα, προχώρησε στην πολιτική ακτιβισμό, μια από τις πιο έντονες γαλλικές στιγμές στην μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Κατά τη διάρκεια του σκι στο Μεριμπέλ το 1965, η Μπαρντό ταράχθηκε όταν ο Τσάρλι, ένας σκύλος του Αλέν Ντελόν που φρόντιζε, δάγκωσε στο πόδι έναν άλλο σκιέρ: τον ίδιο τον Γάλλο πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ ντ’Εστέν, ο οποίος μαγεύτηκε από τις υπερβολικές απολογίες της Μπαρντό και τον τρόπο που επάλειφε το πόδι του με αλοιφή – τον μετέτρεψε σε έναν απίθανο πολιτικό σύμμαχο. Η Μπαρντό, ωστόσο, χλευάστηκε για τις εκστρατείες της για τα ζώα, ακόμη και πριν αφοσιωθεί πλήρως σε αυτές. Το σπίτι της στο Μπαζός, κοντά στο Παρίσι (τώρα σπίτι του Ιδρύματος Μπριζίτ Μπαρντό), ήταν ένας χώρος όπου τα ζώα μπορούσαν να περιφέρονται ελεύθερα: έξι κατσίκες, δώδεκα γάτες, ένα κουνέλι, 20 πάπιες, ένας γάιδαρος και μερικά πρόβατα. Η μυρωδιά ήταν ιδιαίτερη.
Η Μπαρντό πρωταγωνίστησε σε κάποιες σπουδαίες ταινίες. Το “La Vérité” (Η Αλήθεια, 1960), σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό, είναι ένα καταιγιστικό δικαστικό δράμα με τον χαρακτήρα της Μπαρντό στο εδώλιο του κατηγορουμένου για φόνο. Εάν ο δικηγόρος υπεράσπισής της μπορεί να αποδείξει ότι δεν ήταν προμελετημένος, τότε μπορεί να αθωωθεί με τη γαλλική ρήτρα “crime passionnel” (έγκλημα πάθους). Τα φλας-μπακ δείχνουν τη θλιβερή ζωή της ως φυγά, εμμονική με άνδρες που είχαν εμμονή μαζί της, ημι-άστεγη, που κατέληξε στην πορνεία. Ο χαρακτήρας της σκανδαλίζει το δικαστήριο διαβάζοντας το προκλητικό μυθιστόρημα της Σιμόν ντε Μπωβουάρ “Οι Μανδαρίνοι”. (Η ντε Μπωβουάρ ήταν θαυμάστρια της Μπαρντό). Είναι μια συγκλονιστική ιστορία, με μια πανηγυρική, υπερασπιστική τελική ομιλία από την Μπαρντό, που καταγγέλλει την υποκρισία και τη σκληρότητα της τιμωρητικής παλαιότερης γενιάς.
Αλλά το αγαπημένο μου είναι το “En Cas de Malheur” (Σε Περίπτωση Έκτακτης Ανάγκης, 1958), ένα φοβερό αστυνομικό μελόδραμα προσαρμοσμένο από ένα θρίλερ του Ζορζ Σιμενόν και σκηνοθετημένο από τον Κλοντ Ωτάν-Λαρά. Η Μπαρντό υποδύεται μια γυναίκα κατηγορούμενη για βίαιη ληστεία, η οποία γοητεύει τον μεσήλικα δικηγόρο της για να κατασκευάσει στοιχεία που θα την αθωώσουν. Ο δικηγόρος παίζεται από τον Ζαν Γκαμπέν, και υπάρχει μια πραγματική, εκρηκτική χημεία μεταξύ αυτών των δύο εμβλημάτων του γαλλικού κινηματογράφου, παλιού και νέου. Οι σκηνές τους μαζί έχουν μια πραγματική τρυφερότητα και θαυμάσια μελαγχολία, ειδικά όταν ο χαρακτήρας της Μπαρντό πιστεύει ότι είναι ερωτευμένη με τον ευγενικό αλλά κυνικό της μεγαλύτερο άνδρα – ένας υπέροχος ρόλος για τον Γκαμπέν. “On est heureuse!” (Είμαστε ευτυχείς!) δηλώνει στον ουρανό: Παρακολουθώντας την Μπαρντό σε αυτήν την ταινία, αρκεί για να νιώσεις ευτυχισμένος.
