Η εφηβική σειρά “Boarders” του Daniel Lawrence Taylor, μοιάζει με Τρώα ιππέα. Με την αισθητική της, θα μπορούσε κανείς να τη συγχέει με μια λαμπερή κωμωδία του CBBC. Ωστόσο, η σειρά, που παρακολουθεί μια ομάδα έγχρωμων εφήβων από τα εσωτερικά προάστια να εισέρχονται στον κόσμο ενός elite οικοτροφείου, αποτελεί μια καυστική σάτιρα αυτών των θεσμών. Δεν στοχεύει μόνο στην επιτήδευση και την παράδοση των βρετανικών οικοτροφείων – αν και υπάρχει άφθονο υλικό για την οικεία υποτίμηση των αθλητόπαιδων του ράγκμπι. Προχωρά επίσης παραπέρα για να εξερευνήσει το φάσμα των απίστευτα περίπλοκων δυναμικών που ανακύπτουν καθημερινά για τους έγχρωμους ανθρώπους σε elite ιδρύματα.
Ας δούμε τους δύο πρώτους κύκλους, οι οποίοι υιοθέτησαν μια απροσδόκητα κυνική προσέγγιση στην επιχείρηση της διαφορετικότητας, της ισότητας και της ένταξης. Αφού οι έφηβοι εγγράφονται στο φανταστικό St Gilbert’s, αναδύεται γρήγορα ότι το πρόγραμμα υποτροφιών τους είναι μια προσπάθεια να αποκατασταθεί η εικόνα του σχολείου, η οποία έπληξε μετά από έναν μαθητή που περιέχυσε σαμπάνια σε έναν άστεγο.
Αυτό που ακολουθεί σίγουρα δεν είναι μια μετα-φυλετική ουτοπία, αλλά ούτε και μια καταστροφή. Οι μαθητές ανταποκρίνονται στα νέα τους περιβάλλοντα με διαφορετικούς τρόπους. Η Leah (Jodie Campbell), μια ριζοσπάστρια, συγκρίνει τον χώρο με την ταινία “Get Out”, ενώ ο Femi (Aruna Jalloh) διασκεδάζει με τα πλούσια αγόρια σε μια προσπάθεια αφομοίωσης. Η επιλογή του σεναρίου να εξετάσει τις εμπειρίες πέντε μαθητών, αντί μόνο ενός, σημαίνει ότι αποφεύγει επιδέξια τις υπεργενικεύσεις για “την έγχρωμη εμπειρία”.
Ο τρίτος κύκλος τους παρακολουθεί στους τελικούς τους εξεταστικούς όρους, ξεκινώντας με όλους τους μαθητές σε καραντίνα μετά από ένα περιστατικό βανδαλισμού. Η Leah, που κατέστρεψε ένα πορτρέτο ενός αποικιοκράτη στον πρώτο κύκλο, έχει προσφορά από το Oxford και υπερβάλλει στις προσπάθειές της, ρισκάροντας την υγεία της για να εξασφαλίσει τα δύο A* και ένα A. Η πλοκή της μας δίνει λεπτομέρειες που μπορεί να μην περιμένετε: έχει καθυστέρηση περιόδου και δεν ξέρει αν οφείλεται στο άγχος. Ο “τσαχπίνης” Toby (Sekou Diaby) πηγαίνει επίσης στο Oxbridge. Ο Femi προσπαθεί να επικεντρωθεί στο δράμα του, αλλά αποσπάται από έναν περίπλοκο ρομαντισμό. Εν τω μεταξύ, ο Omar (Myles Kamwendo) σκέφτεται να ακολουθήσει το καλοπατημένο μονοπάτι, επιλέγοντας το ίδιο πανεπιστήμιο με τον δικό του ερωτικό ενδιαφέρον. Η προσοχή μας διανέμεται σχετικά ισότιμα σε αυτό το καστ χαρακτήρων. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι χάνουμε το ενδιαφέρον – το δράμα διατηρεί τα πράγματα φρέσκα με ανατροπές που ξεδιπλώνονται αργά καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Υπάρχει κάτι στο “Boarders” που μοιάζει πολύ αληθινό. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή, παρά την πλοκή της συνάντησης κόσμων, η σειρά αντλεί έμπνευση από τη ζωή. Ο Taylor είχε την ιδέα για τη σειρά αφού διάβασε ένα άρθρο για έγχρωμα παιδιά που έλαβαν υποτροφίες για το Rugby school – και ενσωμάτωσε επίσης κάποιες από τις εμπειρίες του από την παρακολούθηση του Royal Holloway ως έγχρωμος κάτοικος του νότιου Λονδίνου. Είναι προφανές από την παρακολούθηση ότι η σειρά έχει ένα κυρίως έγχρωμο δωμάτιο σεναριογράφων, συλλαμβάνοντας καθημερινές λεπτομέρειες όπως το να ζητάς από τους φίλους σου να αποκαλούν τη μαμά σου “θεία”, και την απογοήτευση του να μην έχεις πού να κάνεις τα μαλλιά σου σε κατά κύριο λόγο λευκές περιοχές. Αντί να μοιάζουν με ένα νεύμα και ένα κλείσιμο του ματιού σε έγχρωμο κοινό, αυτές οι πινελιές δίνουν βάθος στην παράσταση. Και οι έφηβοι μιλούν όπως μιλούν πραγματικά οι νέοι έγχρωμοι του Λονδίνου, κάτι που εξακολουθεί να είναι εντυπωσιακό για μια εκπομπή του BBC το 2026.
Αυτή η αίσθηση ρεαλισμού επεκτείνεται στη μεταχείριση της τρίτης σεζόν του έτους 13, η οποία φυσικά προσφέρεται για πλοκές φινάλε σεζόν. Τα οικεία διλήμματα των μαθητών της έκτης τάξης μοιάζουν τόσο υψηλού κινδύνου όσο και όταν τα βιώνεις. Υπάρχουν οι συνηθισμένες δράμα των εφηβικών σχέσεων και του σεξ (που γίνεται σιωπηλά στα σπίτια των γονέων) – και ο αντίκτυπος αυτών στην εκπαίδευση. Αλλά αυτά διαπλέκονται με σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το πώς η φυλή και η τάξη λειτουργούν σε elite ιδρύματα. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι οι έφηβοι αποκτούν τρισδιάστατες εσωτερικές ζωές – οι οποίες συνεχίζουν να βαθαίνουν και να αποκλίνουν μεταξύ τους μέχρι το τέλος της σειράς.
Το να ολοκληρωθεί η σειρά με την τρίτη σεζόν μοιάζει σωστό για το “Boarders”. Μέχρι τα τελευταία επεισόδια, υπάρχει μια ελαφριά εντύπωση ότι έχουμε δει αυτές τις πλοκές και στο παρελθόν. μια ιστορία εκλογών τάξης στη μέση της σεζόν θυμίζει εκπομπές όπως το “Fresh Meat”, και η ιστορία του βανδαλισμού τύπου “whodunnit” είναι μια ελαφριά επανάληψη προηγούμενων σεζόν.
Ωστόσο, το χάρισμα των χαρακτήρων και η επένδυσή μας στις μοίρες τους, μας ωθούν μέχρι τη γραμμή τερματισμού. Στο κλείσιμο της σεζόν, μας προσφέρεται η ίδια ισορροπία και χροιά που το “Boarders” κατάφερε να επιτύχει καθ’ όλη τη διάρκεια της εντυπωσιακής τριετούς πορείας του. Υπάρχει αισιοδοξία, φυσικά, αλλά δεν αποφεύγει την πραγματικότητα της πάλης και της αποτυχίας σε αυτά τα περιβάλλοντα, επίσης. Όπως λέει η Leah: “Σίγουρα νιώθαμε σαν να ήμασταν στην πρώτη γραμμή, πολεμώντας με Kevins και Karens.” Το “Boarders” προβλήθηκε στο BBC Three και είναι διαθέσιμο στο iPlayer.
