Στο ανατολικό Λονδίνο, την ώρα που η αυλαία ανεβαίνει για μία παράσταση, απέναντι στην πόλη έχει πρεμιέρα μία άλλη: θαυμαστές συγκεντρώνονται για να τιμήσουν την εμβληματική χορογράφο Pina Bausch, με το έργο της “Sweet Mambo” να παρουσιάζεται στο Sadler’s Wells. Εδώ, όμως, στη σκηνή μας, έξι άνδρες χλευάζουν τη χορογραφία και το χαρακτηριστικό στυλ της Bausch, κοροϊδεύοντας τα κλισέ της. Δεν είναι απαραίτητο, βέβαια, όλοι στο κοινό να γνωρίζουν την αναφορά. Εάν δεν είστε συχνοί θεατές χορού, μπορεί να δείτε απλώς μια ομάδα ανδρών με μακριά, αέρινα φορέματα να κινούνται στη σκηνή και να πετούν τις μακριές περούκες τους. Παρόλα αυτά, η παράσταση παραμένει διασκεδαστική.
Το “A lot of Tutu”, εξάλλου, εστιάζει κυρίως στην πρόκληση γέλιου μέσω αστείου χορού και σουρεαλιστικών κοστουμιών. Η Chicos Mambo, μια ανδρική χορευτική κωμική ομάδα, υπό τη σκηνοθεσία του Γάλλου χορογράφου Philippe Lafeuille, παρουσιάζει αυτό το έργο για περισσότερο από μία δεκαετία, και φαίνεται να είναι ένας αγαπημένος “camp” χοροθεατρικός τίτλος. Σίγουρα τα κοστούμια είναι εντυπωσιακά: φουσκωτά, φλαμίνγκο-ροζ τουτού-παντελόνια, που μοιάζουν με διασταύρωση πούδρας και δαντελένιας θήκης χαρτομάντιλου, και καπέλα που θυμίζουν λαχανικά (Γιατί; Γιατί όχι!).
Παρόμοια με το άλλο ανδρικό σχήμα, τους Trocks, μεγάλο μέρος του υλικού προέρχεται από έναν τρυφερό, διακριτικό χλευασμό αλλά και βαθιά αγάπη για τον χορό. Οι κύκνοι της “Λίμνης των Κύκνων” γίνονται αστεία παπάκια με ογκώδη κοστούμια, δίνοντας μια disco πινελιά στον Τσαϊκόφσκι. Θα δείτε στοιχεία από “Ωραία Κοιμωμένη”, αλλά και έντονο ευρωπαϊκό σύγχρονο χορό με soundtrack την ανάσα των χορευτών (κακή ανάσα, αποδεικνύεται, αυτό είναι το αστείο). Υπάρχει ένα σκετς εμπνευσμένο από το “Dirty Dancing”, με τα χαρακτηριστικά λικνίσματα των γοφών του Swayze, μια μασχάλη που προκαλεί γαργαλητό και, ναι, τη διάσημη χορευτική φιγούρα.
Υπάρχουν και μερικές περίεργες εκπλήξεις. Το “Tutu” είναι μια μελέτη στις αντιθέσεις – παραδείγματος χάριν, οι “Παραλλαγές Goldberg” του Bach αναμιγνύονται με το haka. Οι χορευτές αντλούν μερικά γέλια από άνδρες που κουτσαίνουν με pointe παπούτσια, αλλά στη συνέχεια ο Vincenzo Veneruso χορεύει ένα μάλλον όμορφο σόλο, επίσης σε pointe. Υπάρχει μια σκηνή όπου οι έξι άνδρες απεικονίζουν μωρά με πάνες, να κάνουν αστάθεια, να τσιμπολογούν τη μύτη τους και να σέρνονται στο πάτωμα υπό τους έντονους, κοφτούς ήχους της “Ιεροτελεστίας της Άνοιξης” του Στραβίνσκι. (Είναι μια μορφή τελετουργίας γονιμότητας; Ή απλώς επειδή είναι το πιο τυχαίο, απίθανο πράγμα που θα μπορούσε κανείς να συνδυάσει με αυτήν τη θρυλική μουσική;)
Είναι αστεία εκτελεσμένο, έξυπνο σε ορισμένα σημεία, και ασυναρτησίες σε άλλα. Είναι μια σφιχτοχορογραφημένη φάρσα. Ωστόσο, αναρωτιέστε αν υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από αυτό το αστείο. Από την άλλη, λίγες σειρές πιο μπροστά, ένα παιδί περίπου επτά ή οκτώ ετών (που υποθέτω ότι δεν έχει ακούσει ποτέ για την Pina Bausch) ξεκαρδίζεται απόλυτα από την αρχή μέχρι το τέλος. Sadler’s Wells East, London, έως 15 Φεβρουαρίου.
