Σε ηλικία μόλις 12 ετών, ο Beezer βρέθηκε να δουλεύει για τους Clash, μοιράζοντας αφίσες. Η εξωτερική του εμφάνιση τον έκανε να φαίνεται μεγαλύτερος, κάτι που του επέτρεψε να παρακολουθεί όλα τα punk συγκροτήματα, πριν στραφεί στους reggae sound systems. Το πολυπολιτισμικό Bristol αποτέλεσε ένα εξαιρετικό μέρος για την ανατροφή του, και μέχρι τα 14 ή 15 του, περνούσε τις περισσότερες νύχτες του έξω, επιστρέφοντας τα ξημερώματα.
Έχοντας αποτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις για να γίνει τεχνικός αερίου, εγγράφηκε σε ένα μάθημα οπτικοακουστικών μέσων – μία από τις νέες πρωτοβουλίες κατάρτισης της Thatcher. Εξειδικεύτηκε στη φωτογραφία και άρχισε να καταγράφει όλες αυτές τις νύχτες, τους φίλους του και τις σκηνές στις οποίες ανήκε ήδη, προσφέροντας μια εσωτερική οπτική. Η φωτογραφία του έδωσε επίσης την ευκαιρία να εξερευνήσει νέα περιβάλλοντα. Αν υπάρχει κάτι που δεν είναι σίγουρος, μια κάμερα είναι ένας καλός τρόπος να το δει, να συμμετέχει και στη συνέχεια να μάθει από αυτό.
Μετά το κολλέγιο, βρήκε δουλειά ως ανταποκριτής για το NME, αλλά και για ένα περιοδικό του Bristol που ονομαζόταν Venue. Μια φωτογραφία που τράβηξε για ένα editorial του Venue με τίτλο “Life on the Bridge” (Ζωή στη Γέφυρα), έγινε ιδιαίτερα γνωστή. Πήγε να βγάλει φωτογραφίες της κρεμαστής γέφυρας Clifton Suspension Bridge και του τροχονόμου, όταν μια ομάδα εργαζομένων συντήρησης βρισκόταν τυχαία εκεί για να αλλάξει τους λαμπτήρες στην κορυφή των πυλώνων. Τον προσκάλεσαν να ανέβει και να τραβήξει μια φωτογραφία μαζί τους.
Έπρεπε να ανέβει μια σκάλα στο πλάι της γέφυρας μέχρι τη μέση ενός από τους πυλώνες, και στη συνέχεια να μετακινηθεί σε μια άλλη σκάλα. Στην κορυφή, χρειάστηκε να κάνει ένα μικρό άλμα για να περάσει στο 150 ετών ξύλινο δάπεδο στο εσωτερικό του πυργίσκου. Το χάσμα ήταν μόλις μισό μέτρο, αλλά από κάτω του, τα αυτοκίνητα που διέσχιζαν τη γέφυρα έμοιαζαν με κουτιά σπίρτων και οι άνθρωποι με κεφαλές καρφίτσας. Η αντίδρασή του ήταν “Στα κομμάτια!”.
Ένας από τους άντρες ανέβηκε μαζί του για παν ενδεχόμενο, ενώ οι υπόλοιποι ξεκίνησαν από τη μέση της γέφυρας και ανέβηκαν στην αλυσίδα που στήριζε τα καλώδια της ανάρτησης. Αυτό συνέβη λίγο πριν το διάλειμμα για μεσημεριανό, οπότε δεν έχασαν χρόνο. Ο Beezer ακόμα σκεφτόταν το γεγονός ότι είχε ξεπεράσει τη φοβία του για τα ύψη για να φτάσει εκεί, και προσπαθούσε να αποφύγει να κοιτάξει κάτω, όταν ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά του πάνω στην αλυσίδα. Υπάρχουν και άλλες λήψεις όπου όλοι στέκονται όρθιοι – χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας και χωρίς να κρατιούνται από κάτι. Ίσως αν επισκεπτόταν ο δήμαρχος ή κάποιος επίσημος, να φορούσαν ιμάντες, δεν ξέρει. Απλώς ρώτησαν: “Είναι εντάξει; Βιάσου, Beez!”.
Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που τραβήχτηκε η φωτογραφία, αλλά μοιάζει σαν να πέρασε σε μια στιγμή. Μάλιστα, έμαθε ότι ένας από αυτούς τους άντρες συνταξιοδοτήθηκε μόλις πέρυσι. Αν κάποιος του ζητούσε να ξανατραβήξει την ίδια φωτογραφία, στις ίδιες συνθήκες, πιθανότατα θα το έκανε, αλλά με τους σημερινούς κανόνες υγείας και ασφάλειας, μια τέτοια λήψη δεν θα ήταν εφικτή. Δεν ξέρει αν είχαν κράνη, κανείς δεν φορούσε, και δεν ξέρει αν η φωτογραφία τους προκάλεσε προβλήματα εκ των υστέρων. Ωστόσο, ο φορέας που διαχειρίζεται τη γέφυρα έχει αγοράσει αντίγραφα, και την έβλεπε συχνά σε μαγαζιά του Bristol. Είναι σίγουρα μία από τις πιο δημοφιλείς του φωτογραφίες.
Ο Beezer έχει χαρακτηριστεί ως φωτογράφος και ιστορικός, κάτι που βρίσκει αστείο – το έργο του γερνάει, αλλά ο ίδιος παραμένει ενεργός. Χαίρεται που άφησε το αποτύπωμά του, αλλά οι τόμοι που μόλις κυκλοφόρησε ονομάζονται “Until Now: A Life in Photographs” (Μέχρι Τώρα: Μια Ζωή σε Φωτογραφίες), επειδή συνεχίζει να δημιουργεί και ελπίζει να συνεχίσει για πολύ ακόμα. Όταν κοιτάζει τις παλαιότερες φωτογραφίες του, βλέπει τόσους πολλούς ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ. Οι άνθρωποι δεν διαρκούν για πάντα, αλλά οι φωτογραφίες τους το κάνουν.
Φωτογραφία: Με την ευγενική παραχώρηση: Beezer Βιογραφικό Beezer Γέννηση: Bristol, 1965 Υψηλό σημείο: “Να έχω 93 ταυτόχρονες εκθέσεις σε καταστήματα Adidas σε όλη την Ιαπωνία, όταν ήταν οι κύριοι χορηγοί του βιβλίου μου Wild Dayz το 2004. Και, το να κρατάω και να βλέπω τις εκδόσεις Until Now Alpha και Beta για πρώτη φορά ήταν σαν να κρατάς νεογέννητα δίδυμα.” Κορυφαίες συμβουλές: “1) Προσπάθησε να πάρεις εκείνη τη μία εικόνα που τα συνοψίζει όλα. Άφησε τη φωτογραφία να τα πει όλα χωρίς κείμενο. 2) Χρησιμοποίησε την κάμερα ή τις εικόνες σου για να μπεις βαθιά μέσα στη σκηνή σου. Αν είσαι μέρος της, έχεις ήδη καλύψει το μισό δρόμο. 3) Το να είσαι freelancer είναι υπέροχο όταν δουλεύεις, χάλια όταν δεν δουλεύεις. 4) Εκτύπωσε μια φωτογραφία αντί να στέλνεις δεδομένα. Κοίτα ένα λεύκωμα αντί για εικόνες σε οθόνη.” Until Now Vol 1: Books Alpha and Beta εκδίδονται και είναι διαθέσιμα μέσω PC-Press. Until Now: Here We Are Part 2 βρίσκεται στην Farsight Gallery, London, 10-14 Ιανουαρίου.
