Η πρώτη ανάμνηση που συνδέεται με το διάβασμα χρονολογείται από την ηλικία των οκτώ ετών, όταν η μητέρα μου αγόρασε το βιβλίο “Stanley Bagshaw and the Short-sighted Football Trainer” του Bob Wilson. Μεγάλωσα με την πεποίθηση ότι επρόκειτο για τον ίδιο Bob Wilson, τον τερματοφύλακα της Άρσεναλ και παρουσιαστή αθλητικών εκπομπών στο ITV. Παρόλο που αυτό δεν ίσχυε, η εκτίμησή μου για αυτό το αριστοτεχνικό εικονογραφημένο βιβλίο σε ομοιοκαταληξία, το οποίο θα έπρεπε να επανεκδοθεί για να εμπνεύσει περισσότερα παιδιά, παραμένει αμείωτη. Οι γιοι μου το λατρεύουν.
Κατά τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το “The Red Pony” του John Steinbeck είχε βαθιά επίδραση πάνω μου. Έμεινα έκπληκτος από την ικανότητα ενός συγγραφέα να αποδίδει με τέτοια ζωντάνια ένα τοπίο μέσω των λέξεων. Ήταν επίσης το πρώτο μυθιστόρημα που με συγκίνησε μέχρι δακρύων, και οι ιστορίες που έχουν αυτή τη δύναμη θα παραμένουν πάντα αγαπητές.
Γύρω στην ηλικία των 20 ετών, μια ασθένεια με κράτησε κλινήρη για μερικές εβδομάδες. Η διάθεσή μου ήταν πεσμένη. Ωστόσο, ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που διάβασα τα “Mr Vertigo” και “In the Country of Last Things” του Paul Auster, έχοντας προηγουμένως καταβροχθίσει την “The New York Trilogy” νωρίτερα εκείνη τη χρονιά. Αυτά τα βιβλία με έκαναν να λαχταρώ να γράψω τη δική μου μυθοπλασία.
Αρχικά, προσπάθησα να απολαύσω το “Gilead” της Marilynne Robinson αμέσως μετά την έκδοσή του, και αργότερα, όταν επέστρεψα από τις σπουδές μου στον Καναδά, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να εκτιμήσω πλήρως την οπτική του. Η θρησκευτικότητα της φωνής της αφηγήτριας ήταν δύσκολο να συνδεθεί μαζί μου. Ήταν αφού έγινα πατέρας που το ξαναδιάβασα, και η επιστολή του John Ames προς τον νεαρό γιο του με συγκίνησε βαθιά.
Συνήθως δεν ξαναδιαβάζω μυθιστορήματα, αλλά συχνά επιστρέφω σε συλλογές διηγημάτων. Η συλλογή που έχω επανεξετάσει περισσότερο τα τελευταία 20 χρόνια είναι το “Drinking Coffee Elsewhere” της ZZ Packer. Πάντα μοιράζομαι το διήγημά της “The Ant of the Self” με τους προπτυχιακούς φοιτητές μου στην αρχή του εξαμήνου. Είναι ένα σχεδόν άψογο έργο, που αφορά (ως επί το πλείστον) τις πολυπλοκότητες μιας σχέσης πατέρα-γιου, και το έχω σχεδόν απομνημονεύσει.
Το “The Magus” του John Fowles είναι τόσο ευφυές και συναρπαστικό, αλλά έχει ένα από τα πιο απογοητευτικά τέλη που έχω συναντήσει. Ο ίδιος ο Fowles ήταν δυσαρεστημένος με τον τρόπο που έλυσε τα περίπλοκα νήματα της πλοκής του και συνέθεσε διαφορετικές εκδοχές για τις αναθεωρημένες εκδόσεις. Είναι ίσως το μόνο βιβλίο που αγάπησα τόσο πολύ που αναγκάστηκα να το πετάξω στον τοίχο επειδή με απογοήτευσε.
Το “Corregidora” της Gayl Jones, ένα σύντομο μυθιστόρημα του 1975, ξετυλίγει το κληρονομημένο τραύμα ενός χαρακτήρα και απεικονίζει τη στοιχειωμένη συνείδησή του μέσα στον χρόνο με καταστροφικό αποτέλεσμα. Η ρευστότητα της μετάβασης από το παρόν στο παρελθόν είναι τόσο σκοτεινή και συγκινητική.
Αυτή τη στιγμή διαβάζω το “Bad Attitudes” της Agnes Owens. Δεν είχα ακούσει ποτέ για αυτήν τη συγγραφέα (λάθος μου), αλλά έχει ένα εκτενές έργο να εξερευνήσω. Από αυτό το σημείο μου αρέσει να ξεκινώ ένα μυθιστόρημα στις μέρες μας.
Το “Old School” του Tobias Wolff είναι ένα λογοτεχνικό πάπλωμα με το οποίο έχω τυλιχτεί σε πολλά στάδια της ζωής μου. Ήσυχα όμορφο και διορατικό. Το ίδιο ισχύει και για το “Mildred Pierce” του James M Cain. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα επενδύσω τόσο στην επιτυχία ενός εστιατορίου με κοτόπουλο και βάφλες της δεκαετίας του 1930, αλλά το έκανα και πάντα θα το κάνω.
Το Seascraper του Benjamin Wood κυκλοφορεί σε χάρτινη έκδοση από την Penguin στις 2 Απριλίου. Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλετε το αντίγραφό σας στο guardianbookshop.com. Ενδέχεται να ισχύουν χρεώσεις αποστολής.
