Η πρώτη ανάγνωση για πολλούς ξεκινά με δασκάλους και σχολικά βιβλία, όμως για κάποιους η ανακάλυψη της μαγείας των λέξεων έρχεται από απρόσμενες πηγές. Μια ξεχωριστή ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια είναι η δυσκολία της κατανόησης της λέξης “Parlophone”, σε αντίθεση με την άμεση αναγνώριση των “I”, “Feel” και “Fine” στις ετικέτες των δίσκων των Beatles, γεγονός που, όπως η ίδια αφηγείται, την οδήγησε στην αυτοδίδακτη ανάγνωση σε ηλικία μόλις τριών ετών.
Στο δημοτικό σχολείο St Joseph’s της Inverness, η δασκάλα Sister Vincent, γνωστή για την αυστηρότητα και το υψηλό της κριτήριο, θεωρούσε ότι τα βιβλία της Enid Blyton δεν άξιζαν την προσοχή, καθώς πίστευε ότι προέρχονταν από “εργοστάσιο συγγραφέων”. Το 1972, η ίδια η αφηγήτρια βρέθηκε σε έντονη διαφωνία με τη δασκάλα της, όταν επέμενε να διαβαστεί στην τάξη το “Charlotte’s Web” του E.B. White. Η αντίρρηση της Sister Vincent ήταν ότι “τα ζώα μιλούν σε αυτό, και στην πραγματικότητα τα ζώα δεν μιλούν”. Η πρόσφατη επανανάγνωση του βιβλίου, μετά από δεκαετίες, την συγκίνησε βαθύτατα, αναδεικνύοντας την αξία του σε θέματα γλώσσας, αδικίας, φαντασίας, φιλίας και των σκληρών πραγματικοτήτων της ζωής.
Το βιβλίο που διαμόρφωσε την εφηβική της ταυτότητα ήταν το “Memo for Spring” της Liz Lochhead. Στην ηλικία των 16 ετών, ενώ φρόντιζε τα παιδιά της δασκάλας της Αγγλικών, Ann McKay, ανακάλυψε ένα βιβλίο τόσο λιτό που δεν είχε ράχη, αλλά μόνο συνδέσμους. Ήταν γραμμένο από μια νέα, Σκωτσέζα ποιήτρια, ένας σπάνιος συνδυασμός για την εποχή. Τα ποιήματα, γραμμένα σε μια διάλεκτο κοντά στη δική της, την μάγεψαν, γεμίζοντάς την ελπίδα και ενθουσιασμό. Η Liz Lochhead, μέσω του έργου της, άλλαξε την αντίληψη του εφικτού για πολλούς.
Στη διαρκή αναζήτηση για έμπνευση, η Muriel Spark και η Toni Morrison κατέχουν ξεχωριστή θέση. Το έργο της Morrison θεωρείται ένα αριστούργημα ανθεκτικότητας και τόλμης, ενώ το “Loitering with Intent” της Spark, όπως και όλα τα βιβλία της, προσφέρει αστείρευτη χαρά.
Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας των 20, η Simone de Beauvoir έγινε προσιτή μέσα από τις μεταφράσεις της. Πρόσφατα, η αφηγήτρια επανεξερεύνησε τη μυθοπλασία της, χαρακτηρίζοντας τα μυθιστορήματά της, ιδίως το “Les Belles Images” (1966), εξαιρετικά, ως μια καυστική μεταπολεμική σάτιρα της επιδειξιομανίας της ευτυχίας. Παράλληλα, οι “Μεταμορφώσεις” του Οβίδιου παραμένουν μια πηγή συνεχούς επανεξέτασης, υπενθυμίζοντας την ανάγκη για ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις συνεχώς μεταβαλλόμενες εποχές.
Ενώ κάποια βιβλία, όπως το “Jane Eyre” και το “Villette” της Charlotte Brontë, παραμένουν προσωρινά εκτός ρεπερτορίου, νεότερες ανακαλύψεις όπως ο Vladimir Nabokov, ο Fyodor Dostoevsky και ο Henry James, προσέφεραν “λαμπρή χαρά” και αίσθηση “πού έχω υπάρξει όλα αυτά τα χρόνια”.
Αυτή την περίοδο, το “Every One Still Here” της Liadan Ní Chuinn, μια συλλογή διηγημάτων για την Ιρλανδία και την πρόσφατη ιστορία, αντιμετωπίζει την αλήθεια της ζωής με έναν τρόπο που λίγα σύγχρονα έργα καταφέρνουν, ανανεώνοντας τη μορφή του διηγήματος. Τέλος, το “The Summer Book” της Tove Jansson αποτελεί ένα “κομμάτι τελειότητας” που συνδυάζει απώλεια, φως, σαφήνεια και καλή διάθεση, ένα βιβλίο τόσο μικρό που χωράει στην τσέπη, αλλά περιέχει την ουσία της ζωής.
