Σύμφωνα με το The Guardian, η σειρά “Adolescence” ξεχωρίζει ως η κορυφαία τηλεοπτική παραγωγή του 2025. Σε κάθε πιθανή μέτρηση – πλοκή, θεματολογία, καστ, ερμηνείες, εκτέλεση, αντίκτυπο – το “Adolescence” αναδείχθηκε πολύ πάνω από τον ανταγωνισμό.
Η επιτυχία του “Adolescence” ήταν τόσο εκτεταμένη που θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί ότι το έχει παρακολουθήσει όλος ο κόσμος. Ωστόσο, για όσους δεν είχαν την ευκαιρία, ας κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση. Το “Adolescence” αφηγείται την ιστορία ενός φρικτού εγκλήματος και πώς οι συνέπειές του διαπερνούν μια κοινότητα. Στο πρώτο επεισόδιο, ο 13χρονος Jamie Miller συλλαμβάνεται ως ύποπτος για τη δολοφονία μιας συμμαθήτριάς του. Στο δεύτερο επεισόδιο, παρακολουθούμε ένα ζευγάρι αστυνομικών σε ένα σχολείο και μαθαίνουμε ότι ο Jamie είχε ριζοσπαστικοποιηθεί διαδικτυακά. Το τρίτο επεισόδιο εστιάζει σε μια συνάντηση μεταξύ του Jamie και της ψυχολόγου του, όπου ο θυμός του εκρήγνυται. Στο τέταρτο, επιστρέφουμε στους γονείς του Jamie, καθώς αναρωτιούνται τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει διαφορετικά για να αποτρέψουν τα γεγονότα.
Το να πούμε ότι η σειρά έκανε μεγάλη εντύπωση θα ήταν τρομερή υποτίμηση. Τα θέματα που πραγματεύτηκε το “Adolescence” – έφηβοι που χάνουν τον δρόμο τους και βρίσκουν καταφύγιο στον σκοτεινό κόσμο της “manosphere” – ήταν τόσο επίκαιρα που συζητήθηκαν ακόμη και στο κοινοβούλιο, με εκκλήσεις να προβληθεί σε βρετανικά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Ωστόσο, τα θέματα από μόνα τους δεν καθιστούν μια καλή σειρά. Η αποκλειστική εστίαση στο μήνυμα του “Adolescence” θα ήταν αδικία. Πάνω απ’ όλα, ήταν μια ανθρώπινη ιστορία για ανθρώπους που έμοιαζαν αληθινοί.
Ο Stephen Graham, ο οποίος συνέγραψε το “Adolescence” με τον Jack Thorne, αλλά και πρωταγωνίστησε ως πατέρας του Jamie, ήταν σαφής ότι δεν ήθελε το κίνητρο να είναι απλοϊκό. Το ευκολότερο θα ήταν να παρουσιαστεί ο Jamie ως θύμα κακοποίησης, αλλά ο Graham και ο Thorne αντιστάθηκαν σθεναρά σε αυτό. Οι γονείς του Jamie είναι φυσιολογικοί άνθρωποι. Αγαπούν τον γιο τους, αλλά υπάρχει ένα στοιχείο αδυναμίας. Μπορεί να βλέπουν τον γιο τους στο κινητό του, αλλά δεν αντιλαμβάνονται ότι χάνεται από την εμβέλειά τους.
Μιλώντας για τον Graham, είναι σχεδόν γεγονός πλέον ότι είναι ο καλύτερος ηθοποιός που έχουμε. Όμως, παρακολουθώντας το “Adolescence”, διαπιστώνουμε πόσο από αυτό προέρχεται από την ικανότητά του να περιβάλλεται από εξίσου ταλαντούχους ανθρώπους. Δεν υπάρχει ούτε μία αδιάφορη ερμηνεία σε ολόκληρη τη σειρά.
Ο Ashley Walters (ο οποίος υποδύεται τον ανακριτή) είναι ουσιαστικά ο πρωταγωνιστής για μισή σεζόν, ερευνώντας την υπόθεση με μια ζεστή, κουρασμένη ανθρωπιά. Η Erin Doherty, η ψυχολόγος, πρόσφερε ένα μάθημα υποκριτικής στο μοναδικό της επεισόδιο, μια διπλή εμφάνιση με τον Jamie. Η Christine Tremarco ήταν μια ανοιχτή πληγή ως μητέρα του Jamie. Και η Faye Marsay, η οποία παραδόξως αγνοήθηκε στην όλη αναγνώριση που έλαβε η σειρά, έπαιξε έναν εξαιρετικά ζωτικό ρόλο ως συνεργάτης του Walters· ήταν, τελικά, ο χαρακτήρας που μας υπενθύμισε ότι πρόκειται για ένα έγκλημα με θύμα, και ζήτησε να μην χαθεί το όνομά της στην καταδίωξη του δράστη.
Και μετά ήταν ο Owen Cooper. Η ανακάλυψη της χρονιάς, ίσως ακόμη και της δεκαετίας. Ως Jamie, πολλά ζητήθηκαν από τον Cooper. Έπρεπε να υποδυθεί νεαρός και ευάλωτος τη στιγμή της σύλληψης, και στη συνέχεια ορμητικός θυμωμένος κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με την Doherty. Δεν πολλές ερμηνείες μπορούν να επισκιάσουν τον Graham, αλλά αυτό ακριβώς έκανε ο Cooper. Και ας μην ξεχνάμε: αυτή, με όλες τις συναισθηματικές και τεχνικές δυσκολίες, ήταν η πρώτη του εμφάνιση στην οθόνη. Ήρθε από το πουθενά και έκλεψε την παράσταση.
Ένα αστείο μικρό στοιχείο που προέκυψε από τον κύκλο προώθησης του “Adolescence” είναι το γεγονός ότι όταν ο Cooper ανέλαβε τον επόμενο ρόλο του – ένα εκ των υστέρων ασήμαντο μέρος στο “Film Club” της Aimee Lou Wood – δυσκολεύτηκε με την έννοια του μοντάζ. Είχε συνηθίσει σε μεγάλες σκηνές χωρίς κοψίματα, οπότε του πήρε λίγο χρόνο να προσαρμοστεί στις παραδοσιακές μεθόδους κινηματογράφησης. Πιθανότατα τώρα έχει προσαρμοστεί, και μεγαλύτερα πράγματα τον περιμένουν. Τον Φεβρουάριο θα υποδυθεί τον νεαρό Heathcliff στη νέα εκδοχή του “Wuthering Heights” από την Emerald Fennell. Σίγουρα έρχονται ακόμη μεγαλύτερα πράγματα.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάθε επεισόδιο του “Adolescence” γυρίστηκε με μία λήψη. Οι “βουτιές” που κατάφερε ο σκηνοθέτης Philip Barantini με την κάμερά του – περνώντας μέσα από διάφορες τοποθεσίες, από όχημα σε όχημα, πηδώντας μέσα από παράθυρα και (σε μια λήψη που έγινε άμεση κλασική) κυριολεκτικά απογειώνοντας και πετώντας στον ουρανό – ήταν πραγματικά απίστευτες. Οι μακρές λήψεις τείνουν να γίνονται λίγο αυτοεξυπηρετούμενες, μια ευκαιρία για τους σκηνοθέτες να επιδείξουν τις ικανότητές τους εις βάρος των άλλων, αλλά η ιδιοφυΐα του Barantini φάνηκε στον τρόπο που κάθε κίνηση της κάμερας ήταν σε τέλεια υπηρεσία της ιστορίας.
Κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και πολύ καιρό, και το “Adolescence” μπορεί κάλλιστα να είναι η μόνη πραγματικά τέλεια σειρά που έχω παρακολουθήσει σε όλο αυτό το διάστημα. Όπου κι αν κοιτάξεις, ή όσο κι αν την εξετάσεις, συναντάς μόνο αδιάλειπτη αριστεία. Το 2025 είχαμε το “Adolescence”, μετά ένα τεράστιο κενό, και μετά όλα τα άλλα. Τι σειρά είναι αυτή!
