Μετά από 156 ημέρες ακροάσεων, η υπόθεση του Τζίμι Λάι Τσι-γινγκ έφτασε στο τέλος της, με τον πρώην ισχυρό άνδρα των μέσων ενημέρωσης να καταδικάζεται σε 20 χρόνια φυλάκισης. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι κριτικοί θα σπεύσουν, αναμφίβολα, να κάνουν λόγο για σκληρή ποινή σε έναν «υπερασπιστή της δημοκρατίας» και «μαχητή της ελευθερίας».
Ωστόσο, ο Λάι δεν κατηγορήθηκε για αγώνες υπέρ της ελευθερίας ή για διεκδίκηση δημοκρατίας στο Χονγκ Κονγκ. Τα εγκλήματά του δεν αφορούσαν ούτε την ανοιχτή εχθρότητα που εξέφραζε προς το Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι δυτικοί κριτικοί ίσως εκπλαγούν όταν μάθουν ότι η αντιπάθεια προς το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν αποτελεί έγκλημα στο Χονγκ Κονγκ. Απλώς παρέχει ένα κίνητρο για τη διάπραξη συγκεκριμένων, σαφώς ορισμένων εγκλημάτων κατά της εθνικής ασφάλειας.
Ο Λάι κρίθηκε ένοχος για συνωμοσία διάδοσης υποκινητικών άρθρων και για δύο κατηγορίες συνωμοσίας για συνεργασία με ξένες δυνάμεις. Η κατηγορία της υποκίνησης απαγγέλθηκε βάσει νόμου που θεσπίστηκε από τους Βρετανούς κατά την αποικιακή περίοδο του Χονγκ Κονγκ. Η κατηγορία δεν έχει καμία σχέση με επικρίσεις κατά της κυβέρνησης του Χονγκ Κονγκ, αλλά απαιτούσε ειδικά απόδειξη πρόθεσης υποκίνησης του κοινού «να περιπέσει σε μίσος ή περιφρόνηση ή να προκαλέσει δυσαρέσκεια» κατά των κυβερνήσεων της κεντρικής και του Χονγκ Κονγκ.
Λίγοι θα διαφωνήσουν ότι η ελευθερία του λόγου δεν είναι απεριόριστη. Ο νόμος περί δυσφήμισης αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Είναι παγκοσμίως αποδεκτό ότι η ελευθερία του λόγου δεν πρέπει να επεκτείνεται σε πράξεις που βλάπτουν τη φήμη άλλων, πόσο μάλλον στην προώθηση του μίσους.
Στην περίπτωση του Λάι, οποιαδήποτε συζήτηση για αυτή την κατηγορία πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα ότι, σύμφωνα με τον νόμο περί υποκίνησης, η μέγιστη ποινή για έναν πρωτόδικο είναι δύο χρόνια. Η ποινή του Λάι πρόκειται να διαρκέσει περισσότερο από δύο χρόνια, οπότε, από αυτή την άποψη, η κατηγορία της υποκίνησης είναι η λιγότερο σχετική.
Η κατηγορία της συνεργασίας είναι πολύ διαφορετική. Αποτελεί πολύ σοβαρότερο αδίκημα, με μέγιστη ποινή ισόβια κάθειρξη. Σύμφωνα με τον νόμο περί εθνικής ασφάλειας του Χονγκ Κονγκ, η συνεργασία περιλαμβάνει την αναζήτηση βοήθειας ή την επίκληση ξένης δύναμης για επιβολή κυρώσεων στη δική της χώρα. Ανεξάρτητα από την άποψη κάποιου, είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι μια τέτοια πράξη δεν είναι προδοτική κατά φύση και, επομένως, εμπίπτει σαφώς στην διεθνώς αναγνωρισμένη έννοια της εθνικής ασφάλειας.
Διαφορετικές χώρες αντιμετωπίζουν την ασφάλειά τους με διαφορετικό τρόπο. Κάποιες μπορεί να θεωρούν την εθνική ασφάλεια ως δικαιολογία για μονομερή προσάρτηση μιας περιοχής που είναι εύκολα διαθέσιμη, ενώ άλλες μπορεί να θεωρούν τις ξένες κυρώσεις επιζήμιες για τα εθνικά τους συμφέροντα. Είναι προφανές ότι, αν υπάρχει επιβλαβής συμπεριφορά, υπάρχει νόμιμος λόγος να περιοριστεί η συμπεριφορά αυτή για την αποτροπή εθνικής βλάβης. Αυτό είναι ευρέως αποδεκτό.
Για να θέσουμε το θέμα στο πλαίσιο, σύμφωνα με τον νόμο περί εθνικής ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου, το αδίκημα της ξένης παρέμβασης περιλαμβάνει οποιαδήποτε παράνομη συμπεριφορά ή συμπεριφορά που προκαλεί βλάβη σε περιουσία ή δικαίωμα ή φήμη άλλου προσώπου εκ μέρους ξένης δύναμης. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψη το συγκεκριμένο έγκλημα της επίκλησης ξένης δύναμης για την επιβολή κυρώσεων στη δική της χώρα, θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι οι νόμοι περί εθνικής ασφάλειας που διέπουν το Χονγκ Κονγκ δεν είναι καθόλου εξαιρετικοί.
Στις ευρέως προβεβλημένες επικρίσεις για την υπόθεση του Λάι, βρίσκει κανείς λίγες συζητήσεις σχετικά με τη φύση της κατηγορίας της συνεργασίας. Επιπλέον, κανείς δεν φαίνεται να υποστηρίζει ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι ο Λάι είχε ζητήσει από ξένες δυνάμεις να επιβάλουν κυρώσεις στην Κίνα και στο Χονγκ Κονγκ. Ουσιαστικά, το καλύτερο που μπορούν να πουν είναι, «λοιπόν, τα αποδεικτικά στοιχεία είναι αδύναμα».
Ο νόμος, όπως όλοι γνωρίζουμε, εξετάζει την ουσία και την πρόθεση της συμπεριφοράς του κατηγορουμένου. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι αρκεί η έκκληση για κυρώσεις να ήταν έμμεση ή να έγινε από πίσω από ένα κάλυμμα, ώστε να αποφευχθεί η πλήρης ισχύς του νόμου. Αυτή δεν είναι απλώς νομική γνώση. Είναι κοινή λογική.
Στην περίπτωση του Λάι, είναι το έγκλημά του σοβαρό; Ο νόμος περί εθνικής ασφάλειας του Χονγκ Κονγκ ορίζει ότι, ενώ η ποινή για τη συνεργασία δεν υπερβαίνει τα 10 χρόνια, η ποινή για ένα πιο σοβαρό αδίκημα μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 10 ετών και ισόβιας κάθειρξης. Το δικαστήριο κατέταξε την υπόθεση του Λάι ως σοβαρή περίπτωση συνεργασίας. Δεν υπήρξε καμία αντίρρηση επ’ αυτού κατά τη διάρκεια της ακρόασης μετριασμού. Αυτό σήμαινε ότι ο Λάι συμφώνησε ότι η ελάχιστη ποινή θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 10 χρόνια.
Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη. Ο Λάι δεν είναι ένας απλός άνθρωπος του δρόμου. Ήταν ένας μεγιστάνας και ιδιοκτήτης μιας εφημερίδας με μεγάλη κυκλοφορία και μιας αυτοκρατορίας μέσων ενημέρωσης. Με κάθε μέτρο, ήταν ένα άτομο με ισχυρή και ευρεία επιρροή. Η προσωπική του σχέση με υψηλόβαθμους και ισχυρούς αξιωματούχους και πολιτικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι απαράμιλλη μεταξύ των περισσοτέρων καλά δικτυωμένων ατόμων στο Χονγκ Κονγκ. Οι απόψεις και τα λόγια του έχουν σημασία.
Επιπλέον, η ζημιά που προκαλείται από οποιαδήποτε κύρωση στην ηπειρωτική Κίνα και στο Χονγκ Κονγκ είναι αναμφίβολα ένα πολύ σοβαρό θέμα με ευρείες συνέπειες. Μιλάμε για εθνικά και τοπικά συμφέροντα που επηρεάζουν τα προς το ζην των περισσότερων ανθρώπων στην ηπειρωτική Κίνα και στο Χονγκ Κονγκ. Μια τέτοια συμπεριφορά δεν πρέπει μόνο να καταδικαστεί ανοιχτά, αλλά και να εξεταστεί υπό το φως του νόμου ως μέτρο αποτροπής.
Πολύ λίγοι άνθρωποι θα διαφωνήσουν ότι η επίκληση κυρώσεων στη δική τους χώρα ισοδυναμεί με προσπάθεια πρόκλησης ζημιάς στο εθνικό συμφέρον σε μεγάλη κλίμακα και, επομένως, είναι προδοτική κατά φύση. Μια τέτοια συμπεριφορά είναι αδιαμφισβήτητα το είδος της συμπεριφοράς που οι νόμοι περί εθνικής ασφάλειας σε όλο τον κόσμο επιδιώκουν να αποτρέψουν. Η τιμωρία για τέτοια συμπεριφορά είναι συχνά αυστηρή. Ο Λάι το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο. Ας ελπίσουμε ότι άλλοι θα δουν αυτό το έγκλημα όπως είναι και δεν θα προσποιηθούν ότι είναι κάτι άλλο.
