Η κινεζική Νέα Αριστερά έχει καταφέρει να ανατρέψει τη δυτική οπτική για την πορεία της χώρας, αναδεικνύοντας μια πιο σύνθετη εικόνα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Ενώ για χρόνια η δυτική ανάλυση επικεντρωνόταν αποκλειστικά στον Deng Xiaoping και στη δήθεν υιοθέτηση των ιδεών του Milton Friedman, οι σύγχρονοι Κινέζοι στοχαστές αποδεικνύουν ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Σύμφωνα με τους Ezra Vogel, Orville Schell και John Delury, ο Deng ήταν ο αρχιτέκτονας που μετέτρεψε την Κίνα σε παγκόσμια δύναμη, συνδυάζοντας την πειθαρχία με την ελεύθερη αγορά. Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση παραγνωρίζει τη σημασία της κληρονομιάς του Mao Zedong. Οι υποστηρικτές της Νέας Αριστεράς, όπως ο Wen Tiejun, ο Wang Shaoguang και ο Hu Angang, υποστηρίζουν ότι τα θεμέλια που έθεσε ο Mao –από τη δημόσια εκπαίδευση και την υγεία μέχρι τις κρατικές υποδομές– ήταν αυτά που επέτρεψαν στην Κίνα να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις gaige kaifang χωρίς να καταρρεύσει, όπως συνέβη στη μετασοβιετική Ρωσία.

Αντί για τις θεωρίες του Friedman, η Κίνα επηρεάστηκε περισσότερο από μεταρρυθμιστές οικονομολόγους χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπως ο Janos Kornai από την Ουγγαρία και ο Wlodzimierz Brus από την Πολωνία. Οι ιδέες αυτές, σε συνδυασμό με την ιδεολογική συνοχή του κόμματος που ανέδειξε ο Wang Hui, βοήθησαν τη χώρα να αποφύγει την ανεξέλεγκτη ιδιωτικοποίηση.

Η άνοδος του προέδρου Xi Jinping αποτέλεσε, κατά πολλούς, την έμπρακτη δικαίωση της Νέας Αριστεράς, καθώς η κεντρική κυβέρνηση κινήθηκε για να περιορίσει τις καπιταλιστικές υπερβολές και να αποκαταστήσει τη νομιμοποίηση του κόμματος. Η ιστορική συνέχεια που προβάλλουν σήμερα οι Κινέζοι κοινωνικοί επιστήμονες δείχνει ότι η εξέλιξη της χώρας δεν ήταν μια σύγκρουση αντίθετων μοντέλων, αλλά μια συνεχής προσπάθεια διαχείρισης και ενδυνάμωσης του κράτους.