Την ίδια ημέρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν αεροπορικές επιθέσεις κατά του Ιράν, μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Λιάο Λονγκουέν από το Northwest Institute of Nuclear Technology δημοσίευσε στην κινεζική επιστημονική έκδοση Tactical Missile Technology μια εργασία σχετικά με την ικανότητα των αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας να αναχαιτίζουν υπερηχητικά όπλα. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα υφιστάμενα αμερικανικά συστήματα είναι επισφαλώς ανεπαρκή μπροστά σε αυτές τις απειλές.

«Τα τρέχοντα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ μπορούν θεωρητικά να αναχαιτίσουν κάποια υπερηχητικά όπλα στο τελικό στάδιο της πτήσης τους, όμως η υψηλή ταχύτητα, η ευελιξία και η δυνατότητα απόκρυψης καθιστούν αυτό το εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο», αναφέρουν ο Λιάο και οι συνεργάτες του. Η πρόβλεψή τους φάνηκε να επιβεβαιώνεται λίγες ημέρες αργότερα, με βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα και έδειχνε ιρανικούς πυραύλους να παραβιάζουν τις ισραηλινές και αμερικανικές άμυνες πάνω από την Τελ Αβίβ και άλλες περιοχές, πλήττοντας στρατιωτικούς στόχους υψηλής αξίας με εκπληκτική ταχύτητα.

Την Πέμπτη, το Ισλαμικό Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν ανακοίνωσε ότι κατά τη διάρκεια του 17ου γύρου της Επιχείρησης «True Promise 4», οι υπερηχητικοί πύραυλοί του και τα επιθετικά drones κατάφεραν να διεισδύσουν στο αμερικανικής κατασκευής σύστημα THAAD (Terminal High Altitude Area Defence), πλήττοντας το κτίριο του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ και το διεθνές αεροδρόμιο Ben Gurion κοντά στην Τελ Αβίβ.

Τα υπερηχητικά όπλα χαρακτηρίζονται από την υψηλή τους ταχύτητα, την ισχυρή τους ευελιξία και τις απρόβλεπτες τροχιές πτήσης, επιτρέποντάς τους να διεισδύουν σε συμβατικά συστήματα αεράμυνας μέσα σε στιγμές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπτύξει συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας τόσο για το μέσο στάδιο όσο και για το τελικό στάδιο της πτήσης για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής.

Αναλύοντας τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτών των συστημάτων, η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι για την αναχαίτιση στο μέσο στάδιο, οι ΗΠΑ βασίζονται στο σύστημα Ground-Based Midcourse Defence και στο Aegis SM-3 που είναι εγκατεστημένο σε πλοία. Και τα δύο συστήματα αναχαίτισης έχουν σχεδιαστεί για εμπλοκή τύπου «hit-to-kill». «Ωστόσο, επειδή η θερμότητα που παράγεται από την υψηλή ταχύτητα κατά την πτήση στην ατμόσφαιρα μπορεί να τυφλώσει τους αισθητήρες υπερύθρων που χρησιμοποιούνται για την εστίαση στους στόχους, αυτοί οι πύραυλοι αναχαίτισης είναι αποτελεσματικοί μόνο εναντίον στόχων εκτός της ατμόσφαιρας, δηλαδή άνω των 100 χιλιομέτρων», αναφέρει η δημοσίευση.

Αντίθετα, τα συστήματα άμυνας για το τελικό στάδιο πτήσης έχουν σχεδιαστεί για να αναχαιτίζουν εισερχόμενα όπλα κατά τα τελευταία στάδια της πτήσης τους. Γνωστά και ως συστήματα άμυνας «εντός ατμόσφαιρας», περιλαμβάνουν τα ευρέως αναπτυγμένα THAAD, Patriot, καθώς και τους πυραύλους αναχαίτισης Aegis SM-2 και SM-6.

Το σύστημα THAAD έχει αναπτυχθεί σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ, καθώς και στη Νότια Κορέα και το Ισραήλ. Οι πύραυλοι αναχαίτισής του κινούνται περίπου με Mach 9 και είναι εξοπλισμένοι με δύο συστήματα πρόωσης – ένα για ελιγμούς και ένα για έλεγχο στάσης – ώστε να επιτυγχάνουν άμεση πρόσκρουση. «Το σύστημα λειτουργεί σε υψόμετρα μεταξύ 40 και 150 χιλιομέτρων. Όταν τα υπερηχητικά όπλα γλιστρούν σε χαμηλότερα υψόμετρα, γίνονται δύσκολα στην αναχαίτιση, και σε υψηλότερα υψόμετρα, είναι ευάλωτα σε παρεμβολές από δολώματα», επισημαίνει η ομάδα.

Για απειλές κάτω των 40 χιλιομέτρων, οι ευθύνες άμυνας πέφτουν σε συστήματα όπως το Patriot PAC-3 MSE, καθώς και σε πυραύλους αναχαίτισης Aegis SM-2 και SM-6 που προέρχονται από πλοία. Κάθε πύραυλος αναχαίτισης προστατεύει συνήθως μια ακτίνα αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων, καθιστώντας τον κατάλληλο για την προστασία περιουσιακών στοιχείων υψηλής αξίας, όπως στρατιωτικές βάσεις και αεροδρόμια. Ωστόσο, επειδή η αναχαίτιση συμβαίνει στο τελικό στάδιο, ο χρόνος αντίδρασης του συστήματος είναι εξαιρετικά περιορισμένος, γεγονός που δυσχεραίνει την αντιμετώπιση στόχων με υψηλή ευελιξία.

Η ομάδα εξέτασε επίσης την πιθανότητα επιτυχημένης αναχαίτισης μοντελοποιώντας ένα σενάριο που περιλάμβανε το PAC-3 MSE και το υπερηχητικό όχημα HTV-2. «Όταν ένας σφηνοειδής υπερηχητικός γλιστρητής πλησιάζει τον στόχο του, μπορεί να αναστραφεί και να χρησιμοποιήσει άντωση για να βουτήξει απότομα προς το έδαφος», αναφέρεται στην εργασία. «Για να το αναχαιτίσει, το PAC-3 MSE πρέπει να χτυπήσει με κινητική δύναμη. Σύμφωνα με τη θεωρία καθοδήγησης, ο πύραυλος αναχαίτισης χρειάζεται δύο έως τρεις φορές την πλευρική επιτάχυνση του στόχου, μεγαλύτερη ταχύτητα και ισχυρή άντωση για ρυθμίσεις της τελευταίας στιγμής.»

Η ομάδα υπολόγισε τους συντελεστές άντωσης, έναν παράγοντα που μετρά την ικανότητα τερματικής διόρθωσης, τόσο του PAC-3 MSE όσο και του HTV-2, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η αποτελεσματική αναχαίτιση είναι δυνατή μόνο όταν η ταχύτητα του HTV-2 είναι κάτω από Mach 6 και σε μέτριο υψόμετρο. «Εάν το HTV-2 εισέλθει στη φάση βύθισής του με αρχικές ταχύτητες άνω των Mach 9, μπορεί να διατηρήσει ταχύτητες άνω των Mach 6 καθ’ όλη τη διάρκεια της βύθισης, παραμένοντας εκτός εμβέλειας των πυραύλων αναχαίτισης», σημειώνει η εργασία.

«Άλλοι πύραυλοι αναχαίτισης, όπως οι Aegis SM-2 και SM-6, κινούνται περίπου με Mach 4, πιο αργά από το Patriot PAC-3, και είναι ακόμη λιγότερο αποτελεσματικοί σε σενάρια αναχαίτισης. Ακόμη και αν είναι δυνατή η πρόσκρουση, μπορεί να μην καταστρέψει το όπλο. Ο πύραυλος αναχαίτισης μπορεί να μην χτυπήσει ένα ζωτικό σημείο, ή μπορεί να μην προκαλέσει επαρκή ζημιά για να σταματήσει τον πύραυλο. Τα υπερηχητικά όπλα είναι σχεδιασμένα με αντοχή σε ζημιές και εφεδρικά συστήματα ισχύος, οπότε ακόμη και ένα μερικό χτύπημα μπορεί να μην τα εμποδίσει από την ολοκλήρωση της αποστολής τους.»

Η ομάδα προτείνει ότι η καλύτερη συνεργασία μεταξύ συστημάτων πρώιμης προειδοποίησης που βασίζονται στο διάστημα και ραντάρ εδάφους είναι καίριας σημασίας για τη βελτίωση των χερσαίων αμυνών έναντι των υπερηχητικών οχημάτων γλίστρησης. «Αυτό θα αύξανε την ακρίβεια και θα μείωνε τους χρόνους αντίδρασης. Ένα παράδειγμα είναι το δορυφορικό σύστημα HBTSS της Missile Defence Agency των ΗΠΑ, το οποίο στοχεύει στη χρήση περίπου 200 αισθητήρων στο διάστημα για ανίχνευση», επισημαίνει η εργασία.

Αρχές του προηγούμενου έτους, η κυβέρνηση Trump πρότεινε το σύστημα άμυνας «Golden Dome», το οποίο θα χρησιμοποιούσε εκατοντάδες δορυφόρους σε χαμηλή τροχιά οπλισμένους με πυραύλους αναχαίτισης, λέιζερ ή ράβδους για να εξουδετερώνουν πυραύλους λίγο μετά την εκτόξευσή τους. Ο στόχος είναι να επιτραπεί η παγκόσμια έγκαιρη προειδοποίηση και να δημιουργηθεί μια πολυεπίπεδη άμυνα παράλληλα με συστήματα όπως το Patriot και το THAAD. Ωστόσο, παραμένει αβέβαιο πότε το σύστημα μπορεί να τεθεί σε λειτουργία.